Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Z sadzawki marmurowe wychyla się ciało;
wokół niego płoną wodne tulipany jasną krew
mieszając w kruchych swych pucharach.
Tak wyglądasz Austrio - żywy śnie Habsburgów:
drzew zielone pudle wystrzyżone w szpaler,
szerokie aleje rozgrzane południem, róże
wszechobecne, barokowe grymasy z kamienia i cegły.

Ziemia w walcu się kręcić miała wokół Wiednia
na posadzkach zmywanych krwią podbitych ludów.
Pozostały pałace i krzewy kwitnące. Cięte zbyt
starannie, jakby w gęstwie liści, w zagęszczonym
cieniu ukryto broń i skrzynie śmiercią lakowane.

Chciano wojny zagłuszyć tenorem, sopranem;
od cesarskiej mości posadę fryzjera dostał
Bóg w operze. Krzyż nieźle wyglądał
pośród interesów wielkiej polityki. Cień
tańczący krzyża czy nie równie wielki? Ci sami
na scenie: primabalerina Salome, i wreszcie - Niżyński...
Dlaczego nikt nie klaszcze? Panie i panowie!...
Będzie koncert - zagłuszy zbędne niepokoje.

Nad sadzawką w Schonbrunn szybują cicho nuty.
- Zapytać pragnę nagość, w kamień zasłuchaną:
Austriaczko, powiedz - czy nie jest ci zimno?

II

Na kamiennych piersiach spoczęła dłoń południa.
Woda pieści marmur. Powietrze. I wzrok.
Kobieca postać. Słońce. Zielone tło drzew. Wszystko
wokół echem władczego słowa Amen. Było zawsze?

Nad sadzawką w Schonbrunn przystanął mężczyzna,
i zobaczył: Ewę i Raj. Tkwił w rajskim ogrodzie!
Żywe wargi kwiatów chciwie całowały jego oczy
olśnione i prawie już cudze. Gdyby nie czujne
dłonie stawu, kwiaty latać gotowe! Ale jeszcze
nie był gotowy mężczyzna, i wsteczną drogę wspominał.

Czas inny w żyłach jego przeciekał strumieniem pełnym
wirów, pienistym spadał wodospadem po ścianach
serca. Mijał domy spalone i zbielone twarze
bielą co oślepia. Opuszczone dłonie i dłonie wzniesione.
Przekleństwa i wezwania na które był głuchy.
I słyszał swoje imię. Lecz się nie oglądał już,
bo wiedział, co było potem, nim dotarł do Schonbrunn.

Stał tak nad sadzawką, i zwolna przywykał
do kojącego cienia ruchliwych gałęzi.
To one wypłoszyły ostatnie obrazy. Był wolny.
Był głodny. To znaczy - głodna była pamięć.
I krew jego syciła ją nowym pragnieniem.
Bo zapragnął. Patrzył źrenicą wprost w odbicie
słońca na wodzie złuszczone, aż złote opiłki
zapiekły. Popatrzył na Ewę, jak Bóg na dzieło
ostatnie Stworzenia nim orzekł że - dobre;
lecz Ewa, kamienna, obnażając nagość kamienia,
obnażyła i jego. Ponownie poczuł się wygnanym.
Żywym jednak, zbudzonym na gniew i kochanie.
I za to co było - co jest - i co będzie
zawładnęła nim wszytko poddająca wdzięczność.

Opublikowano

Cóż, Jacku, "My tu szukamy rozpaczliwie" i oto czasem znajdujemy :-)
Przy tym pudle, fontanna, krzyż i tańczący Bóg - wszystko dostępne na kliknięcie myszy.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mocny ten fragment. Aktualny.
Pozdrawiam :-)
Opublikowano

Jacku, znów przywołałeś wspomnienia :)
Schonbrunn, cały Wiedeń tonął wtedy w złotoczerwonych liściach jesieni, wspaniale powrócić po latach do zdjęć;
A wiersz? Mimo wszystko niesie nadzieję:
Żywym jednak, zbudzonym na gniew i kochanie.
I za to co było - co jest - i co będzie
zawładnęła nim wszytko poddająca wdzięczność.


Tylko czy jesteśmy w stanie być wdzięczni za to, co podsyła nam los? Wdzięczni za chwile?
Życie jest chwilą...
pozdrawiam/ V.

Opublikowano

Fanaberko.; przy tych pudlach /!/ - takie miałem skojarzenia---> strzyżone jak pieski; pudel to
dawniej symbol arystokracji, teraz mieszczaństwa;
"fontanna,Bóg, krzyż tańczący" - czyli mam rozumieć, za dużo grzybów?
ten "krzyż tańczący" to piękny epizod z biografii Niżyńskiego, który zatańczył los żoł-
nierza ginącego w okopach I wojny światowej /w końcówce ubrał na siebie strój z krzy
- żem/, i był to jego ostatni występ, bo potem pogrążył się w ciężkiej schizofrenii;
pozdrawiam wierną czytelniczkę, jakby nie było! :)) J.S.

Opublikowano

Miłka Maj.; obawiam się, że nie mamy wyboru! więc jak się nie ma...to się należy cieszyć z tego co
jest; w wierszu jak w życiu muszę być sobą - optymistą, i gdzie można, będę nim za-
rażał - taka moja misja! Jacek S.
pozdrawiam Cię historycznie,turystycznie i futurystycznie :):) J.S.

