Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bezdomny Filozof


jaki fajny dzień

w dziurawych butach
witam kolejny zimny ranek
drgając śmieję się

ha ha ha

jaki fajny dzień

tyle myśli słodkich
szukając kawałka chleba
gilotyny zasmakowało

ha ha

jaki fajny dzień

znajdę sobie krawat
w nocy ma być
minus czterdzieści

ha



[reedycja / maleńka poprawka, 29.09.2004]

Opublikowano

....no tak,jakby chłodem powiało...

ten śmiech,wcale nie jest śmieszny,wiersz nie jest może najlepszym Twoim dziełem,ale skróty myślowe ubrałeś w ciekawą formę
(...)tyle myśli słodkich
szukając kawałka chleba
gilotyny zasmakowało(...)

tu nie lubicie powtórzeń,zauważyłam,drodzy krytycy
ale uszanować trzeba wolę twórcy

pozdrawiam

Opublikowano

... wstrząs?
wstrząs to będzie jak namaluję jakiś pierwszy obrazek w tym malarstwie... ;) do tego jeszcze troszkę brakuje.

wiersz jaki jest, każdy widzi,
co tu mówić, wojownik się zagubił :( ;)

Pozdrawiam,
Kai Fist

Opublikowano

Sewerynie, jaki tam dziwny jesteś?
jesteś przeciętna wybitna jednostka ;)

Włodzimierzu,
może to i piosenka, kto wie, ja melodii do niej nie zagram,

Łezko,
może i ładnie bym wyglądał, ale krawatów nie lubię, ograniczają ;)

Pozdrawiam i Dzięki,
Kai Fist

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...