Cysorz 4

[Marcin Gałkowski]

4

Antycypacja W Zasadzie To Średnia byłą niewielką mieścinką u podnóża gór. Założona wiele lat temu przez Józusia Kierpce Ciupazkę Gąsienicę Zielonego ostała się w zasadzie niezmieniona. Lato od zimy wciąż odróżniano tu dzięki ilości śniegu, co pozornie wydawać może się normalne. Pozornie, bo latem było go po prostu trochę – nieznacznie – mniej.
Ta noc była wyjątkowo mroźna, nawet biorąc poprawkę na tutejszy klimat i średnią opadów. Takiego zimna nie pamiętały najstarsze menele, najpośledniejsze trunki, jak Komandos, czy Łzy Sołtysa zamarzały w butelce. Pośród pobielonych szadzią olbrzymich dębów, jakie zazwyczaj sadzi się przy drogach – najlepiej na zakrętach, co jest zwyczajnym przejawem człowieczeństwa, wszak skraca męczarnie ludzi, którzy z owego zakrętu wypadną, bo zamiast zamarznąć na poboczu od razu przeniosą się do lepszego świata – pojawiła się dziwna, niebiesko-fioletowa kula. Z każdą chwilą pęczniała, iskrząc się przy tym i lśniąc jak psu oczy. Wyglądała jak malutki wszechświat, zbitka skompresowanej materii, kotłująca i poszerzająca się z każdą chwilą. W środku tego zjawiska jęła powoli wyłaniać się ludzka postać. W końcu kolorowa otoczka zniknęła, pozostawiając na drodze przykucniętego przybysza. Obserwujący całe zajście zza okazałego buka Zenuś Wojtuś Jędruś Donicka Cielebąk nie wytrzymał i pędem, na przełaj puścił się do domu. Podobno nie wychodził z niego przez kilka dni, przez co ominęło go wiele ważnych regionalnych imprez (mowa o imprezach kulturalnych rzecz jasna).
Samael podniósł się z popękanej nawierzchni i spojrzał na swoje ręce. Były zupełnie jak ludzkie. Uśmiechnął się i w zamyśleniu potarł brodę, kalecząc dłoń o kant szczęki. Syknął. Przejrzał się w lodzie, na całe szczęście tubylcy nie mieli zwyczaju usuwania go z jezdni. Był zupełnie nagi, jeśli nie liczyć okularów słonecznych. Na lewym ramieniu widniała wytatuowana kotwica, na prawym – pokaźny napis gotycką czcionką: „Gubernator”, na klatce piersiowej zaś wizerunek Uzi i dwa słowa: „Sarah Connor”. Co to miało symbolizować? Nie miał czasu na rozmyślanie, było zbyt zimno. Jakby na zawołanie jego uszu dobiegł odgłos kroków. Odwrócił się i ujrzał przed sobą przestraszonego człowieka. Przywołał go do siebie gestem.
- Fiata oddałem pięć minut temu – zaczął rezolutnie nieznajomy.
Samael spojrzał na niego groźnie. Tak na wszelki wypadek.
- Ej spoko… - mężczyzna cofnął się nieznacznie. – Portfela też już nie mam. Może jakieś ubranko? – rozpaczliwie szukał jakiegoś wyjścia z tej sytuacji.
Książe demonów pokiwał głową. Po chwili stał w gustownej skajowej kurtce, ciepłych dresach i walonkach. W dowód wdzięczności dał swojemu wybawcy okulary przeciwsłoneczne.

