Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pele i trele morele

Janusz Ronaldinho
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Janusz Ronaldinho

Janusz Ronaldinho

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

piłka jest kwadratowa
i bramki są trzy

nad błotem rozpościera się krzyk
piłkarze depczą zgniłe morele
aż sok w podeszwach się klei

wysiadają korki
pełźnie energia jądrowa
w czarnej orgii tych gejów

na widowni wieje pusty wiatr
przewraca zawstydzony śnieg
z czarnych chmur od papa dance

Piotr Kapuściński

Piotr Kapuściński

Opublikowano
Opublikowano

A czego ten śnieg sie zawstydził? Tej orgii na boisku? A co mu do tego. Przewidując pana odpowiedź, powiem że nie obchodzi mnie, czy mam pójsc obierac teraz ziemniaki czy przerzucać gnój, czy najlepiej wsadzić łeb do klozetu i wypatrywać zamierzchłych stolców w przepastnej otchłani ściekowej dziedziny. I wiem, że o tych stolcach nie było oryginalnie, więc tego też nie trzeba mi uswiadamiać. Chciałbym usłyszeć z jakiego powodu ten śnieg jest zawstydzony.

Piotr Kapuściński

Piotr Kapuściński

Opublikowano
Opublikowano

Aha, ok. Trochę nie pojmuję, ale mogę sobie wyobrazić, jako że wiersz jest dosyć absurdalny. Może tutaj po prostu zwyczajnie zaszło nagłe zniknięcie kilku kwintylionów atomów z wszechświata, w którym i tak nie miały prawa się znaleźć. Piłka na boisku gorączkowo próbowała odzyskać równowagę w swej kwadratowości, usuwając w ramach tego procesu pewną liczbę subrzeczywistości spod nóg gejów piłkarzy. Wywołało to zapewne kolizje gwiazd, eksplozje supernovych, przeloty dzikich gęsi i procesy gnilne moreli. W tym czasie zaobserwowano płonące oktaryną zachody słońca i wzmożoną aktywność cząstek wiatru słonecznego. A to w prostej drodze doprowadziło do stanu rzeczy, w którym potężne fale pierwotnej magii bezceremonialnie obnażyły białą czystość śniegu, któremu nie pozostało nic innego jak tylko się zawstydzić.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • tetu
      skaza

      Przez tetu · Opublikowano

      @Poet Ka  każda interpretacja jest dla mnie zawsze barodzo wartościowa. Dziękuję za Twoją i za to że zajrzałaś.    @Charismafilos to co nieuchwytne od zawsze we mnie pulsuje.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ładnie to ująłeś. Dziękuję za słowo.
    • Berenika97
      Próg, którego nie ma

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @P.Mgieł   To jest wiersz, który działa jak sen, z którego nie możesz się obudzić. Świetne wersy - "drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni, oddzielały dwa złudzenia". Wiersz jak horror - "to coś było w środku od zawsze" - robi wrażenie.
    • Charismafilos
      Część mnie

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @zawierszowana ogromna szczerość i... cholernie trudne emocje... odwagi!
    • zawierszowana
      Część mnie

      Przez zawierszowana · Opublikowano

      Uzależniają mnie rzeczy, które nie powinny widzę w nich piękno, które nie powinno w nich być  widzę piękno w stresie,  który jest ze mną od początku  widzę go obok mnie, gdy zasypiam w ciemności  jako postać, stojącą w rogu mojego pokoju   Przyzwyczaiłam się do ciągłego uczucia ucisku napięcia  i wzburzenia, które są we mnie  odkąd pamietam   chodzi za mną krok w krok, bez przerwy goni mnie ciągły lęk, który sprawia, że odlatuje zatapiam się w nim coraz głębiej  coraz bardziej zaczyna mi się podobać  ten nieprzerwany ciąg,  którego się nie pozbędę,   bo uzależniłam się  Od złego samopoczucia, które powoli z dnia na dzień  stawało się  częścią mnie…  
    • Berenika97
      Entrée du foyer

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Kuba Maryszczak   Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść. "Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino. Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz. Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”. Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać." To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...