Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gdzież w Nowogródku, nad całym miastem,
wzgórze wyniosłe, porosłe chwastem
kryje ruiny murów obronnych,
gdzie przed wiekami zamek ogromny,
basztami swymi haczył o chmury,
dziś z tej postury jedynie wióry
leżą wśród grudy, bezpańskie kości,
tyleż zzadawnej okazałości.

Ledwo co wpośród tego obrazu
stanąć mi przyszło, gdy wiatr mgłą nazuł
gruzu drobinę, iż kontur zamku
na nowo ożył w wietrznym podarku
i jak za czasów króla Mendoga
litewscy woje w trwodze dla wroga
kroczyli wokół z mgły w mgłę znad grudy,
tyleż mi dane było z ułudy.

Nim mgłę rozniosło w znaku pogoni
wiechcie sztandaru, w parskaniu koni,
dosiadłszych w mgnieniu przez wojów, stanął
przede mną rycerz, biały jak anioł
i tak się długo w myśli strofował
póki mgła była, z nią prysł bez słowa,
ruszyłem tudzież, lecz czas już naglił,
tyleż mi dane było z tej magii.

Stałem, choć nogi szły w dymu strugę,
bacz – wyobraźnia to lustro drugie,
w które zerkając – człek siebie mierzy
i oby tak jak ja się nie zderzył,
więc kiedy człecze będziesz tu kiedy,
obyś nie zaznał tej samej biedy,
gdzież w Nowogródku nad całym miastem
na wzgórzu wzniosłym - porosłym chwastem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • trzy najpiękniejsze słowa szacunek przyjaźń i miłość choć spięte jedną klamrą zbyt często obłudnie puste puste i ciemne jak noc pomimo że w każdym tli się dobra iskierka która życie upiększa
    • @Konrad Koper Miło mi :)  
    • @Lenore Grey Szanuję taką koncepcję, choć dla mnie to wciąż trochę tak, jakby dostać pięknie pachnący deser, który okazuje się być tylko atrapą z cukru – oko cieszy, ale głodu nie zaspokaja. :) Niemniej cieszę się, że tekst trafi do odpowiedniego działu, tam na pewno znajdzie swoich koneserów 'nieliniowości'. Powodzenia w dalszych eksperymentach!  Serdeczności :)
    • plaża była pusta rozciągnięta jak język sucha od słońca i wiatru ona miała sól na ustach i oczy zbyt jasne jakby widziały więcej niż trzeba on niósł w sobie noc ciężką jeszcze nie do końca przeżytą piasek parzył stopy wchodził między zęby zgrzytał w środku szli za daleko tam gdzie nie było już śladów tylko wiatr i własny oddech dotknął jej nagle jakby coś w nim pękło bez ostrzeżenia odpowiedziała od razu jak ogień który nie ma już powrotu ich ciała nie były delikatne ścierały się jak kamienie mielone w gardle rzeki sól wchodziła w skórę w oczy w usta wszystko szczypało wszystko było za bardzo on wbijał dłonie w jej plecy jakby chciał się utrzymać przy czymś żywym jakby pod skórą było coś co mogło go ocalić ona ciągnęła go niżej w piasek w siebie w ciemniejsze miejsce nie było rytmu tylko uderzenia nierówne głodne krew przyspieszała szarpała się jak zwierzę zamknięte w za małym ciele morze obok uderzało i cofało się jakby coś pamiętało ale nie chciało powiedzieć krzyknęła raz krótko jak przecięcie potem już tylko oddechy ciężkie rozbite leżeli długo lepcy od soli i piasku jak po walce słońce wypalało z nich resztki myśli nie patrzyli na siebie bo było za blisko fala doszła wyżej dotknęła ich stóp zimna obca jakby coś sprawdzało czy jeszcze żyją i kiedy wstali nie byli już tacy sami jakby morze coś w nich zabrało i zostawiło miejsce które nie chciało się zamknąć              
    • @Alicja_Wysocka Zgoda !! Ujęła myśl...    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...