Sonet II

[Sceptic]

Chciałbym, gdy patrzę w gwiazdne ślady,
Dojrzeć w nich jasno sens kolejnych
Dni i miesięcy, dążeń spiesznych,
Cel ludzkich istnień w nich objawić.

Lecz zamiast tego - milczą gwiazdy,
Spowite puchem miękkiej czerni.
I choć wciąż szukam odpowiedzi,
prócz czarnej pustki - nie ma żadnej.

Na próżno sensu w życiu szukać,
Bo jego kruchosć i ulotność
Zawsze przesłania wyższe cele.

I choćbyś bardzo pragnął uciec,
Dopadnie ciebie głucha ciemność,
Nim odkryć zdołasz jej znaczenie.

[Espena_Sway]

kurcze, bardzo ciekawie. nigdy nie próbowałam
pisać sonetów, ale widzę, że Tobie dobrze to idzie :)
cóż, może za jakiś czas, też spróbuję:>

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

[Anna Maria K.]

Uuuu zalatuje jakimś Zbigniewem Morsztynem czy Naborowskim... barok się kłania wraz z vanitas vanitatum...
primo: 'gwiazdne ślady' ? ja czegoś nie rozumiem, czy powinno być 'gwiezdne'?
bardzo ciekawe rymy, niedokładne miejscami, ale takie mają duży urok... orginalny układ, nie tak jak w klasycznym sonecie abab abab abb abb (mam nadzieję, że czegoś nie pomieszałam ;>) ale skoro nie jest zachowany tradycyjny dwupodział, to jak najbardziej ten układ pasuje, nawet lepiej niz ten 'klasyczny'
Cóż rzec, to chyba dobrze, że współcześni twórcy (ach ten znienawidzony XXI wiek) powracaja jeszcze do takich pseudoarchaicznych form pisania - ja jestem za. Awangarda awangardą, ale nie można na zlamanie karku brnąć w morze oryginalności, bo w końcu pochłoną nas fale antypoezji i wybujałego buntu, calkiem niepotrzebnie. Choć tego typu utwory z wiadomych względów przestały się już cieszyc popularnością, to sądzę, że warto od czasu do czasu z potrzeby serca złożyć hołd przeszłości.
Duży plus :)
pzdr.

[jacek_sojan]

Sonet napisany z pozycji sceptyka, a zatem, panie Sceptic, powinien to być pański wiersz,
i byłby, gdyby nie był taki namaszczony w tonie /ach, ten ton!/; J.S.