Nie uszedł nawet stu dwudziestu czterech kroków, gdy tuż koło niego rozległ się piskliwy głosik:
- Hej, stary, przywitałbyś się chyba, nie?
- Co, gdzie... – Samael rozejrzał się, ale nikogo nie zauważył.
- Patrz niżej.
Spuścił wzrok. Z bocznej kieszeni jego kurtki wystawała niewielka głowa w czerwonej czapeczce. Wśród gęstej, siwej brody widniały dwa, mrugające co chwila oczka i nos, kolorem pasujący do czapki. Samael wzdrygnął się, w pierwszej chwili wziął obcego za Świętego Mikołaja, a ze zrozumiałych względów żywił dużą urazę do wszelakich świętych. Po chwili jednak doszedł do wniosku, że tamten był chyba nieco większy.
- O, krasnoludek – odezwał się w końcu.
- Co ty, głupi jakiś? W krasnoludki wierzysz?
- To kto? Świę... tfu! No ten koleś co roznosi prezenty na Boż… na Gwiazdkę?
- W Mikusia też wierzysz? Nie no, chłopie, z tobą jest naprawdę niedobrze. – Mały zrobił zatroskaną minę i cmoknął z niedowierzaniem. – Gdzie się tacy rodzą?
- To kim ty jesteś?
- Ano tak, nie przedstawiłem się, pardon. Ale moje imię to tajemnica, rozumiesz, zawodowa.
- Jaka?
- Zawodowa. No bo ja jestem złodziej.
- Kto? – Samael zatrząsł się ze śmiechu. – Może morderca?
- Bardzo śmieszne. Kieszonkowiec. Znaczy się: złodziej kieszonkowy. Czaisz? Kumasz czaczę?
- No w sumie…
- No. To ty czekaj tutaj, ja za chwilę wracam.
- Gdzie ty idziesz?
- No przecież widzę, żeś tu nowy. A gość w dom, Bóg w dom.
- Nie klnij! – ryknął Samael.
- Aha, rozumiem, sory. Znaczy się satanista?
- Niejako.
- Okej. Ty, czekaj chwilę, stań tak lewym profilem. O tak tak tak... Ty no, kurde, ja cię znam! Ty jesteś ten aktor i polityk!
- Co jestem?
- No nie rżnij głupa. Ale jaja. Dasz mi jakiś autografik?
- Auto-co?
- No rozumiesz, dla żony i bachorów. Ucieszą się. Zresztą – pogadamy za chwilę.
Biegiem ruszył przed siebie.

Samael stał przez chwilę w osłupieniu, w końcu postanowił rozejrzeć się po okolicy. Potknął się o wystający kawałek asfaltu i runął na ziemię. Przez dłuższą chwilę z jego ust wydobywały się słowa, których nie przytoczymy tutaj, ze względu na niewielką wartość edukacyjną. Wstał i usiadł na ziemi. Po chwili jednak poderwał się jak oparzony. Choć bardziej pasowałoby tu – zamrożony.
Kieszonkowiec pojawił się po kilkunastu minutach. Ciągnął za sobą pokaźnych rozmiarów worek. Postawił go przed Samaelem.
- To co – zaczął – tu się rozbijemy nie? I tak nic tu nie jeździ.
Wyjął z worka grzejnik, rowerek treningowy, dynamo i kilkunastoletniego chłopca. Złączył wszystko w skomplikowaną instalację, dzięki czemu po chwili zrobiło się trochę cieplej. Następnie wygrzebał kocyk, dwie butelki podejrzanej, mętnawej cieczy, dwa słoiki po musztardzie, kilka ogórków kiszonych i pęto kiełbasy.
- To jak, zdrowie nie? – powiedział i podniósł do ust wypełnioną już szklankę.
Książę demonów poszedł za jego przykładem. Krztusił się przez dłuższą chwilę.
- Co to jest? – zdołał wychrypieć w końcu.
- No nie no, co jest z tobą? Wierzysz w Mikusia, w krasnoludki, udajesz, że nie jesteś kim jesteś, a teraz to… no ja nie wiem. E, młody, nie obijaj się! – krzyknął w stronę instalacji elektrycznej.

Samael obudził się rano na szosie. Obok, chrapiąc i parskając leżał Kieszonkowiec. Nieopodal walały się dwie puste butelki. Chłopiec, rower, dynamo i grzejnik zniknęły. Spróbował podnieść głowę. Niepotrzebnie.
- Ja chcę do Piekłaaaaaaaa… - zawył i zaszlochał.

[Marcin Gałkowski]

jest i część czwarta. ponoć lepiej późno, niż wcale=)

[adam sangreal]

Witam. Mechanicki Zabójca Terminatorek mnie rozwalił, szczególnie napis Sarah Connor :)
Ciekawy, fajnie się czyta. Instalacja też niczego sobie:P Kilka znanych chwytów na rozbawienie. Dla mnie w końcu jakis fajny tekst.
Pozdrawiam.

