pod znakiem malachitu, cz VI

[natalia]

- Wspaniale. – rzekła ujęta Helena przeglądając prace Mateusza, po czym zaczęła się wymownie uśmiechać.
- To dopiero początek. – odpowiedział i wręczył jej kieliszek wina.


Podczas, gdy Beata układała włosy na wieczorne spotkanie, Kubicki dokumentnie poznawał Helenę.


- Może coś mu się stało? – pytała matkę nerwowo spoglądając na zegarek – Przecież on uwielbia być punktualny.
- Nie martw się kochanie, zaraz przyjedzie. Pewnie korki są.
- To może zadzwonię?
- No i po co go będziesz odrywać od jazdy? To niebezpieczne, wiesz że...
- Tak, wiem mamo, Robert walnął w drzewo, bo rozmawiał przez telefon i to jest śmiertelnie niebezpieczne dla każdego – powiedziała ironicznie.

Zaraz jednak pożałowała, że nie ugryzła się w język. Jolancie oczy zaszły mgłą. Wciąż czuła ogromny ból wspominając syna.
- Mamo... przepraszam Cię – szepnęła. – Ja nie chciałam.
- Wiem.
- Przepraszam... – przytuliła matkę. – Po prostu martwię się o Mateusza.

Dalej czekały w milczeniu.
Po krótkim czasie Beata odebrała od narzeczonego SMSa: Kochanie jestem bardzo zajety,nie moge sie urwac,mam nadzieje ze rozumiesz.Zobaczymy się jutro.KOCHAM CIE!

- I co? – dopytywała się mama dziewczyny.
- Nic. Jest bardzo zajęty. Pracuje. Pewnie coś mu nagle wypadło. Przeprasza i obiecuje, że jutro to sobie odbijemy.
- Aha. No trudno, praca nie wybiera a jakoś zarabiać trzeba.
- Wiem – Beata blado uśmiechnęła się do matki i poszła do swojego pokoju.

Usiadła przed toaletką i nie potrafiła przywrócić lustrze pięknego odbicia, jakim prawie godzinę temu je żegnała. Zaczęła się powoli rozbierać. Złe myśli krążące niczym sępy nad jej głową postanowiła przepłoszyć odpowiednią muzyką i gorącą kąpielą.

Pomogło.
I pomagało jeszcze nie raz, dopóki podobne sytuacje nie zaczęły się powtarzać nieprzyjemnie często. Beatę zaczęło to niepokoić. Minęło kilka miesięcy, które w większości spędzili razem, jednak zdarzały się sytuacje, gdy nie potrafiła mu zaufać, kiedy trzeci dzień pod rząd musiał zostać w pracy po godzinach. Postanowiła poważnie porozmawiać o tym z Mateuszem.

- Ale o co Ci chodzi skarbie?
- Nie masz dla mnie czasu.
- Przecież wiesz, że pracuję.
- Ciągle? Po godzinach?
- Mam nie
- Nienormowany czas pracy, wiem! Doskonale o tym wiem! Tylko dlaczego wcześniej go miałeś? Chodziło wtedy o podryw? Chciałeś mnie skusić, a teraz jak mnie masz zaklepaną to sobie wieczorami wychodzisz niewiadomogdzie?!
- Ubzdurałaś sobie coś.
- Czyżby?! – Beata ze złości miała ochotę go udusić, tymczasem Mateusz doszedł do wniosku, że chyba jednak coś należy z tą sytuacją zrobić. I jemu zaczęło przeszkadzać to, że Beata coraz częściej chodzi rozdrażniona, czego w głębi serca nie chciał.
- Nie denerwuj się. Faktycznie chyba musimy porozmawiać.
- A co ja robię?! Chcę porozmawiać! To Ty siedzisz i milczysz!
- Bo mi nie dajesz... – na te słowa Beata prychnęła ironicznie, ale uspokoiła się.
- Proszę, mów. Słucham.
- Kocham Cię – na te niespodziewane słowa szczerze się wzruszyła, na moment – Ale ja tak nie mogę. Ja kocham kobiety. Ubóstwiam je. I nie potrafię zrezygnować z... – mówił dalej, jednak Beata nic nie słyszała, tylko przyspieszone tempo bicia swojego serca.

Po chwili słabości wzięła się w garść. Domyśliła się, że powiedział już wszystko co zamierzał, bo wpatrywał się w nią oczekując jakiejś reakcji. Zabrała swoje rzeczy i opuściła jego mieszkanie.

