Częstochowa to dobre miasto

[Jerzy Jeżowski]

Aleje były skąpane w bladym świetle jesiennego słońca. Ludzie szli szybko, każemu się gdzieś śpieszyło. Nic dziwnego, nikt nie lubi takiej temperatury i wiatru, który wdziera się pod kurtki przez najmniejszą nawet szczelinę. Idący srodkiem, pomiędzy dwoma ulicami meżczyzna miał na sobie cienki, bawełniany płaszcz i w tej chwili bardzo żałował, że nie założył czegoś cieplejszego. "No, brawo. Popukaj w łeb tych, którzy uważają, że jesteś do rzeczy facetem." Tak, w tym momencie rozchodziło się o głowę, która była pozbawiona nakrycia. Ten młody mężczyzna miał więcej włosów na podbródku niż na niej, ale nawet to nie przeszkadzało wiatrowi dąć tak, że jego fryzura a'la świeżo upieczony rekrut momentami przesłaniała mu pole widzenia. Dokąd szedł?
Jacek, bo tak ma na imię śpieszący środkiem alei jegomość, to trzydziestoletni pracownik jednej z częstochowskich kancelarii adwokackich. Skończył dobre studia, wiedza jest, inteligencja także. Bardzo charyzmatyczny człowiek, nie patyczkujący się z otoczeniem. Jego albo się kocha, albo nienawidzi. W kamienicy, gdzie mieściły się różne kancelarie, właśnie takie dwa obozy się wytworzyły. Z jednej strony flaszeczka, bo wygrana sprawa; na piwko, bo majętny klient się zgłosił. Z drugiej docinki i rzucanie sobie nawzajem kłód pod nogi. Tak wygląda świat, zwłaszcza tych, którzy mają się za elitę. Jacek po mistrzowsku zaskarbiał sobie przyjaźń odpowiednich osób.Taki już był jego spryt
Prawie niesiony wiatrem mężczyzna skręcił z Alei w ulicę Dąbrowskiego i doszedł do miejsca, które możnaby nazwać "małym zagłębiem częstochowskich prawników". Sąd był niedaleko, więc co więksi pozerzy czasem sobie przedefiladowali tych trzysta metrów w todze, żeby zwrócić na siebie uwagę. Niestety, zazwyczaj tak się składało, że nie spotykali na swojej drodze seksbomb w spódniczce mini, ale staruszki niosące siaty z zakupami, albo uczniów wracających ze szkół, którzy podążają za fatamorganą obiadu, jak osioł za wystawioną przed jego twarzą marchewką. Jacek wszedł do jednej z kamienic, wbiegł na górę po schodach, wydobył z kieszeni klucz i zabrał się do otwierania drzwi do swojego biura. Wtem, z góry usłyszał wołanie pewnej staruszki, znanej wszystkim i lubianej pani Wiesi.
- Panie Jacusiu! Mam problem z kuchenką, można na chwilkę?
"Kurwa mać..."- pomyślał Jacek, ale słowa, które wypowiedział, drastycznie kontrastowały z jego myślami:
- Dzień dobry kochana pani Wiesiu. Ależ oczywiście, już do pani idę!
Wszedł na wyższe piętro z ociąganiem i przywitał się z poczciwą staruszką. Ta zaprosiła go do swojego mieszkania i poprowadziła do kuchni. W korytarzu unosił się zapach stęchlizny i naftaliny. Na wieszaku wisiał bordowy płaszcz, wełniany sweter i beret z antenką.
- Widzi pan, panie Jacku. Nie mogę podpalić pod mlekiem. Coś się chyba stało z moją kuchenką, mógłby pan zerknąć?
- Ależ oczywiście, już patrzę.- rzekł, zaglądając za relikt głębokiego PRLu. Po krótkich oględzinach już wiedział, że pani Wiesia ze swoją szwankującą pamięcią zapomniała odkręcić butli z gazem. Bardzo zirytował go fakt, że jego czas jest marnowany przez jakąś starą dewotkę, która już od paru lat powinna być pensjonariuszką domu opieki. "Na pewno bym jej to sfinansował, gdybym nie miał ciekawszych wydatków." Zezłoszczony, przekręcił kurek do oporu silnym ruchem ręki, aż zaskrzypiało. Jacek był pewien, że stara już mu nie będzie zawracała głowy.
- Zrobione.- powiedział, siląc się na jak najsympatyczniejszy uśmiech.
- Już?- zapytała pani Wiesia z mieszanką zdziwienia i ogromnej radości.
- Tak, proszę bardzo. Ja już muszę iść, mam ważne sprawy na głowie. Do widzenia.
Szybkim krokiem opuścił mieszkanie staruszki, zszedł piętro niżej i wkroczył do swojego biura. Za drzwaimi usłyszał wolno stawiane kroki, a po chwili rozmowę dwóch kobiet, starszej i młodszej. To pani Wiesia chciała pożyczyć trochę soku malinowego. "Ogrom problemów niektórych ludzi mnie poraża."- przemknęło przez głowę Jackowi. Zdjął z siebie płaszcz i po błyszczącej glazurze przeszedł do pomieszczenia, w którym pracował. Wygodnie rozsiadł się na obracanym krześle i założył nogi na stół. Przeglądał ważne druki związane ze sprawą jego najważniejszego klienta. Po mniej więcej piętnastu minutach poczuł gaz. Skądś się musiał ulatniać, ale skąd? Przecież u siebie w biurze nie miał kuchni... Nagle przypomniał sobie dziwne skrzypnięcie, które usłyszał podczas odkręcania butli u pani Wiesi. Odłożył dokumenty i postanowił pójść na górę, bo jeżeli u siebie, pietro niżej czuł gaz, to na górze musiało go być znacznie więcej. Na klatce czuć było jeszcze mocniej. Wbiegł po schodach i bez pukania wszedł do mieszkania staruszki, przebył korytarz i skręcił w lewo do kuchni. Zapach gazu stał się nieznośny. Pani Wiesia zobaczywszy go, uśmiechneła się i rzekła.
- O, to znowu pan! Proszę wejść. Nie ma pan może ochoty na budyń? Już podpalam pod mlekiem.
Mówiąc to wcisnęła przycisk trzymanej w ręku zapalarki.

