Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Idę po ciemnym tajemnym polu
Księżyc maluje kwiaty
woń nadaje blasku
robi się jasno gdy stąpam po trawie
a ciemna zieleń jak woda co życie daje-kocha mnie teraz
gwiazdy patrzą łaskawie
słyszę głosy dalekie i żab rechotanie
i śpiewy świerszczy co właśnie spotkały się w mroku
szukam gwiazd szukam
a w oku błysk mocy tajemnej
błysk w duszy i sercu
w krainie ciemnej i ciepłej
jak zapach pola o zmroku
...Księżyc mam w oku...

Opublikowano

tajemne pole.. jakie głosy? moc tajemna... błysk w duszy i sercu... troszkę zbyt wiele sformułowań niosących zbyt mało treści.

Widzę obraz, który chciałaś namalować - i podoba mi się, sądzę jednak, że lepsza byłaby tu prostota, zwłaszcza dla puenty, według mnie dosyć nowoczesnej (co jest zaletą jak najbardziej).

Pozdrawiam
Ania

Opublikowano

Droga Aniu W. zwroty typu "tajemne pole" nie mogą nieść dużo treści,to jest jedynie tło,które wprowadza odbiorcę w odpowiedni nastrój tajemniczości.A co do głosów o które pytasz to sam Ci nie odpowiem,bo nie wiem i szczególnie mnie to nie obchodzi jak i nie powinno obchodzić odbiorcy.Nie mogłem tego wyrazić prościej,sam widzę to jak przez mgłę...
Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

1. Sądzę, że powinieneś być zadowolony, że odbiorcę obchodzi.
2. W tak krótkim wierszu dwukrotne użycia słowa "tajemny" dla wprowadzenia w nastrój tajemniczości może narazić Cię na zarzut nieznajomości synonimów.
3. Nigdy nie piszę komentarzy do wierszy, które mi się nie podobają. Twój mnie zaciekawił i dlatego do Ciebie napisałam.

Pozdrawiam
Ania

Opublikowano

Dziękuję za podpunkt 1. i 3. ,a 2. wezmę sobie do serca szczególnie.
Źle Pani odebrała to ,że nie powinno obchodzić (sam źle to trochę ująłem,więc Przepraszam).Chodziło o to,że sam fakt "głosów" jest mało istotny dla mnie,to się dzieje w tle i ulatuje bardzo szybko ale jednoczesnie pozostaje w pamięci jako naznaczenie danej chwili.
Dzięki za zainteresowanie.pozdrawiam.
P.s. Z miłą chęcią przeczytam Pani komentarz do moich 2 wierszy ,które jeszcze mam na stronce.

Opublikowano

potrafisz malować słowami
przyjemnie się to czytało

potem jednak myślisz, czy autor chciał coś tobie wierszem powiedzieć
i jak myślisz to dochodzisz do takich wniosków:
- najpierw pokazał ci gwiazdy, a za chwilę ich szuka
- najpierw słyszał (jakieś) głosy w oddali, a potem słyszy (wyraźnie) głosy świerszczy

i dochodzisz do wniosku, że autor ma problemy ze swoimi zmysłami

ergo: malarzu, gdy namalujesz, popatrz na swój obraz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Niestety się mylisz i to bardzo,gwiazdy są tutaj symbolem,patrzą łaskawie,przychylnie na rzeczy,które dotyczą autora,więc potem autor szuka takich przychylności,takich łaskawości,gdyż nie robi już tego co robił wcześniej.A jeśli chodzi o "dalekie głosy" to sam zauważ,że są to DALEKIE głosy,których dobrze nie słychać,a skoro głosy świerszczy namalowałem wyraźnie to czyli to usłyszałem,były wyraźniejsze(przecież nasze zmysły nie odbierają wszystkich sygnałów na tym samym poziomie).Chciałbym oby to było złudne,ale odczuwam,że się Pan czepia,niestety nie trafił Pan w tarczę.Pozdrawiam.
P.S.Może ten obraz do Pana nie trafia,ale ja go namalowałem po swojemu i przemyślałem,więc tak zostanie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Rrr w każdym bądź razie niepoprawne językowo, ale zgoda to wiersz więc niech Ci będzie . A tak to nawet fajna językowa pokrywką Kredens pozdrawia 
    • A co będzie potem? Bo rozumiem że to uchwycony jakiś moment z tą siekiera która spada. Klątwa nadal trwa? Jak zwykle u Ciebie ciekawie beksińsko Pozdrawiam kredens   
    • Rozchlapuję serce jakoby kto w krowie łajno bosą stopą wkroczył.   Niby ta dusza łomocę po polu niewidoczne dzwonki bydłu żałośnie rozbujam.   A w zboże rozchwiane rzęsiście się wlewam.    Ponoć największa żałość przychodzi na ludzi gdy dom rodzinny ktoś z dymem puszcza.   Gdy strąca ostatnie posłanie lub suchar stary ze zgrabiałej dłoni wydłubie.   To nic przy cudzie krzyża z dróg rozstaju co ostał się niby Pan na niebiosach dmuchnął niepełnie.   A jedna struga najmniejszej mocy miała by ten pomnik żałości obalić.    Tak tkwi na końcu lipowej alejki moje drzewo życia mój grzech popełniony co go słabym światłem miesiączek oświeca.   Jakby szkoda mu było promieni marnować na to miejsce smuty na czas zapomnienia.    Niech by i sczezło w ziemię się zapadło niech i by bór wyrósł czy chłopskich chałup tysiące na szczycie pobudował.   Nie zdoła to wymazać z głowy zakamarków radości jakie wzniecało.    O Piękna Pani wietrzyk w zatwardziałe serca zaprowadź a wybudź litość w setnym pokoleniu i wykop z mroku podziemnej krainy.   Te kolumny pękate i portyk przeczysty te dachówki karpiowe i ściany bielone w radości wykwitłe a słońcem na wiosnę umajone.    A na powrót serce wkleję w parcelacji łaty.    
    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...