[Marcin Gałkowski]

dzięki za komentarz=)
pozdr

[czarna]

kontynuacja Cysorza idzie ci całkiem, całkiem
czyta się dobrze [aczkolwiek dialog z kieszonkowcem zbyt omalowany młodzieżowym slangiem]
rozbawił mnie wątek z instalacją grzewczą [bravo!]
acha...czyżbyś uważał, że w piekle nie piją?!? to po co ja zrobiłam rezerwację kociołka?
:)

[Sanestis_Hombre]

pierwszy fragm. trochę słaby (te imiona jakieś takie-górale ci nie wybaczą;))
drugi i trzeci dobre - wprowadzenie postaci kieszonkowca ożywiło akcję. myślę, że niepotrzebny jest wytłumaczenie Przez dłuższą chwilę z jego ust wydobywały się słowa, których nie przytoczymy tutaj, ze względu na niewielką wartość edukacyjną. dlaczego w l.mn.? to zdanie delikatnie razi, zakłóca to całość narracji, która jest sprawnie prowadzona,
ten satan jakiś słaby skoro się złamał po dwóch butelkach wody górskiej (bo to chyba była woda, tak? patrz: wartość edukacyjna;)

popraw sobie:
Antycypacja W Zasadzie To Średnia byłą niewielką mieścinką u podnóża gór. Założona wiele lat temu przez Józusia Kierpce Ciupazkę Gąsienicę Zielonego ostała się w zasadzie niezmieniona.Antycypacja W Zasadzie To Średnia była niewielką mieścinką u podnóża gór. Założona wiele lat temu przez Józusia Kierpce Ciupazkę Gąsienicę Zielonego, ostała się w zasadzie niezmieniona.

godna kontynuacja poprzednich części
czekam jednak na ostry finisz
pozdr!!!

[Marcin Gałkowski]

hej=)

ja tam w piekle - jeszcze - nie byłem, nie wiem co - i ile - tam piją. ale chciałem podkreślić moc trunku, skoro wysiadł nawet diabeł (spiryt? 128%?). ewentualnie można też potraktować to jako wodę i wtedy nabiera zgoła innego wymiaru - Samael nie jest przystosowany do zwykłych napojów=) (wartość edukacyjna=).

ogonek się wkradł, dzięki za zwrócenie uwagi.

skoro Samael puścił tzw. "wiąchę" to chyba powinna być liczba mnoga=).

dialog zbyt slangowy? hmm... chciałem właśnie tak "przegiąć" postać kieszonkwca=).

rezerwacja kociołka? ale jakby co, to ja nie mam z tym nic wspólnego=). jeszcze mnie bratersko za kratki wsadzą=)

dzięki za komentarze i pozdrawiam=)

[Marcin Gałkowski]

a tak mię coś natchło ostatnio, coby to kontynuować=). i - przepraszam bardzo - tylko nie królu -.-. brzydzę się polityką=).
miło, że zajrzałaś=)
pozdr

[Marcin Gałkowski]

ja wiem... nie wiem=). póki co w Zecie dałem dwa opka. Cysorza zacząłem tutaj, więc chyba tutaj skończę, żeby nie trzeba było skakać między działami;). Podobnie pewnie będzie z Connem i Ragnarok. chociaż... kto wie?=) się zobaczy=) niemniej jednak miło mi niezmiernie=)
pozdr

[Leszek_Dentman]

Dla mnie początek odcinak trochę nie teges, potem fajnie sie rozkręca.
Co się tyczy złego samopoczucia Samaela nazajutrz - podejrzewam próbę otrucia za pomocą wódy swięconej.

[Leszek Baliński]

To już czwarta część??? Muszę odrobić zaległości!
Początek coś chyba nie wyszedł, dalej bardzo, bardzo OK!

Pozdrawiam

[Marcin Gałkowski]

dzięki za komentarze
no racja, coś z tym początkiem będę musiał zrobić:/
wóda święcona? możliwe, możliwe. w tym kraju...=)
pozdr