Wiersz z braku czego innego

[Sebastian_Pietrzak]

Do zapamiętania
nikt cię tu nie lubi
popatrz na te zbezczeszczone kąty pod kątem czterdziestu z kawałkiem
poczuj zapach uryny i udaj brak zadumy
nawet kogoś jak ty byś nie polubił
nigdy nie odpowiadasz na swój głos
co też widzisz w przybrudzonych oknach
co też nie zobaczysz nigdzie indziej
jakkolwiek to rozumiesz
wdepnąłeś w błąd

Do zrobienia
wystukiwać te cyferki, liczyć
liczyć że recepcjonistka jest
pominąć to, ona pewnie zdycha
pogubiona w percepcjach, proporcjach z kim łączyć, kogo
żarówka przemawia? W sumie po takim czasie można wiele usłyszeć
palce mówią za siebie

Do zrozumienia
nie tylko do twojego życia nie ma kolejki
a gdyby ta budka była budką
nie byłoby tej rozmowy

[jacek_sojan]

czytam z braku czego innego; przeczytałem /?!

[novak]

na początek: czy te dwa słowa: zaduma i beszczeszczenie, to tak specjalnie z innego słownika tu wkleiłeś - bo one psują widoczek:

ktoś ze zgrabiałymi rękoma, przed/w żółtym sześcian -em/-ie

zapach uryny - to taka apologia smrodu? urynka to może śmierdzieć, cuchnąć, dusić, wionąć, zajeżdżać, pi...dzić, j...bać... itd.

sformułowanie
"co TEŻ widzisz"
jest raczej używane w apostrofach stylu wysokiego (o ile taki gdzieś istnieje jeszcze)
wg mnie równie dobrze mogłeś napisać "cóż widzisz"
chyba, że też = także, ale wtedy nastepny wers jest trudny do przyjęcia bez zamiany na "czego"

poza uwagami krytycznymi:
wiersz spodobał mi sie z jednego powodu, sposób mówienia Peela jest właściwy do sytuacji stworzonej przez wiersz - to chyba pierwszy wiersz, w którym zaakceptowałbym takie słownictwo

novak

[Messalin_Nagietka]

Sebastianie - wygląda mi wiersz ten na ilustrację teatru:
deski sceny, budka suflera, głosy aktorów,
brak tylko scenariusza,
a może on do dyspozycji czytającego?
z ukłonikiem i pozdrówką MN