Mateusz zdawał sobie sprawę, że Beata potrzebuje teraz samotności, więc jej nie zatrzymywał. Chociaż miał ochotę dalej jej tłumaczyć, że jest dla niego kimś niezwykłym, że jeszcze nigdy nie kochał tak żadnej kobiety. Chciał się dla niej zmienić, próbował. Nie potrafił. Bardzo go zabolało spojrzenie Beaty, którym go obrzuciła wychodząc, jakby pytała „Więc to wszystko była gierka? Nie kochałeś mnie nigdy? A ja tak Ci ufałam...”. Z trudem po dłuższej chwili uświadomił sobie, że to prawdopodobnie koniec ich związku.


Beata wróciła do domu i położyła się usypiając myśli środkami nasennymi. Nie chciała już nigdy więcej widzieć czy nawet słyszeć Mateusza. Z tym wieczorem umarł dla niej.



Mijały dni a żadne nie odezwało się do drugiego. Mateusz milczał, gdyż wiedział, że to ona ma decydujący głos. Natomiast Beata zacierała w swoim otoczeniu wszelkie ślady po nim. Wyrzucała zdjęcia, kilka suszonych bukietów, różne bilety itp. Nie potrafiła jedynie rozstać się z pierścionkiem. Był on symbolem miłości Mateusza. Chciała mieć go zawsze przy sobie. Irracjonalnie to chciała pamiętać, że ktoś był i ją kochał. Reszta skończyła w śmietniku.

Jolanta z mężem znów musieli wykazać wiele cierpliwości i czułości wobec córki, która ponownie utraciła kogoś bardzo bliskiego. Odczuwali jednak w pewnym stopniu ulgę, że stało się to teraz, jeszcze przed poważniejszymi konsekwencjami. Nie wiedzieli, że się mylą...



c.d.n.

[Ona_Kot]

- Mam nie ---> tutaj przydałby się wielokropek

ogólnie dobrze, tylko jakoś tak strasznie szybko
za szybko moim zdaniem
wcześniejsze drobne sceny rozpisywane aż do przesady
a teraz coś ważnego się dzieje i jest traktowane bardzo ogólnikowo
- ale to tylko takie moje odczucie

nadal czytam :)
pozdfrawiam

[natalia]

No właśnie, dwa razy (chyba) urywam wypowiedź Mateusza bez żadnych znaków przystankowych, bo ona wchodzi mu w słowo, a trzykropek sugeruje pauzę, chciałam zdynamoziwać tym sposobem, ale moża masz, rację, lepiej z trzykropkiem... pomyślę, dzięki bystrooka Kocico :)
aha, co do przyspieszania - spowolniania, całe opowiadanie jest jeszcze w stanie płynnym :) wszystkie komentarze biorę pod uwagę i całkiem możliwe, że gdy zbiorę potem wszystko w całość będę dalej szlifować i wtedy coś się powycina, coś dopisze, póki co cząstkowo na nie patrzę. Dzięki za sugestie :)

[Pedro Salazar]

hej

Też mi się wydaje, że to jakoś scięte. W sęsie, że mozna by rozbudowac. Wkońcu gdy rozstają sie główni bohaterowie ton warto poswiecic temu wiecej czasu. Jak zwykle Czyta sie lekko i przyjemnie.

pzdr

[Barbara_Pięta]

Rzeczywiście - zdynamizowałaś! Akcja toczy się wartko, krew w żyłach szybciej krąży i o to chodzi :-)). Ja to luuubię taką podwyższoną adrenalinkę ;-). Buziaki/B.

[Jay Jay Kapuściński]

Nie wiedzieli, że się mylą... - czy ten smaczuś jest tutaj niezbędny? to tak jakbyś zasugerowała rozwój wypadków kolejnej części, być może przez to zdanie niektóre osoby nie będą juz tak tęśknić? ;)

podobało się, choć brakuje mi tzw życiowych rozmów, takich na pograniczu, przesyconych prawdziwymi gorącymi emocjami, może trochę poetyckości wpleść, bo wiem, że umiesz... to tyle. również buziam.

[natalia]

Pedro... ująłeś mnie tym sęsem :) ale wiem, pewnie jakiś papierek na to masz, co do meritum, no to widzisz, rostają się, owszem, ale czy to znów takie istotne by dłużej się nad tym rozwodzić? sądzę, że będą tu inne wątki, które rozwlekę odpowiednio, ale może nie :) właściwie to jedyne co tu mocno ciachnęłam, to te miesiące, gdy było gł. boh. sielankowo-średnio i sądzę, że tak powinno być, przynajmniej w tej chwili :)

Basiu :) bardzo się cieszę, że Tobie akurat odpowiada wszystko :*

Jay, hmm, zastanowiłeś mnie nad tym ostatnim zdaniem, właściwie spokojnie mogę wywalić, ale chyba chciałam żeby narrator chwilę sobie porządził :) może to zły pomysł...
dziękuję za wskazówki dotyczące dialogów, przydadzą się, bardzo :)

pozdrawiam wszystkich serdecznie :)

[Pedro Salazar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Papierka nie mam bo nie mam na co miec. Poprostu jestem roztragniony, znam zasady i je rozumiem, ale jak pisze szybko to często robię to automatycznie i nie zwracam na to uwagi. Jeśli jest to cos więcej niż zwykły post to oczywiscie poprawiam.