[Jay Jay Kapuściński]

Ludzie szli szybko, każemu się gdzieś śpieszyło- każdemu

zakończenie ratuje sytuację :) dla mnie np nie podoba się ta zmiana narracji, miejscami kuleje styl - w miarę dobre zdania mieszają się z tymi mniej udanymi; ogólnie ok, ale mogłoby być lepiej, czasem lepiej nie spieszyć się z publikacją.
pozdr.

[Jerzy Jeżowski]

Czy mógłbyś podać przykłady tych zdań?:) Byłbym wdzięczny.

[asher]

Nic dziwnego, nikt nie lubi takiej temperatury i wiatru, który wdziera się pod kurtki przez najmniejszą nawet szczelinę.

Jacek, bo tak ma na imię śpieszący środkiem alei jegomość,

które możnaby nazwać "małym zagłębiem częstochowskich prawników".

...

nie znoszę wszechwiedzących narratorów, a tu na dodatek jest nadęty.


Potem już lepiej. I puenta też ok.

[Leszek_Dentman]

Zgadzam się z poprzednikami, że tekst wymaga dopracowania.
Szczególnie rozbawiła mnie marchewka przed twarzą osła.
Finał dobrze pomyślany, choć przewidywalny.

[Natalia Zarzycka]

Puenta faktycznie jest dobra. Co do stylu, to zgadzam się z przedmówcami. I małą uwagą zakończę: dwiema ulicami.

[Julia Jonek]

puenta dobra rzeczywiście. dla niej było warto przeczytać.
styl kulawy. ale styl stylem... tekst napisany jakby w pośpiechu albo bez sprawdzającego czytania. przecinki, kropki, spacje etc. prosto poprawić, więc warto :)
"bordowy" nadal wedle słownika języka polskiego to "bordo".
jeśli "seksbomby" to w spódniczkach mini. chyba że rzeczywiście miały tylko jedną wspólną :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dwa -> N. ż.: dwiema, dwoma. obie formy są poprawne.

[Natalia Zarzycka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dwa -> N. ż.: dwiema, dwoma. obie formy są poprawne.

Fakt, teraz poprawna, ale nie tak dawno tą właściwą była dwiema :-) A, że mnie jednak razi i nie uznaję osobiście, to poprawiam :-)

[Julia Jonek]

a i ja również miewam pewne przyzwyczajenia językowe, które do niedawna były jedynymi poprawnymi - a już nie są...
więc rozumiem i pozdrowiam również. a co! :)

[stefan kanister]

Faktycznie czyta się ciężko. Jednak mnie to nie zniechęca. W fabule dodałbym troszkę więcej akcji, wiem nie powinienem się czepiać, ale dla mnie zaczęło się coś dziać pod koniec. „jego fryzura a'la świeżo upieczony rekrut momentami przesłaniała mu pole widzenia” .Nie wiem, jaka to fryzura, ale rekruci są prawie łysi, więc o ograniczeniu pola widzenia nie ma mowy. „dokąd szedł?” nie wiąże się to nijak z tekstem. To tyle pozdrawiam.