Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

chodziło mi to po głowie już od jakiegoś czasu, a "za karę" Tali Macieja skłania mnie do napisania tego postu

brakuje u nas miejsca na publikowanie dramatów, tzn. osobiście nie widzę działu, w którym moglibyśmy publikować utwory bardziej przypominające dramat niż poezję czy prozę
nie chodzi tu o długie utwory, ale nawet krótkie scenki, choćby w stylu zielonej gęsi Gałczyńskiego

Opublikowano

jesli chodzi o mechanizmy forum, to ja również nie rozumiem skad ten zastój? dlaczego przy kazdym linku nie mam opcji:

wysylania wiadomosci
zaproszenia na czat (ktorego nie ma)
zobaczenia maila tej osoby,
czemu jest niewiele działów

te i wiele innych bolączek, możnaby zaspokoic "kilkoma" linijkami kodu, ale najwyraźniej administratorzy mają jakąś niechęć do zmian, do wkładania (niewielkiej - wyjaśnijmy sobie) pracy w to forum.

Opublikowano

Należy tylko uważać, aby przy ewntualnym wprowadzaniu zmian, nie zatracić zbytnio klimatu jaki strona obecnie posiada. Szkoda byłoby. To taka moja mała dygresja względem czatu i temu podobnych.
A tak z drugiej strony mamy gg i temu podobne.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zanim zastukamy do administracji chciałem złapać kilka głosów poparcia i sprawdzić czy ktoś poza mną, myślał o tej sprawie

jeśli chodzi o czat to stanę w obronie admina(ów), ponieważ na tyle ile się orientuję to nie jest taka łatwa sprawa jak w przypadku stworzenia nowego działu, choć uważam, że wpłynęłoby to na lepszą integrację ORGiowców
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




No tak, tylko co taka integracja ma właściwie na celu?
... np. wiedziałbym dużo więcej o marii huana'ie ;)))


Rzeczywiście, to największa i chyba jedyna zaleta tego pomysłu.
Tylko mnie by na tym czacie nie było.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no właśnie trza nam miejsca na dramaty, przydała by sie scena, stroje, makijarzystki, masarzystki, tancerki,młode pielengniarki, wizarzystki, no i modelki aby stały przed sceną albo na scenie jako tło

świetny pomysł "jestem za a nawet przeciw"

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc
    • @A.Between Czemu Cię zainteresował?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...