Bezrobotny, wróżka i moja matka.

[Piotr Rutkowski]

mojej mamie


Znów zostałem bez forsy więc poszedłem do Urzędu po zasiłek a tam, jak zwykle smród ludzki nie do wytrzymania.
Minęły trzy godziny. Wszedłem do pokoju zwierzeń. Stara baba jadła właśnie kanapkę z salcesonem. Człowiek pracy nie ma , a tu emerytka w pośredniaku za urzędniczkę robi.
- Przerwa!
- Jaka przerwa? Przecież stoję tu już trzy godziny.
- Nie słyszał? Przerwa!
Wróciłem na korytarz.
- Co jest? – zapytał mnie brudas w gumiakach.
- Przerwa.

Kwadrans jak z bicza strzelił. Zapukałem tym razem.
- Nazwisko?
- Rutkowski.
- Imię?
- Piotr, Paweł,
- Moment…- sprawdziła papiery -…nie należy się. Następny!
- Jak to się nie należy?
- Normalnie. Następny!
- Ale ja nie mam za co żyć.
- Gówno mnie to obchodzi. Uczyć się trzeba było. Następny!

Koszmar. Spojrzałem na tablicę ogłoszeń. Było tylko jedno i brzmiało następująco:


Chcesz znać swoją przyszłość? Wróżka Estrella. Tarot, numerologia, horoskop partnerski, codzienny, tygodniowy, miesięczny, wróżenie z kart, horoskop chiński. Pierwsze spotkanie gratis.

Na ogłoszeniu widniał jeszcze jej adres.


- Witaj. – przywitała mnie Estrella.
- Dzień dobry. Byłem właśnie w Urzędzie i…
- …nie dostałeś zasiłku. Na tablicy znalazłeś moje ogłoszenie i postanowiłeś przyjść do mnie…
- Dokładnie – odparłem – Skąd wiedziałaś?
- Jak to skąd? Jestem wróżką.
- Ta, akurat, a moja siostra ma garba na plecach i magazynuje w nim wodę na wypadek suszy i globalnego ocieplenia.
- Twoja siostra myśli, że to garb, ale jutro lekarz ją uspokoi. To tylko zwykłe przemieszczenie kości.
Zagotowało mi się trochę w czaszce i obleciał mnie strach. Skąd ona to wie.? Nie mogę dać się zwariować. Nie mogę dać po sobie poznać, że się boję. Wbrew temu co mówi moja matka JESTEM MĘŻCZYZNĄ!
- Dobra Elwira. Słuchaj…
- Estrella.
- Estrella. Powiedzmy, że ci wierzę. Mam prośbę. Chciałbym coś zrobić ze swoim życiem.Nie mam co jeść, nie mam pracy, mieszkam z matką, nic mi się nie udaje. Nie wiem jak to się mówi po waszemu, ale mogłabyś mi udzielić jakichś magicznych porad? Nie wiem, wskazówki jakieś dać…skoro już tu jestem.
- Oczywiście drogi przyjacielu.

Weszliśmy do pokoju i znów poczułem smród, ale tym razem inny. Nie ludzki. Inny. Zmysł powonienia mam dobry, może nawet wyśmienity. Jak pies rozpoznaję zapachy. Wszędzie. W metrze, w autobusie w Urzędzie. Ludzie się pocą, rzadko myją i potem śmierdzi. U wróżki w pokoju śmierdziało inaczej - kadzidełka. Szybko się z nim oswoiłem.
Kazała mi przełożyć karty i rozłożyła je na stole. Często grywam w karty, ale takich obrazków to ja jeszcze nigdy na oczy nie widziałem:, kościotrup, pies wyjący do księżyca, arcykapłan, którego początkowo pomyliłem z waletem szalek. Miał podobne ,rude włosy, ale w przeciwieństwie do dzwonkowego jupka ten czytał jakąś książkę. Po prostu źle skojarzyłem.

