Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ogrzewam się kaloryferem

Patryk_Nikodem
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Patryk_Nikodem

Patryk_Nikodem

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

po północy nie sprzedają tu śródków
nasennych. dzielnica straciła ostrość.
whiskey i gin obchodzą święta.

w grudniu powracają kolekcje. moda
na nastroje depresyjne. przypominam.
wspominać można bez bólu.

zimna wojna gdy rzucamy się śniegiem.
odbierasz mnie w kawałkach. dla siebie.
być mózgiem cia. czytać w myślach.

żebra odciskam na plecach. czuję że
w dębinie żółkną papiery. moje papiery.
tej nocy nie przesłonię sobie świata.

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

a ja nie rozumiem fragmentu "być muzgiem cia." czy aby nie było w tym miejscu literówki

dość ciekawie zarysowana terść, dużo jest wolnej przestrzeni dla czytelnika, dla jego własnej interpretacji
no i szata użytych słów, niby proste ale ale mające to "coś" (pozdrowienia dla Oscara)

nisko się kłaniamai pozdrawiam

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

cia=CIA?

tylko takie mam skojarzenie:)

osobiście na kaloryferze grzeję nogi...

zimna wojna gdy rzucamy się śniegiem.
odbierasz mnie w kawałkach. dla siebie.
być mózgiem cia. czytać w myślach

żebra odciskam na plecach. czuję że
w dębinie żółkną papiery. moje papiery.
tej nocy nie przesłonię sobie świata.

bardzo:)

pozdrawiam/a

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jacek_Suchowicz
      wstęp do zabaw

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Czarek Płatak   dostrajasz tony dobierasz barwy klimat słowami zmalujesz ktoś Ci serducho rzuci łaskawy zinterpretuje jak umie   powiem tak: Każdy czyta po swojemu  i zrozumie czasem wzdycha czasem autor sam się dowie o czym dany wiersz napisał    pozdrawiam
    • Berenika97
      Antresola

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Jest tu czułość ukryta w geście - wiersz uderza niezwykłą zmysłowością. Przenosisz nas w przestrzeń „zielonej antresoli”, która kojarzy się z bezpiecznym, naturalnym azylem. Pięknym momentem jest tu „stożek dłoni” - niemal rzeźbiarski obraz. Wygładzanie „zmiętych liści” pod okiem przyzwalającego księżyca to piękna metafora naprawiania małych krzywd.
    • Simon Tracy
      Portret owalny cz.1

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Lenore Grey U mnie jest tylko jeden problem. Zupełnie nie umiem pisać w ograniczeniu sceny. U mnie dominuje życie atmosfery i przestrzeni wokół i cała masa ozdobników językowych. Twoje scenariusze byłyby baśniowe :)
    • Berenika97
      Portret Owalny cz.2

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytałam z narastającym niepokojem i to uczucie zostało ze mną długo po ostatnim słowie. Mistrzowska atmosfera.   Wiedziałam, że czytanie wczoraj w nocy nie wróżyło dobrze mojemu zasypianiu! :))) 
    • LessLove
      CHODŹ ZE MNĄ

      Przez LessLove · Opublikowano

      Powiedziałem ci kiedyś: Chodź ze mną, Zaludnimy niewielką planetę Owocami pożądania. Roześmiałaś się, jak lubiłem. Po ciasteczku powiedziałaś: Nie zabiję waszego świata, Bo ja go nie stworzyłam.   Śmialiśmy się beztrosko, Znając tajemnicę mężczyzny i kobiety, Cudu spotkania i stwarzania światów. Nie zmieniliśmy nawet Układu Słonecznego. Dopiliśmy to spotkanie Z aromatem grzesznego piękna.   Na koniec powiedziałem: Wiedz, że gdybym miał dwa życia, Oddałbym jedno tobie. Odpowiedziałaś uśmiechem z pianki: Przyjdź jak będziesz je miał. Wezmę oba. Wynurzyłem się z twoich oczu. Kawa była zbyt słodka.   Po latach, znów przy kawie, Powiedziałem, że  jesteś nadal piękna, A ty, że ja nadal miły. Tę kawę piliśmy we czworo, Z ciekawością o dwie nieznane planety, Nie wspólne, lecz nasze. Przetrwała w nas ciekawość stwarzania planet, Ale serca bały się uśmiechu. Zapytałem, czy jesteś szczęśliwa, Tak chciałem to zobaczyć, podzielić się swoim. Uśmiechnęłaś się smutno, pomachałaś motylkami.   Bardzo chciałaś usłyszeć, że to byłby grzech, Skłamałem dla ciebie. Skłamałem drugi raz, Gdy powiedziałem, że na ciebie nie zasługiwałem. Dodałem, że widzę w twoich oczach nasz świat, Ten który się nie narodził, grzeszny i piękny, Niepokalany z naszej winy, ale nie z grzechu.   Rozpoznałem go w smutku twoich oczu. Ta kawa była  gorzka i prawdziwa.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...