modlitwa ignorantki

[Asica Szalonek]

oto jestem ja i nie znam historii
ludów trochę dalej niż szerokość ramion
krain pachnących opium czy uranem
nie wiem nic o ich losach
tajemniczych kobiet jeszcze nie widziałam
w ich najczystszej formie
ciemnych zegarmistrzów o błyszczących oczach
nie znałam - cóż przede mną
kryła ich historia

dość uczciwie

oto jestem ja zielona ze złości
że można tak nie wiedzieć i milczeć o świecie
który kiedyś przecież może zmieniać biegi
rzek czasów i orbit ale dalej nie wiem
gdzie szukać korytarzy do wiedzy tajemnej

chciałabym urosnąć nie przestawać rosnąć
opleść kulę dziejów chłonnymi mackami
mieć arsenał wytchnień
na tragedie myśli
uspokoić spuchnięte sumienie znakami

[Daniel Piaszczyk]

z pierwszej strofy mozna byloby cos wycisnac - reszta leci na leb na szyje,
im dalej tym bardziej banalnie.

[Messalin_Nagietka]

Nie mam zdania – nie jestem kobietą – a rozumieć to nie to samo co czuć – ignorancja moja nie dorównuje temu do którego „mołda”
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[jacek_sojan]

Droga "ignorantko' - WŁAŚNIE przeczytałem z dużą przyjemnością Twoje wyznanie, i powiem - że Twoja przekora wyrażona byłaby doskonalej / a jest już dobrze/ bez dookreślającego "sumienie" słowa "spuchnięte", bo tu wiersz "spuchł. Myślę, a myślę na głos, że warto przeczytać sobie ten wiersz na głos bez tego przymiotnika. To tylko sugestia, i możesz ją zignorować. Pozdrawiam i gratuluję utworu. J.S.