- Jesteś słabym ,kruchym człowiekiem. Łatwo cię skrzywdzić. Masz dobre serce, i ludzie to wykorzystują. Twoja dobroć obraca się przeciwko tobie. Nienawidzisz swojej matki.
- NIEPRAWDA! KOCHAM MOJĄ MATKĘ!
- Paradoksalnie kochasz i jednocześnie nienawidzisz. Ma na ciebie zły wpływ. Nie pomaga ci, jest złą kobietą, gardzi tobą, gardzi wszystkim co robisz, nie chce cię zrozumieć, nie potrafi. Wciąż powtarza , że jesteś podobny do swojego ojca, że jesteś taki jak on. Egoistyczny, samolubny, zapominalski, spoźnialski bałaganiarz impotent z fiutem wielkosci Stuhra w King Sizie, a ty nie chcesz być taki.
- Zamknij się! Nie chcę tego słuchać! Co ty o tym możesz wiedzieć?
- Karty nie kłamią.
- Jakie karty? Ta stara baba z koroną na głowie ma być niby moją matką?
- Mnie nie oszukasz Piotrze. Jestem wróżką.
- Nie wierzę ci. Nic o mnie nie wiesz. Rozumiesz? Nic o mnie nie wiesz.
- Wiem o tobie wszystko Piotrze.
- Jeśli jesteś wróżką, prawdziwą wróżką to powiedz mi, o czym teraz myślę?
- Jak nie zobaczysz to nie uwierzysz? biedny Piotruś…
- No o czym teraz myślę? Mów! Co siedzi w moim pieprzonym mózgu?
- Przecież to proste.
- Czyżby?
- Chciałbyś mnie bzyknąć.

Faktycznie Estrella miała jakieś niesamowite zdolności czytania w myślach. Nie miałem z nią najmniejszych szans. Zrozumiałem , że mam do czynienia z kosmiczną laską. Estrella była prawdziwą wróżką . To było pewne, bo myślałem o tym już na starcie, od momentu kiedy otworzyła mi drzwi. Te przezroczyste wdzianko, bombowe cycki pod nim, wisiorki, amulety, dodawały jej uroku. Była młoda, ładna gładka i pachnąca. Blondynka o niebieskich oczach .
- Co mówi przyszłość na ten temat? – spytałem
- Sprawdź.
Sprawdziłem i jak boga kocham to było najlepsze ruchanie w moim życiu.

Mijały tygodnie a ja wciąż nie miałem roboty. Chodziłem po fabrykach i błagałem na kolanach. Nic. Wciąż puste kieszenie i głód ponieważ matka zamykała przede mną lodówkę na kłódkę. Wszyscy już wyjechali do Angli. Kumple, znajomi, a co to ja gorszy jestem? Co to za różnica? Polski śmieć jest gorszy od angielskiego? Nigdy tam nie pojadę. Mój dziadek o wolność tego kraju walczył, przed niemcami na wschód uciekał a ja teraz za granicę mam wyjeżdżać i czuć się tam jak ci wszyscy Wietnamczycy, Ukraińcy i Rosjanie u nas na Stadionie?. Wierzę w ten kraj i będę wierzył. Kiedyś umrę i jak ja dziadkowi w oczy spojrzę?
Z dnia na dzień robiło się coraz gorzej. Nieraz bywałem na dnie, ale tym razem sytuacja zaczynała wymykać mi się spod kontroli. Prawie codziennie widywałem się z Estrellą. Wizyty u niej wcale mi nie pomagały. Nie potrafiła mi pomóc. Chciała się tylko pieprzyć. Nic więcej. Aż pewnego dnia zaproponowała:
- Mam dla ciebie propozycję.
- Jaką?
- Nie do odrzucenia.
- Można jaśniej? Ja nie potrafię czytać w myślach.
- Przeprowadź się do mnie.
- Żartujesz?
- Ani mi w głowie głupie żarty. Chcę cię mieć dla siebie.
- Kochanie zrozum. Nie chcę ci siedzieć na głowie. Wystarczy, że jestem darmozjadem i chujowo się z tym czuję.
- Potrzebuję kogoś kto zajmie się rezerwacją klientów, biurokracja, te sprawy. Gubię się w tych wszystkich zbędnych czynnościach. Muszę odciążyć umysł i ty mi w tym pomożesz

Wybawiła mnie. Wreszcie jakaś porządna robota w księgowości a nie cieciowanie ,ankiety, czy magazyny za cztery złote na godzinę.

- Nie wiem czy dam radę.
- Dasz.
- Skąd ta pewność?
- Jestem wróżką. Nie zapominaj o tym.

Przestałem być bezrobotnym na chwilę.

[Leszek_Dentman]

Interesujące. Mam nadzieję, że to tylko początek.
P.S. Estrella rzeczywiście jest genialną wróżką, skoro wiedziała, że na imię masz Piotr.

