ze wspomnień dziecka

[Anielica Śmierci]

pamiętam cichy stukot obcasów
kiedy szła korytarzem
dostojny wiekowy krok

pamiętam słoneczny uśmiech
błysk światła w okularach

nauczyła mnie
że słowo leczy i rani
i nie potrzeba czynów
i że tak nie znaczy tak
a nie nie

pamiętam delikatne skrzypienie pióra
kiedy mozolnie poprawiała błędy
linie zmarszczek na dłoniach

pamiętam groźny głos
w którym słyszałam śmiech

dzięki niej
wykresy i rozbiory
stawały się pajączkami
i wesoło tańczyły po kartkach

pamiętam kiedy mówiła
słowa napisane nie zginą
zostaną śladem po naszym myśleniu

pamiętam łzy
na pogrzebie mamy łukasza

dała mi
serce do pisania
i rozkazała się nie bać
mówić

pamiętasz może
jej ostatnie słowa przy pożegnaniu

proszę pani wychowawczyni
nie chciałam

zapomniałam

[Antoni Leszczyc]

Na laurkę to owszem. Ale poza tym to strasznie przegadane, a przede wszystkim chaotyczne. Przechodzisz od opisu wyglądu do zachowania, potem z powrotem i tak kilka razy. Lepiej by było rzecz uporządkować.

[Sceptic]

Nawet ładne, ale za długie (przegadane). Najbardziej mi się podobają te wykresy i rozbiory.

[Anielica Śmierci]

Dzięki za wgląd i rady. Ale jak skrócić, żeby nie utracic czegoś? Chyba nie da się. A że chaotyczne... No cóż, nie umiem uporządkować.
Pozz

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

musi się dac, ponieważ ton wiersza jest bardzo przyjemny i czuły. Np. to

dała mi
serce do pisania
i rozkazała się nie bać
mówić

pamiętam słoneczny uśmiech
błysk światła w okularach

nauczyła mnie
że słowo leczy i rani
i nie potrzeba czynów
i że tak nie znaczy tak
a nie nie

może wyda się za dużo, ale lepiej napisac krócej i ciekawie, niz rozwlekac to i męczyc.
ale warto przeczytac.
Pozdrawiam.

[Beenie M]

dzięki niej
wykresy i rozbiory
stawały się pajączkami
i wesoło tańczyły po kartkach

bardzo ładnie to brzmi...od razu przybliża profesję osoby, o której piszesz
pozdrawiam