Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Której bym się drogi
ucieczki nie podjął i tak
by mnie dopadł sztubak
ten rosyjski
Któryśtamnasty Pażdziernik
i na pistolety wyzwał
( Ewangelia jego kuli
rozbudziła Styks osierdzia
i to chyba ewidencja
dojrzałości, nie wiem,
hen, za której okazaniem
Pan Prezydent da mi zamek )

A potem mnie przeciągnął
za końmi
i pośrodku świata, w centrum miasta
ściągnął białe majtki w kwiatki

Kopnął mnie we Freuda
Obrzezał mi Freuda
Dziewki szydercze, które opłacił
Ośmieszyły we mnie Freuda

I tak wielki mi strach
komponował w studiu pustki
że aż się ulitował sztubak
i tylko jak przystoi wnukowi Fiodora D.
na skroni mi zacisnął imadło
aż z tęczówki tęcza tąpnęła

A na jej idiotycznym końcu
miast karzełka i kubraczka
blondwłosy stał sekundant
o imieniu Magda
i pytał : " Czemu Ci smutno, Andrzej ?"
Odrzekłem, że nie wiem

Opublikowano

Hej, no. Ej. Ten jest dobry. Naprawdę. Wciągnął. Jeszcze sobie poczytam. Ale jakiekolwiek zastrzeżenia bym nie wyciagnęła z rękawa, to tylko chyba na siłę, wiec poczytam w ciszy sobie jeszcze troszkę.

pozdrawiam.
m.

Opublikowano

Dobry wiersz. Kojarzy się klimatycznie z Bułhakowem. Ciekawe mozaiki powstają z obrazów, któe rysujesz. Nie powiem, że malujesz, bo wiersz jest zbudowany z ostrych pociągnięć słowem, jak ołówkiem. Najlepszy Twój wiersz jak dotąd. Zastanawia mnie użycie niektórych słów: albo jest przypadkowe i psuje efekt, nasuwając skojarzenie zmajaczeniem po wypaleniu zbyt dużej ilości trawy, albo jest celowe i muszę jeszcze popracować nad tym, czemu służy. A to już dobrze, bo zmusza do myślenia. Wrócę tu.
Pozdrawiam, j.

Opublikowano

dzięki wielkie
ale walcie uwagi, jakie tylko macie. Sam się o nie dopominałem. Gdybyś mogła joaxii - te zwroty. Byłbym wdzięczny.
Magda - wyciągaj zastrzeżenia nawet z królika i jak tylko wyciągniesz to się dziel. prawo dżungli.
cześć

Opublikowano

Dobra, spróbuję coś wyciągnąć, ale to będą tylko spostrzeżenia, nie uwagi jako takie.
Uporzadkowałabym wielkie litery. No wiem, to ma służyć, ale jakoś nie widzę tu mocnego umotywowania. Biorąc pod uwage, ze treść jest porwana, i jak Joaxii zauważyła, szkicowana ostro zatemperowanym ołówkiem - forma już nie musi, może być spokojniejsza.

To "hen", nie wiem czemu, natrętnie czyta mi się jak "hej!", i jakoś tak junacko się wpasowuje :) Mozesz rozważyć zamianę, bo też trzyma konwencję.

Jestem czuła na spacje po nawiasach, apostrofach i przed znakami zapytania, ale to już doprawdy fanaberia o tym wspominać.

I tyle z moich królików :)
Osobiście przyciaga mnie tutaj ciekawy obraz niespokojnego śnienia, bardziej niż stan najarania :) Tym bardziej, ze śnić takie sny można i na jawie, przy kawie - kolejnej.