[Leszek_Dentman]

Mam chwilę luzu, a więc o dzieła.
Kubicki rzetelniej zapoznawał się z Heleną - zechciałabyś może objaśnić mi bliżej co miałas na myśli?
uwielbia być punktualny. - nie wystarczy "uwielbia punktualnośc", lub "zawsze jest punktualny"
Pewnie korki są. - chyba szyk nie tenteges...
niebezpieczne dla każdego. – powiedziała ironicznie - nie mam 1oo% pewności, ale _ albo duże "P", albo odzrucić kropkę po "każdego"
bo rozmawiał przez telefon i to jest śmiertelnie niebezpieczne dla każdego. – powiedziała ironicznie. - nie znam faktów, ale jeśli rzeczywiście rozmawiał, to chyba w jej wypowiedzi nie powinno być ironi- co innego, gdyby np:zapalał papierosa, czy całował się
SMS ze starego modelu telefonu - myślę, że polski znaki by nie szkodziły - auyentyzm nie ma tu chyba szczególnego znaczenia
wybiera a jakoś zarabiać trzeba. - przed "a" przecinek, końcówkę bym zmieniła na "zarabiać jakoś trzeba
nie potrafiła mu zaufać jak trzeci dzień pod rząd - przed "jak" zdałoby się postawić przecinek, a jeszce lepiej zamienić na "kiedy"
- Mam nie - paskudny skrót, choć wdialogu do przyjęcia, ale na końcu konieczny "?"
Kocham Cię. – na te niespodziewane albo wielkie "n", albo bez kropki
Irracjonalnie to chciała pamiętać, - coś mi się w tym fragmencie nie podoba, ale sie nie upieram
SUMMA
Toczy się rzeczywiście szybko, ale być może niedługo nastąpią znacznie ważniejsze wydarzenia, wobec których ten wątek stanie sie mało istotnym epizodem. Nie powinni śmy chyba ingerować w elementy konstrukcyjne opowiadania.
Niestety pisanie tym razem chyba było również nazbyt pośpieszne- stąd błedy, które wskazałem - możliwe, ze w niektórych przypadkach nie mam jednak racji.

[Małgosia Bryl]

Wróciłam i od razu zabrałam się za Twój tekst. Przeczytałam, ale ocenię jutro, bo dzisiaj już słabo widzę.

[k.s.rutkowski]

jest dobrze. wszelkie potkniecia wyłapal Leszek(chociaz pewnie ja bym ich nie wyłapal wczesniej od niego, bo takim uwaznym czytelnikiem nie jestem, zwykle skupiam sie na "całości" tekstu )a jesli chodzi o przyspieszenia akcji... to nie jest powiesc i uwazam że spowalnianie akcji niczemu sie tu nie przysłuży. jak na moj gust - jest dobrze. czekam na dalszy ciag.

[natalia]

dziękuję wszystkim za komentarze :) w najbliższym czasie wezmę się za poprawki

[natalia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak... no błędy są, ale wiesz, bez nich głupio tak jakoś :) dziekuję bardzo za wychwycenie ich, mam nadzieję, że moje odpowiedzi są satysfakcjonujące. Jeśli nie, to słucham, może gdzieś się mylę :)

[Leszek_Dentman]

Też nie wiem jak zaznaczyć fakt, że wypowiedź została brutalnie przerwana, ale jednak sądzę , że trzy kropeczki, a w komentarzu przy następnej frazie wyjaśnić to.
Co zaś się tyczy zapoznawania się z Heleną - mam wątpliwości, co do słowa rzetelniej, nie do całego zdania.
Ale to twoja bajka. Ja nie usiłuję ci niczego narzucać, a jedynie wyrażam swoją opinię.

[natalia]

Pomyślę nad tymi kropkami, bo to dość istotne :)
Co do rzetelności to zaraz znajdę odpowiedniejsze słowo, dzięki.
Leszku, co Ty mi tu o narzucaniu, przecież ja doskonale wiem, że nie i że to opinia własna :)

Kubicki dokumentnie poznawał Helenę. tak jest teraz