Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie godzę się z tymi, co wiatrem rzucają
W puste przestrzenie pomiędzy wierszami
I sami dla siebie symbolem się stają
W bezbarwnej ciasnocie za swymi drzwiami.

A nisko się kłaniam by przeszłość omiatać
Ze stóp, co dojść dały prawdzie do głosu
I to właśnie nimi się tak delektuję!
Nie suchą karmą bezkształtnych pogłosów.

I ani na przerost, a nawet za nisko
Nie chciałbym karmić Was mymi myślami,
Ja jestem ciałem, duszą...To wszystko!
Więc niechaj zostanę tu, między Wami.

Bo tak myślę sobie, że szukać nie warto
Kiedy w znaczeniu człowiek więziony
I skoro ochrzczony zostaje pogardą...
Znamieniem prometejskiej lub kainowej ugory

Opublikowano

ja się chyba ideologicznie nie zgadzam z autorem
rozumiem, że z pustymi wewnętrznie nie werto
zgadzam się, że trzeba z poszukiwaczami prawd wszelakich

ale dlaczego nie warto szukać swojej drogi
tylko dlatego, że są już wytyczone
ale każdy ma swój promyk życia
swoje iskierki radości
ta sama droga nie musi oznaczać ... taka sama

ale może źle odczytuję
poprawiłabym melodykę wiersza
ale i tak podoba się, bo intryguje
pozdrawiam
seweryna


Opublikowano

Panno anetzka, zapewniam panią, że treść tego wiersza nie jest wycelowana w konkretną osobę, chociaż nie zaprzeczam, że po części ma pani pod tym względem rację. Cieszę się też, że dwie osoby inaczej zinterpretowały mój wierszy, bo piękne jest jak każdy w poezji widzi troszeczke coś innego :D

Opublikowano

Co jest!!! Sądzę, że ten cały moderator jest stronniczy i sprzyja pewnym osobom na forum. Przenosi moje wiersze do tego dzialu, choć są inne dużo gorsze, ale tych nie rusza. Myslalem ze serwis jest dla nas, a on zachowuje sie jak wielki znawca poezji, kurde krytyk literacki sie znalazł.

Opublikowano

Wiersz podoba mi sie - jak wiekszosc Twoich.Lubie takie pisanie..Zwroc jednak uwage na jedna kwestie : wiersz ma patetyczny ton, ale czasem urzywasz potocznych stwierdzen takich jak:"mysle sobie, ze"..To sie troche gryzie..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...