Opublikowano

powiem tak: trzeba mieć cierpliwość do tego wiersza,
ale podziwiam autorów, którzy potrafią rozwinąć pomysł w dłuższą wypowiedź poetycką:) - niewielu się udaje utrzymać zainteresowanie czytelnika do końca
przy pierwszym czytaniu odniosłam wrażenie, że jest za dużo powtórzeń i niepotrzebnych inwersji za dużo słów w ogóle, ale za drugim razem już mi to bardzo nie przeszkadzało, nie mniej jednak daje to wrażenie przeładowania

ma Pan wiele do powiedzenia - poeto
pachnie mi Rilkem:)

wychwycone literówki w: "zagłyszać" "żrenicą"? i nie mam pewności co do pisowni "Austryjaczko"

pozdrawiam

Opublikowano

kalino k. - wszystkie uwagi były słuszne, i do wszystkich dostosowałem się; z podziękowaniem!
już nie czytam Rilkego /zwłaszcza "Elegie duinejskie"/, bo po lekturze mam rok niemocy twórczej/, zostałem przy Norwidzie - i Kochowskim; ci mnie inspirują, równie mocno jak rzeczywistość, jaka na nas spada...zgaduje pani tropy, co mnie nie dziwi, bo wszyscy po Rilke'm
chodzimy do tyłu, i nic - tylko w oparach poezji...a to okrutna wywisekcja, bo na żywym i przytomnym;
pozdrawiam serdecznie! Jacek S.

Opublikowano

Na raz się nie da ;)

Jakby nowa dykcja; rozumiem to jak próbę 'nowoczesnego' zapisu, ale wyczuwam elementy 'starej' poetyki (zwłaszcza w metaforach, zwłaszcza połączeniach rzeczowników, zwanych potocznie "dopełnieniami")
Treść poruszajaca; pierwszą cześć chwyciłem, druga do rozmyślenia.
Drobiazgi takie jak interpunkcja, która mnie zdumiewa! (przecinki przed zwykłym, łącznikowym "i"). Inwersyjne zaśpiewy: momentami im sprzyjam, czasem mnie drażnią. Schönbrunn? (czy już nie pamiętam - hej, germaniści ;). No te metafory (zwłaszcza bolesna: ściana serca).
Ale to wszystko, czego się przy_czepiam ;) tworzy wiersz, więc chyba lepiej nie ruszaj go za bardzo, bo może się rozsypać.
Czar? a jakże.
pzdr. b

Opublikowano

Jacek - czy to nie jakaś mała seria? chętnie poczytałbym - bom w Wiedniu
nigdy nie był, a widoki, które opisujesz są niesamowite - jest malutki
błędzik w pierwszej części - taki pisarski (klikowy) - w pierwszym wersie
trzeciej zwrotce
z ukłonikiem i pozdrówką MN

Opublikowano

R.Bezet.; jak nas pan przyzwyczaił - dogłębnie, zgłębnie i wgłębnie - jak dentysta, do
korzenia!; i za to dziękuję!!
"Bolesną metaforę" pewnie zmienię, w interpunkcji byłem zawsze kulawy /stawiam ją na czuja/; mam nadzieję- że może nie jest to tak kruchy /czyt. słaby/ wiersz, co to przy pewnych zmianach od razu "może się rozsypać"; /?!
co do nazwy własnej w tytule - to nie wiem doprawdy, jak ten "umlał" zrobić, dlatego jest jak jest, i mnie też to nie pasi...może Admin by zaradził? tylko j a k t o załatwić?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bardzo, jestem za, każda wypowiedź w sztuce ma źródło choćby nienawiść, wbrew pozorom sztuka przez odpychanie ma swoich zwolenników, ogólnie dobrze, a nawet bardzo bo uczy jak napisać powiedzieć dosadnie mam dość, jak odtrącać i przetrącać kark miłości aby ta nie odrodziła się w nienawiść - brawo
    • @Berenika97Cóżeś Pani uczyniła, klawiatura mi spłonęła, jak coś więcej tu napiszę?, pozostało lapidarne tu zamilczę :))))) A poważniej, uwielbiam te przegadywanki z tobą :)
    • Possibilities I prefer the movies. I prefer cats. I prefer oak trees along the Warta. I prefer Dickens. To Dostoevsky. I prefer myself liking people to loving humanity. I prefer to have  needle and thread at hand just in case... I prefer the color green. I prefer not to claim that reason is always to blame. I prefer the odd men out. I prefer to leave ahead of time. I prefer to talk to doctors about  something entirely else. I prefer old grainy photographs. I prefer the absurd of writing poetry to that  of not writing at all. I prefer to celebrate love's odd anniversaries  rather than  those of every day. I prefer moralists who promise nothing at all. I prefer cunning kindness to the overly credulous kind.  I prefer life in plain clothes. I prefer countries conquered   to the conquering ones. I prefer to have doubts.  I prefer the hell of chaos  to that of orderliness  I prefer the Brothers Grimm tales  to the newspaper's front page. I prefer leaves without flowers  to flowers without leaves. I prefer dogs with unclipped tails. I prefer light-colored eyes,  because mine are dark. I prefer the hind. I prefer many things I haven't mentioned here, to many also not. I prefer zeros at free range to those lined up in a stat. I prefer insect time to the time of the stars. I prefer to touch wood. I prefer not to ask  how much longer or when. I prefer to take into account  the very chance  that being  has its own raison d'être     
    • więc zacząłem nienawidzić mojej sztuki tego, że jej instrumenty gryzą mnie jak kot zdychający na wściekliznę pędzel zostawia smugi zlewające się w odpychającą breję struny gitary brzdękając drążą mi tunele w mózgu klawisze tną mi dłonie a brzeg laptopa wpija się w moje nadgarstki tak że każde napisane słowo przypłacone jest krwią od patrzenia na zdjęcia pękają mi oczy
    • Jesteśmy z gwiazd  I tylko prawda nas wyzwoli    I tylko prawa nam  Do celu dotrzeć pozwoli    Tam gdzie już  Nie sięgają ludzkie słowa    Spójrz w górę...  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...