Sally Seton pisze do Virginii Woolf. Szczęście V. w kilku zdaniach.

[Tomasz Pietrzak]

Ja chcę być drzewem, jeśliś ty kwitnieniem
Sandor Petofi


Myśleć o kimś tak intensywnie, że traci się pamięć,
oddech - wypuszcza się słowa z kieszeni. Szeptem
rozrzuca na stół i je. Je łapczywie, każde nieskładne
zdanie. Smakuje tego jednego. Przechadza się z nim
przez swoje lustra, ramy, równoległe światy. Tu
i tam, te same kolory dywanów, ciętych kwiatów,
ale inne soczewki okien, wyostrzające inne myśli
innych ludzi. Pory roku między nimi. Między nami

minuty, i godziny, i lata. Wciąż lata i bezsenność,
to nagłe ukłucie w gardle, niemożność przełknięcia
herbaty, gdy bawi się samemu w kaligrafię nocy.
Zastanawia się, czy aby kontur po prawej wyraźny
i czy zgarnąć jego sen ramieniem? Wmyślać się
w to życie, w tę pościel, te wyjścia i powroty.
Zakleszczać się w tych chwilach, które wzbierają,
przedmiotami: łóżko, stół, książki, prezenty przyjaciół.
Przenikają się jak klisze, a później wywołują kolorem
na wspólnym papierze lub drą i znikają w wilgoci
poddasza. Masz to wszystko i w jednej sekundzie,

puszczasz wolno całe życie. Twój statek odpływa
korytem rzeki. Ołowiane tory światła przed tobą i
czas oczekujący w nadziei, że powrócisz do szczęścia,
że powiesz jeszcze raz; miedzy nami miłość, wciąż
miłość, wciąż godziny. Nawet tam do wypełniania
szczęściem.

[Gładź Szpachlowa]

Warsztat bardzo dobry oczywiście, ale te fragmenty z "Godzin" bym powywalał, bo z deczka pretensjonalnie brzmią. Za proste to po prostu, proszę pana :]

Pozdrawiam.

[Tomasz Pietrzak]

Faktycznie fragmenty z "Godzin", a raczej z orginalnego listu pożegnalnego Woolf - niestety,
będę się upierał, są nie do ruszenia, nawet za cenę pretensjonalności:)

[Letnia sukienka]

ja też się upieram przy pozostawieniu :)

na bardzo tak...
zwłaszcza kwitnę pierwszym wersem :)

pozdrawiam
Lucyna

[Tomasz Pietrzak]

oj kwitnij Lucynko, kwitnij. dziękuję za koment:)

[Roman Bezet]

Mam dziwne wrażenie, że teksty, w których 'wciela się' Pan w inne postaci piszące (kobiety - artystki?) wychodzą lepiej: mają swoją temperaturę i energię uczuć, choć w tym wypadku uczuć w nadmiarze (takich wprost zapisanych jak w końcówce, i nie chodzi tylko o cytat, ale od fragmentu: "czas oczekujący w nadziei, że powrócisz do szczęścia," - to może być kwestia 'ideologiczna', więc pomińmy ;).
Cała reszta (od wciągającego do wnętrza początku) - interesująca, niektóre metafory pięknie owocują w głowie czytelnika.
pzdr. b

[Tomasz Pietrzak]

Panie Romanie, próbowałem walczyć z tymi uczuciami, ale postanowiłem zrobić z nich użytek i wrzucić je w wiersz, takie trochę pensjonarskie, wiktoriańskie, banalne. Co do ostatniego wersu, już go usunąłem, też wydaje mi się zbędny, za dużo dopowiada.

pozdrawiam i dziękuję.

[jacek_sojan]

Uczta.
A nawet obżarstwo.
I nadal jestem niesyt. /?

[Tomasz Pietrzak]

bardzo dziękuję, staram się przyrządzać te 'potrawy' jak najlepiej:)

pozdrawiam:)