..Czemu tak patrzysz

[wianeka]

I Sumienie

Czemu tak patrzysz na mnie swym wzrokiem palącym
Wszak nieznany jest mi powód twego wyroku
Nie chciałem widzieć tego co jasne było
Tylko na drzwiach świątyni swych pragnień napisałem otwarte
Stało się i będzie czas przeszły
W przyszłości nad ziemnej pamiętny
Czyn haniebny został wpisany w posag mej winy
I drży we mnie jak stal uderzona przez młot obosieczny
Który rzutuje na los mój wieczny..

Chciałem zaproponować ci układ
Dajesz mi wiatr a ja Ci szelest liści
Dajesz wspomnienie a ja Ci łzę tamtejszej zimy
Odrzuciłeś moje listy krzykiem swojej ciszy
Usta miałeś pamiętam
Jak zamknięte okna w czasie miotającym piorunami burz
Tak twoje podobnymi były..
Niechciany przybyszu, przyjacielu drogi
Twe sandały trochę już się postarzały
A ty wciąż mnie odwiedzasz? i prosisz o swój monolog
chcąc czy nie chcąc otrzymujesz go.


II Powrót

Drę twojej nauki myśl największą
Hańbię ją ręki dotykiem
przyrzekałem że nie będę ciągle pił
że tylko kielich serca będę dzierżył w dłoni.

………………………………………………..

głupcze! odrzuć swą nadzieję
nie rozstaniesz wsłuchany
grałem o twą dusze w kości
z Bogiem
będę teraz ja twym panem
twą nadzieją twym kazaniem
w tobie moja wstęga-
-złotonośna parafraza stworzenia świata

III Prośba

pozwól ty władco
co rękojeściom swej postaci trzymasz całego mnie
dać choćby z jedną chwile
jeden uśmiech
a wiesz dać tylko samego siebie
nie chce nic więcej
ani zamków z piasku
ani pałacu ze złota
pragnę tylko siebie nikogo ani nic więcej
twój monolog jest dla mnie drutem-
-wiecznym splątaniem ruchu

jak trudno odzyskać swą duszę
zatraconą poprzez wieki minut życia
cały czas powracamy do zdarzeń przeszłości
trwoniąc teraźniejszość
na bezmyślnej retrospekcji zdarzeń
ułożenia ich i rozgrzeszania
przepływają dni naszego strumienia powrotu
jednak są chwile!
kiedy opuszczasz nas
kiedy to szczęśliwi swym istnieniem
zapominamy o grzechu przeszłości
Te czasy
nazywamy lenistwem
bo przecież nie gonimy za dziełem twórcy
tylko próbujemy się na powrót zlać z nim
stać się Słowem Przedwiecznym-
-a nie tylko jego marną parafrazą

nasza historia podobna do gry dziecięcej
w której to szeptany wyraz
z ucha do ucha zniekształcony zostaje
a przy końcu w żaden sposób nie przypomina swego pierwowzoru
swego „Stało się”
Tak i my jak ów nieszczęsne słowo
błagamy swoją postacią
by okrutny los-
-zło
nie wykorzenił z nas brzmienia naszych korzeni

[Anna Maria K.]

O umiłowana ascezo słowa! Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest...?

pzdr

[beti027]

Klimatyczne,myśli utkwione w gęstej zawiesinie życia,doskonale przekazane emocje.Brawo-z entuzjazmem chciałoby sie wykrzyczeć,ale czy wypada wobec takiego tematu?Czy wypada?
Pozdrawiam:)