[rumianek]

Przeczytałam, a to znaczy, że mnie zaciekawiłeś. :) Swoją drogą, fajna wróżka, szkoda, że wymyślona. Co się tyczy samego opowiadania, masz ciekwy styl (pamiętam Randkę z Lucy, która bardzo mi sie podobała. Oczywiście na sama randka, ale opowiadanie ;), momentami bardzo bezpośredni, ale to sprawia, że jesteś charakterystyczny. Wciągnąłeś mnie, zaciekawiłeś, czytałam z przyjemnością. Podoba mi się. Chociaż może ta końcówka zbyt szybko przyszła, mógłbyś to trochę pociągnąć.
Pozdrawiam :)

[Piotr Rutkowski]

dzięki, ja zawsze za szybko kończę :P , ale tak na poważnie...w trakcie pisania rozpadł mi się pomysł...miałem problem z puentą stąd takie prostackie zakończnie...przepraszam najmocniej...

[Alina_Samusjew]

mi tam sie podobalo czekam z niecierpliwieniem na nasteopny rozdzial ;] no wiec pisz cos szybciutko ;*

[Julia Jonek]

przecinki pouciekały tu i tam. "pokój zwierzeń" kiepskim pomysłem. kobieta w urzędzie genialna :) ale trudno urzędowy gatunek opisać kiepsko, bo sam w sobie jest fenomenem :) rym wszędzie-urzędzie przez pomyłkę czy świadomie? w życiu nie słyszałam lepszego opisu garba :) caps lock w zdaniu o miłości do matki moim zdaniem kompletnie zbędny. "niemcy" napisani małą literą z premedytacją?
"U wróżki w pokoju śmierdziało inaczej - kadzidełka. Szybko się z nim oswoiłem." - z nim? raczej z nimi. albo z zapachem. bo "z nim" pasuje tu jak pięść do nosa.
podoba się, podoba :)
pozdrawiam.

[Piotr Rutkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a wiesz, że James Dean był gejem???? dzięki, Urzędze - wszędzie ot tak wyszło i poleciało...ale zamierzone.....z premedytacją....:*

p.s a pokój zwierzeń dlatego, że tam trzeba się tłumaczyć z tego co się w życiu robi w czasie nic nierobienia między robotą .

[asher]

Piotrek, widzę niebezpiezną tendencję odwrotu od idealizmu :) Co się dzieje?

[Piotr Rutkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Ja piszę to co w danej chwili chcę powiedzieć. Nic nie udaję, czasem przemycam z życia ale to podstawa w tym co robimy, to nasze doświadczenia, nasz punkt widzenia a w życiu jak to w życu, nie wszyscy mogą być Wokulskim, wierzysz w coś ślepo i to cię rujnuje, idealizujesz, spadasz na dno, nie kochasz za wszelką cenę chcesz być kochany, i tak w kółko.

Wilson w Ulicy Marzycieli napisał : "Są takie noce, kiedy człowiek dobiega trzydziestki a życie zdaje się kończyć ...(tu powinienem postawić kropkę ale polecę kawałek dalej) ...Masz wrażenie , że już nigdy go sobie nie ułożysz, że już nikt cię nie pocałuje...

Facet wie co pisze, pisze o takich ludziach jak ja, o marzycielach, idealistach, ale ja w tej chwili nie czuje potrzeby idealizowania swoich tekstów. Wystarczy mi życiowy idealizm. Odczuwam potrzebę pisania o podobnych istotach , ale trochę odmiennym stylu bycia. Bardziej wyrazistych niż ja , fabularnych historii. Może to przez szkołę, gdzie wpajają ci do łba : Bohater, cel, konflikt, działanie, opowiadaj nie nauczaj, pokazuj nie mów...trudno mi naprawdę odpowiedzieć...Kiedyś może coś napisze refleksyjnego, póki co nie potrafię,
Im więcej czytam, staroci, klasyki, tym większe mam wrażenie , że pisanie refleksyjne o sobie nawet dobrze zakamuflowane, przebarwione nie jest interesujące skoro moje życie jest nudne i szare. Może to stąd odnosisz takie wrażenie.

Czy taka odpowiedź cię zadawala?

p.s Obiecałem pewnej dziewczynie, że napiszę coś refleksyjnego i zbieram się, mam motywacji a;e brak mi w tym wszystkim szczerości, może wkrótce

[Espena_Sway]

dobry tekst. szczerze mówiąc nie czytam wiele prozy na portalu,
ale kiedyś przypadkowo wpadłam na Twoje opowiadanko. spodobało
mi się i przeczytałam następne. dlatego też dziś widząc nika postanowiłam
zobaczyć. i nie rozczarowałeś mnie :)

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)