Niepokój

[Everygrey]

czuję gdy pełznie
po ścianie
moich zmarszczek
i wchłania nieboskłon żył
znika dopiero
gdy otwieram betonowe
oczy

niepokój
z korzeniem w doniczce

[Everygrey]

a tu mi takie cóś wyszło...miniaturkowe jak zwykle...pozdrawiam tych,którzy tego chcą...

[stanislawa zak]

czujesz, to jeszcze nie tak zle! he he fajnie jak zwykle któtko i twojo! wesołości z pierwszymśniegiem u mnie sypie! pa!
ach, betonowe oczy są brzydkie, wywal je i zmień im kontakty! pa!

[Espena_Sway]

krótko i na temat, podoba się

pozdrawiam niespokojnie wiatrem Espena Sway :)

[M._Krzywak]

Przyjemna miniaturka, fajny wertykalizm - z góry (twarz) w dół (korzeń w doniczce).
Troszeczkę epitety na nie: "nieboskłon żył" ( no, chyba że odnieśc do krwii błękitnej), a już na pewno "betonowe oczy".
Ogólnie na tak.
Pozdrawiam.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Epitety? (gdzie tak uczą? ;)

Skoro autorka mnie solennie zapewniła, że na pewno ma 16 lat* - no to nieźle ;)
Nie pokój, a więc kuchnia albo korytarz? ogólnie: jakiś budynek -> "pełznie po ścianie", "ścianie zmarszczek"? toż to heros musiałby być, nie kobita ;)
Pomysł 'od dołu' (ściany są zazwyczaj pionowe) do "oczu" - czyli przez oczy 'wychodzi'? (ale jak ma wychodzić, skoro pełznie na zewnątrz? a może zmarszczki na ścianach odśrodkowych? czyli dwa światy?) - znika uwalniając "peelkę" od 'czucia'? a kim jest ona: blokiem? (nieboskłon żył - więc raczej nie, musiałaby być Wieżą Babel, ale po co tu jeszcze motyw pomieszania języków?); ogólnie: za mało danych, żeby określić.
A pointa odwraca sytuację? Wyjaśnia? Niepokój (jak zbadano?) wynika z podglebia naszych myśli - czyli wykład prawdy znanej? banalnie znanej?
Czy coś tu wyjaśniono? ja wiem, że tylko naplotlem pytań i wtrętów, a autorka? A autorka ma na pewno 16 lat ;)
pzdr. b
PS. A ja mam sto i się nie chwalę ;)
* (to odnosi się do poprzedniej miniaturki i komentarzy ;)

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

sen? łzy? przebudzenie?

niepokój, ale nie zagnieżdżony na zawsze, nie wrośnięty, tylko chwilowy (jak kwiatek Leona ;)

Bardzo dziwnie się czuję czytając Twój wiersz... z jednej strony smutny, z drugiej zakończenie niesie pewną nadzieję...

zostawiam plusa.
pozdrawiam ciepło cieplutko /nadal ja

[Witold Marek]

Betonowe - a jakby betonujące.

Donice - strach o kruchość i względną chybotliwość.

Pozdrawiam ciepło (bo nareszcie mróz!).