Pijąc Wodę

[tomasz ratajczyk]

Pijąc wodę, powietrze to ocean,
a źródłem jego słońce.
Partrząc gdzie błękit z betonu wytryska,
dłoń znajoma mi każda.
Anteny w poprzek rysują się przez świat,
bo jedyną drogą do niego.
Łykając kroplę, łapczywie umyka mi z głowy,
zostaje kształt, kolor, smak...
a gdzie kropla?

[Kai_Fist]

no no, nieco zamotane jak Matrix I, hehe

[Paulina Karpiuk]

Dziwaczny

[Adam_Szadkowski]

Co to...?



Adam

[e-m-e-m]

to prawda, Twój wiersz
przypomina enigmę lecz
jeśli to był celowy zabieg,
jestem pod wrażeniem.

Pozdrawiam.