Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Oddech"

Kakarotto
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kakarotto

Kakarotto

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Prosze ocencie :

"Oddech"

Mała kometa dziś Bogom zniknęła,
upadła koło mnie i tam usnęła,
jej warkocz ginął gdzieś w mroku pokoju,
poczułam ukłucie,złapałam się za pierś,
jej koniec był tutaj...
Gdy kolejny kryształ roztrzaskał się o ziemie,
jej blask kurczył się powoli
Bez obawy dotknęłam jego żródła,
nie cofnęłam ręki,nie poczułam bólu,
cierpienie znikęło,
pokój świecił jasno...

Julia Valentine

Julia Valentine

Opublikowano
Opublikowano

słabiutkie, bardzo słabiutkie;

z kwestii czysto formalnych:
Bogom - lepiej pisać małą literą,
złapać się za pierś brzmi (i wygląda) fatalnie - można porównać, ze stwierdzeniem pewnego Pana, że mu: "Piersi opadają",
ziemie - literówka;
do tego trzykropki do wyrzucenia, a wersyfikacja do zmiany (ja przynajmniej nie widzę w niej głębszego sensu);

ogólnie całość wydaje mi się nielogiczna; na początku masz rym i jakąś tam melodię, którą już w 4 wersie gubisz; piszesz pełnymi zdaniami - czasem jest to świetny zabieg, ale nie tutaj; tak czy inaczej, wg mnie, kiepsko;

pozdrawiam serdecznie

KumpelMleczarza Jurek

KumpelMleczarza Jurek

Opublikowano
Opublikowano

Poprawiłem co nieco, reszta należy do Pani łącznie
z tym co wklejam, może się spodoba i przyda.
Jest bardziej uporządkowane. Sam pomysł bardzo
fajny i nietypowy. Pozdrawiam. :))

----------------------------------------------
mała kometa dzisiaj bogom zniknęła
upadła przy mnie i zwyczajnie usnęła

jej warkocz zanikał gdzieś w mroku pokoju
poczułam ukłucie pełna niepokoju

gdy drugi kryształ o ziemię się rozbijał
jej blask się kurczył powoli mnie omijał

dotykając źródła nie cofnęłam ręki
nie poczułam bólu zniknęły udręki

cierpienie odeszło pokój jasno świecił

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Raihaifathum
      Wyżeńca (frag. szer. utw.)

      "WYŻEŃCA" (Frag. szers. utw.)

       

      (...)

       

      Choć sztorc ścierał na osełce z najlepszego piaskowca,
      I na omłocie starannie utwardzał u klepadła,
      To nie wieścił mu ni zwiastun jeden tak rychłego końca,
      Jak głownia jego wraz z kosiskiem na kamieniu się rozpadła.

      Machajką swą miłą uciesznie rwał do potańca,
      A ześcibolił żniwnie w pojedynkę pewno i spichrz cały,
      Śmiał się "haha" gdy klinga ucinała młodziane pędy,
      I w lekceważeniu oczy jego na swe uczyny nawet nie ukradkowały.

      A kępy siłą stały sztywnie jak pasły zwierzyniec,
      Na ustroniach zagród, i tam gdzie polany,
      I w gwarnicach motłochu jak na ofiarnych stołach,
      Aż po kąt zapuszczony, przez bok dzidą omijany.

      Raz wyciął jak drwalik sosen na podściółce lasu,
      Raz ścinał po sztuce, nim salwą ruszyli z kopyta w popłochu,,
      Wszystko na powagę postronników, by go wyceniali w krocie,
      I zmykali gdy drzewcem wywija jak skrą przy czarnym prochu.

      Sztrych jego zakrzywni wychwasty niżał w obręb ziemi,
      A chwalbował siłą, bo grzebietem taszczył wór puściutki,
      Gdzie ni na wycen cienia choćby tyciej drogoceny,
      Zagodnej czci z poszanowaniem w otoczeniu ludzkim.

      I naliczał, mnożył, odpadał szkodnik za szkodnikiem,
      Dłoń jego karciła karki i przednie fasady, 
      Miast ściskać bratnie łapsko w powitalnym dygu,
      Odganiał paździerz, tak wolał, i był im w się we ślady.

      A jak mówili, że gburny, grubiański, i do skoku wyrywny,
      Bo rzuca się w kije do bicia i zdziczale ryczy, ,
      Rozminęli się z istnym, choć mogła ich brać zaślepota,
      Że choć w hurm ścina kukiełki, to wyłącznie spośród dziczy.

      A dzicz płochliwa, nie wali na znak, na alarm nie bije,
      Bo bezbronna waruje, i ni w grupie to postrachaja,
      A on pożywką rozochocony, że załzawiona stoi,
      I fajura kruszna z niej, a nie obłożny, rychło odzewny rębajło.

      Raz napotkał na swej ścieżce, a ta wiła parkiem,
      Człowiekę niepostawną przez zaczynek znany,
      Co nałkana się przyznała, że w psie ryło dała,
      I tak bracina jej oddany został pochwytany.

      A że nóż bocianisty posiadał nasz pan -
      Ale broń Boże nie do tępicielstwa, bożto jeno tarcza -
      To raz jeden tegoż dnia dobył ostrza za rękojeść,
      Wcześniej zebrał śluzne z szyi, podchodził i harczał.

      Wpierw plwoty wymierzył i rozpylił jej ryju -
      "Kurwina!" - głośnie odmówił człowieczyńce
      Człowieczeństwa, i naharał pod lewne oczęto zylą,
      Upust dał ślince, ponoć widziano też sińce.

      Takie bujały na wietrze czekając swego żeńca
      Jak popy makowe górskiego rolnika,
      Zawsze wyłon ktoś zza winkla na pełnej niedrgnięty
      I nie szczudłał nachodu, bez gry polnego konika.

      Ni najmniejszej chwaścicy nie oszczędził w pojebie,
      Szramił szewro na odroślach i rozcinał, co wyrosłe z rówieśnych
      Nasion, i rzędem, po jednym padali oniemiali
      I nasiąkiem gnili w otchłannej wilgoci ściół podleśnych.

       

      (...)


       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...