Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

widowisko
machiny bluzgające ogniem nieruchome
pioruny na wędzidłach tajemniczych sił liżą Leonarda
służba skończona rozbawiony dwór
tylko jemu posłuszne teraz martwe olbrzymy
na jedno skinienie mogą wziąć Mediolan
książę będzie musiał w pas mu się pokłonić
można z gruzów usypać pieśń na cześć rozumu
Leonardo da Vinci czyli lew zwyciężył
w chwale wiernych skrzydeł zakończenie sztuki

książę Il Moro będzie znów łaskawy
pałacowe sklepienia rumienią się od wina
jak pożar- trzeba zgasić w sobie
władza - nie- więzienie z damskich wachlarzy
u błazna niewola strach i próżnowanie
tylko praca - to jest wolny ruch myśli
ku życiu - jeśli dobra wola
życie - tak - zagadka
Bóg aktorem nie będzie
dość zabawy
skończone

Opublikowano

"pałacowe sklepienia rumienią się od wina
jak pożar- trzeba zgasić w sobie
władza - nie- więzienie z damskich wachlarzy
u błazna niewola strach i próżnowanie"


cinższko się to czyta...

a czemuż się one tak rumienią ? qurde, i te baby tak rządzą?
i dlaczego błazen próżnuje? strach, niewola; mnie się to, panie
kupy nie trzyma. na tym pałacowym sklepieniu;-((( Leonardo
dyć tak namieszał? cie choroba;-)

Opublikowano

Jacku!
Opisujesz temat mi znany ale nie pamiętam, czy czytałem gdzieś o tym, czy w teatrze widziałem - nie ważne.

Pierwsza część jest nawet, nawet........ druga stwarza wrażenie jakby pisał ktoś inny - coś się rwie. Ale Jacku to moje zdanie a ja na białych kawałkach się nie znam.

pozdrawiam Jacek

Opublikowano

widowisko skończone
machiny bluzgające ogniem nieruchome----jak bluzgajace to czy nieruchome??? czyli po akcji?
pioruny na wędzidłach tajemniczych sił liżą Leonarda----może "tajemnych sił"?
służba skończona rozbawiony dwór
tylko jemu posłuszne teraz martwe olbrzymy---może: teraz jemu posłuszne martwe olbrzymy
na jedno skinienie mogą wziąć Mediolan--- na skinienie mogą... lub na jego skinienie....
książę w pas się będzie musiał mu pokłonić
można z gruzów usypać pieśń na cześć rozumu----tego ni w ząb nie pojmuję?
Leonardo da Vinci czyli lew zwyciężył
w chwale wiernych skrzydeł zakończenie sztuki

książę il Moro będzie znów łaskawy------Lodovico od łasicy?
pałacowe sklepienia rumienią się od wina
jak pożar- trzeba zgasić w sobie
władza - nie- więzienie z damskich wachlarzy
u błazna niewola strach i próżnowanie
tylko praca - to jest wolny ruch myśli
ku życiu - jeśli dobra wola
życie - tak - zagadka
Bóg aktorem nie będzie
dość zabawy
widowisko skończone


Panie JAcku , zajrze potem, bo o tej porze nie mam do tego tekstu siły. coś mnie w nim drażni, jakaś niezbornośc! Pozdrawiam poświątecznie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



janko.; jest sposób na ciężkie czytanie - metodą "poczytaj mi mamo";
a za pytania nie ja powinienem się rumienić,
qurde,
i nie mój problem, panie, co się panu i czego trzyma, cie choroba! J.S.
Opublikowano

Eugen De.; machiny bluzgały - a teraz nie bo nieruchome /takie myślenie na skróty/;
tajemniczych, nie tajemnych, bo to punkt widzenia gawiedzi, nie znających się na
przekładniach i fizyce ciężaru i bryły; więc niezrozumiałych a nie ukrytych;
to, czego pan tu nie rozumie to przewrotne, bo wiedza pozwala konstruować
machiny burzące, więc to w kategoriach możliwości jakie daje rozum;
Lodovico Sforza zwany Il Moro; jego faworytą rzeczywiście była córka ambasadora
mediolańskiego, Cecylia Gallerani, znana ze słynnego portretu zwanego "Dama z gro-
nostajem" lub "Dama z łasiczką"; /gdzie takiego koloru łasiczki bytują, tego nie wiem?
malarz chciał bowiem symboliczną bielą wyrazić jej czystość i dziewictwo/;

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a co takiego jest w tej komórce? to lepiej tam wchodzić w pozycji na spocznij, to i głowa będzie
bezpieczna; tak też pozdrawiam! :) J.S.
w każdej komórce ciemność zaklęta
myśl co każe bić do światła twardo
choćbyś juz i chciał głowa nie pęka
sensu nie pojmiesz choć pytasz hardo

z pozdrówką i zadumą nad rzeczami ciemnymi.
Opublikowano

Jacku, ja tu widzę miejsce na dwie drobne poprawki udoskonalające:)
1. klamrę "widowisko skończone" rozbiłabym tak:
widowisko
....
.... (tu treśc wiersza bez zmian)
....
skończone

2. zmieniłabym też szyk w zdaniu :"książę w pas się będzie musiał mu pokłonić" na "książę będzie musiał w pas mu się pokłonić"

dworskie klimaty ;)
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...