Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

* tekst dedykowany /Izis, zacznij pisać zamiast bujać/


Wyobrażasz sobie miejsca, raz za razem, zarazem nie moje,
a później zostawiasz te piekła otworem. Przypomnij sobie
ciało króla. Dwójkę złączoną, parującą jeszcze. Brzmienie
czystsze, brzemienność swoją. Czy odnosisz wrażenia tam,
skąd je bierzesz?

Gdzieś w mieście, w korku, karkołomne mruczando,
chmury klejące się do szyb. Zewnętrzna niby-cisza.

Opublikowano

wiersz za podwójnym parawanem;
sensów - tak wieloznacznych i rozmytych,że i owszem
- między słowami wiele się dzieje - bardziej domyślnie, ale to - co się dzieje, dzieje się na płaszczyźnie luźnych skojarzeń, które wywołują słowa-hasła:"piekła otworem", "ciało króla";
wszystko to w kontekście sytuacji wyobrażeniowej, związanej kluczową grą słów:
- "Czy odnosisz wrażenia tam, skąd je bierzesz?"
czyli, jak mówienie metaforyczne mija się , "gra" z dosłownością znaczeniową;
lingwistyka, a właciwie jej część - semantyka /nauka o znaczeniach wyrazów/ lubi przyglądać się sposobom operowania znaczeniami słów i zespołów słownych, przekształceniom znaczeniowym, jakim podlegają wyrazy pod wpływem kontekstu wypowiedzi, ale
co dobre jest w ramach nauki,
staje się natręctwem w wierszu, który chyba tylko po to istnieje,
by taką błyskotką językową zaistnieć;
jak dla mnie, taki argument nie wystarcza;

pozdrawiam Izę, króla, i raz za razem autorkę;
mnie najbardziej przypadło do oczu i ucha: "karkołomne mruczando",
i odnoszę wrażenia tam, skąd Ono.......................... J.S.:)))

Opublikowano

Zewnętrzna niby-cisza. - to mnie tak jakoś zasmuciło na koniec wiersza:( niepotrzebnie...chyba..ta niby-cisza
a reszta ok, tylko, że taki zachwyt nad wierszem, ładne wersy, nie razi wtórność, ale kocico, to jest wiersz niezrozumiały,jako całość? bo tu król, tutaj chmury na szybach , to piekło?
wiersz się powinien bronić sam, ale ja go kompletnie nie rozumiem.
pozdrawiam serdecznie
Reginka

Opublikowano

bardzo Wam wszystkim dziękuję
za zostawienie śladów czytania :)
i za miłe słowa

mogę podpowiedzieć skąd wziął się "król":
Izyda była początkowo personifikacją tronu królewskiego
zanim stała się "bytem odrębnym", że tak powiem
/tak wyczytałam/

pozdrawiam

  • 4 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Rzeczywiście, niby to samo, ta sama osoba ale jakże różne spojrzenia...
    • @Berenika97  To  jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy. Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego. To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny: człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia.  I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka. To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła. Serdeczności :)  
    • @hollow man   Wiersz jest zapisem demitologizacji ojca. To proces, w którym dorastające dziecko przestaje widzieć w rodzicu nieomylnego boga-sędziego (Ojca), a zaczyna dostrzegać człowieka (Tatę) z jego wadami i lękami. Dopiero to „odczarowanie” pozwala na prawdziwe pojednanie. Bardzo mi się podoba!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @KOBIETA :) Drobiażdżki, pozornie słabe naprawdę wiele potrafią:) Dzięki za podobanie :) Również zdrówka        @Berenika97 :) Czasem zastanawiam się, czy jesteś lepszą poetką czy krytyczką:) Obie domeny są u Ciebie doskonałe. Piszę to, bo nie sądzę, żeby Ci sodówa uderzyła do głowy:) Dziękuję       
    • @iwonaroma   Pierwsza strofa buduje poczucie stagnacji przez powtórzenie - "te same", "ten sam", "taka sama" - i robi to celowo monotonnie, jakby sam rytm wyliczenia miał uśpić czujność.  Potem "nagle" - jedno słowo w osobnej linijce, i wszystko się przestawia.  Nowy listek jest odkryciem nieproporcjonalnym do swojej skali ale zmienia perspektywę całości. Wiersz mówi, że wystarczy jeden detal, żeby to samo otoczenie wyglądało inaczej. Ale mówi też coś subtelniejszego- że zmiana działa się cały czas, cicho, bez pytania o zgodę. Pytanie na końcu - "jak on to wszystko przemienił" - można je czytać dosłownie  albo szerzej- co sprawia, że drobna rzecz potrafi przestawić nasze widzenie świata.  Bardzo mi się podoba. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...