Wiersz o złotym środku

[Sebastian_Pietrzak]

W czasie gdy odbicia tęczówek tworzą pojedynczy kod przekazu
skrywam się pod twój podbródek, nieznane pobocza wrażliwej tkanki
nie mogąc znieść cienia spalam się w cieple piersi
zdążymy od równoleżnika do zasp bioder ujrzeć zachód

na początku jesteś śliska,
abym mógł cię dopasować do moich ideologii
aż do granic, niczym napięta struna
prosisz się o przyłożenie palców
do tej zwyżkującej fali
wszystko w porządku, szumię
to morze nie wyrzuca na brzeg

jeśli ty patronką ukojenia, boginią smutnych ludzi
utrzymuj mój puls w czwartym wymiarze
póki badam nowo napotkany ląd, komunikujemy się tak prymitywnie
że dnia nie wystarczy

[Regina Misztela]

na początku jesteś śliska,
abym mógł cię dopasować do moich ideologii
aż do granic, niczym napięta struna
prosisz się o przyłożenie palców
do tej zwyżkującej fali
wszystko w porządku, szumię
to morze nie wyrzuca na brzeg

:) już przy tym morzu znowu zaczęło się psuć, mógłby być ciekawy, bardzo opisowy i ujmujący wiersz, ale prócz tego, to jest za bardzo przegadane, popada w taki sentyment niewzruszający, jeśli takowy oczywiście istnieje.
pozdrawiam serdecznie
Regina

[Roman Bezet]

Ty Regina jesteś szybsza w czytaniu wierszy i komentowaniu niż ja w czytaniu Twoich komentarzy :D zwolnij, kobieto ;)

[jacek_sojan]

złoty środek, czyli erotyka jako panaceum;
ale nie wiem, czy odnosi się to również do tworzenia poezji;
poezji ciała z pewnością - ale ciała wiersza? hmmm
J.S/

[Regina Misztela]

nie zwolnie, mam mało czasu do wieczności - uu patosem powiało w słowach, a że moich-trudno, to nie poezja
Regina

[Sebastian_Pietrzak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a jakby dostała Pani taki wiersz z dedykacją to by też wytkneła "niewzruszający sentyment"?:)

[Regina Misztela]

to zależy od autora, wtedy nie miałabym sumienia oceniać wartośc utworu, skoncentrowałabym się maskymalnie na treści:) no i zależy kim dla mnie byłaby ta osoba:)