pozdrawiam
m.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wszystko wokół niby jest. Dom, rodzina, przyjaźń i pies, a jednak czegoś w domu mniej... Może mnie? Uciekam od świata, umysł otępiam... Jednak czy droga ma na wieki przeklęta?     Nie warto chyba szukać próżności, kiedy czas rozkłada kości. Lepiej życie w salonie gościć, pić z nim kawę, niż tkwić w tym letargu, całe życie pościć. Zbyt cenne jest życie dla mnie, bym non stop myślał o sobie nagannie.      Chcę mieć siłę płynąć dalej, przecież nie pochłoną mnie smutku fale. Wiatr w żagle zawieje, wypłynie na morze jeszcze raz statek, kiedyś zwany Zerem, banderę podmuch rozwieje!      Chować się wszyscy zawistni złodzieje co ich ręce świerzbią na cudzą nadzieję. Wyruszy kapitan po skarb złoty, nie wiedząc, czy pozna wartość tej nagrody.  
    • @Waldemar_Talar_Talar Całkowicie się zgadzam, ale teraz ludzie jakby mniej odporni i niejednemu w / po jednej złej chwili wali się świat. Pozdrawiam
    • @Waldemar_Talar_Talar Nasze życie jest wszystkim, co mamy, a nie jest tylko nasze. Nikt z nas nie zdoła się go dokładnie nauczyć - skoro żyjemy pierwszy raz. Wszystko co nas w nim spotyka jest "przyprawą istnienia", darem - tak cierpienie, jak szczęście. Cieszmy się, że zostaliśmy zaproszeni na tę ucztę... przez Kogoś. Pozdrawiam Serdecznie :-)
    • Molo było niewielkie. Pełne gnilnych glonów,  rozprutych desek  i wymytych przez fale kłód, mających utrzymywać konstrukcję w całości. Czuć było pod gołą stopą  każdą zmianę natężenia wody, każdy silniejszy podmuch wiatru, każdy ruch piasku na dnie. Było mi tu swojsko. Niestabilnie i wrogo. Nawet balustrada była cała we rdzy. Siedziała na niej grupka rybitw. Rozmawiały w ptasim języku, przekrzykując się nawzajem, niczym emerytki osiadłe przez cały dzień na parkowej ławce. Gdy tylko się zbliżyłem ucichły, obrzucając mnie nienawistnym spojrzeniem. Zerwały się do lotu skrzecząc dziko. Rozpostarły swe skrzydła  nad samym lustrem tafli. Dopiero w połowie toni, wzbiły się w nisko osadzone chmury. Zniknęły mi z oczu. Moim żywiołem nie jest woda ani powietrze. Jest nim ogień rozpalający pokłady nieskończonej samotności i odseparowania. Jest nim ziemia. Doskonale zimna i wilgotna. Pokryta mchem, koniczyną i robactwem. Mam nadzieję, że kiedyś mnie przyjmie. Moje zastygłe w śmierci ciało  i bladą, sosnową trumnę. Żaby wesoło rechotały  w przybrzeżnych szuwarach. Czasami ryba wzburzyła wodę, łaknąc w swe skrzela,  dawki ożywczego tlenu. To znów liść zniesiony tu  przez północne podmuchy  osunął się z gracją na falę. Był suchy i martwy a jednak mimo wszystko drwił sobie z tego. Nie zamierzał tonąć. Przeciwnie. Tańczył w tę i z powrotem, próbując się przystosować  do energii i klimatu nowego miejsca. Ważki obsiadły wodne pałki i lilie. Drzemały w cieple sierpniowego upału. Nawet drapieżnikom należał się wolny dzień. Urlop od instynktu zabójcy. Rodzina kaczek podpłynęła bezgłośnie. Zadzierały łepki ku mnie, czekając na porcję suchego chleba. Dla nich to trucizna. A ja nie jestem mordercą. Wyobraziłem sobie siebie w wodzie, patrzącego na Ciebie jak te kaczki. Prosiłbym o koło ratunkowe. Ale dla mnie ratunek to trucizna. Nie potrafię pływać w tej mętnej zupie, którą nazywa się życiem. Utonąłbym na Twoich oczach. Z korzyścią dla obojga. Na plaży opodal zebrał się już mały tłum. Byłaś tam i Ty. Leżałaś na niebieskim kocu, ubrana w piękny dwuczęściowy, biały kostium. Uwielbiasz lato, wodę i słońce. Kochasz życie. Opalanie swych doskonałych krągłości. Błogość zatrzymania chwili relaksu. Kochasz być dopieszczona naturą. Całowana promykami. Muskana letnią bryzą. A mnie dzień boli, nęka, zabija. Wygania mnie w cień, noc  w niespokojny, koszmarny sen. Słońce mnie rani.  Oślepia. Wiatr przynosi podszepty o rychłym końcu. Jak można nie lubić lata? Jak widać. Trupy wolą mgły listopadowe. Przenikliwe, wilgotne zimno. Zamiecie, zawieje i dobrotliwe,  szczere łzy deszczu. Dłonie i stopy kostnieją wtedy na dobre a serce zamiera w piersi. Obiecałem Ci  wieczorny spacer po promenadzie. Kolację, lody i kwiaty. Dla Ciebie te najpiękniejsze. Dla mnie te złe. Są moją obsesją i inspiracją. Piękno które gnije na moich oczach. Wszystko wokół wspaniale gnije, bo życie jest jedynie  skuteczną do bólu trucizną.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...