dziecko zamazanego ekranu

[Ewa Emmerich]

automatycznie rodzi się szklane
dziecko zamazanego ekranu
wyszczerza zamazaną pikselami twarz
zachluśnięte zamazanym głosem
zapala płomienie pudełka
w którym zamieszkało
zasztachnięte pojedyńczymi nachnięciami
dziecko zamazanego ekranu
uśmiecha się płynnie pikselami
bezwiedne swego czarnobielstwa
bez szyi z włosem wypunktowanym pikselami
w ciemnym żelaznym pokoju
dziecko zamazanego ekranu
mówi językiem zaciśniętym na dysku
zaprogramowanym bez duszy
i
nieświadome dziecko uśmiecha się
i
nieświadome dziecko zacina się
i
nieświadome dziecko dławi się pikselami
i
nieświadome dziecko wybucha
i
i
i
i
i

[Eugen De]

Gratuluję tylko tytułu. Reszta nie dla mnie.i...i....i.....i...co?

[Sceptic]

i... i... i... to, że to jeden z tych nielicznych na tym forum wierszy z nietypowym pomysłem i z głębokim przekazem. Chociaż w warstwie leksykalnej możnaby go ulepszyć (za dużo "pikseli" moim zdaniem), nie mniej jednak za sam pomysł i za to, co autor chcial tym wierszem przekazać należą się brawa. Do ulubionych dodaję.

[Tali Maciej]

forma odstrasza, wciąż powtórzenia "zamazane" "piksele"
pomysł nawet nawet, ale wykonanie pozostawia wiele do rzyczenia

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[kalina kowalska]

w nawiasie to jakaś prawda objawiona jest, czy cytata, czy motto - czemu zatem w nawiasie?
no i co to są nachnięcia?

no dramatyzmu tu jest wiele, stąd może wrażenie głębi przekazu - nie dla mnie niestety

pozdrawiam

[Sceptic]

Moja starsza siostra pierwszy komputer dostła jakieś 15 lat temu. Doskonale pamiętam czarno biały (czy raczej czarno-żółty) monitor i to, jak potrafił się zaciąć w środku gry. I obraz w tym wierszu jest identyczny właśnie z takim starenkim komputerem, z zapikselowaną grafiką, zacinającym się... zwłaszcza końcówka, to powtórzone i... brakuje tylko koszmau dosowców - mrugającego pirata...