Leszno - po leszu drobnym miałem dworzy.

[Messalin_Nagietka]

tyle, co z dworu leszczynami krytym,
wspomnienie Leszczna w płomieniach przepadło
i fundamentu kruszejące ryty,
popiołem rosłe, jako ziemskie jadło
na dróg spękania po ostatnie krechy,
nieba półgębkiem - laskowe orzechy,

na lachy w piachy i żwiry zapadłe,
którym do dworu praw mocą się zsiadło
jak mleko w wodę, braną z dołu wiadrem,
zwierza ubiciem na skórę i sadło,
szło wielu hardych po leszu do lasu,
ciąć w dziczy runa na zbratanie czasu,

bo tam, gdzie niegdyś pole tuż przy chacie
rodziło bulwy i grudziło z chmurą,
kościółek z piką dzwonnicy i pacierz
pan w formę ujął, byś się czasem uląkł
przed grzechem, z echem zatrzymanym w treści
prochu, co z leszczyn, już nie zaszeleści,

a święto w krzywym zwierciadle widziane
palenia zniczy i sztuczności kwiatów
w zwęglonych szczątkach zapraszanych w dale
miało początek, oby tafla szkła tu
nie pękła kiedy namaszczenie sadzą,
jednako przodki z leszem sobie radzą,

i tyle z dworu ile mas powietrza
i wody w mleku i na kościach skóry,
że z ognia zar i dymu pląs wywietrzał,
bo czas i kolej na nowe Trzepióry,
którym historia z ciągłych opłat – resztą,
drobnych na drogę, byle by im lesz – no!

---------------------------------------------------
od autora:

Leszno – wieś pod Przasnyszem (4 km), nazwa wsi jest
pochodzenia topograficznego od leszczyny. Pierwotna
nazwa – Leszczno. Znajduje się tu park podworski
z XIX wieku. Dwór, wykorzystany na szkołę podstawową,
spłonął. Z miejscowością tą łączy mnie pole, na którym
dziś stoi kościółek. Niegdyś była to ziemia mojego
dziadka. Pamiętam (miałem może 4-6 lat) zagrodę.

lesz – popiół z miałem węglowym, także tłuczeń żużlowy
używany do wysypywania boisk, dróg i chodników.

[Anastazja.P]

się nie czepiam - jak zawsze obrazowo, jak zawsze było mnie miło :)

[jacek_sojan]

Rozwinę swoją akceptację dla tak pisanego wiersza, którą zaznaczyłem był na jakiejś innej
stronie - bo zdaję sobie sprawę, jakiego to przygotowania warsztatowego trzeba, aby skroić taki wiersz: bogactwo i adekwatność języka wprzężonego w kunsztowną formę wiersza
sylabotonicznego i rymowanego /dodajmy - języka opisowego/ oddało znakomicie klimat
świata, w którym podmiot się porusza. Wiersz ma niebagatelne walory poznawcze i wychodzi
naprzeciw miłoszowskiej idei ocalania w poezji małych ojczyzn. Niewdzięczna dziś, ale dobra
i odważna robota!

[Fanaberka]

'no' to i ja napiszę, że nadal mam gospodarstwo i nawet las. Po babci :-)

'nieba półgębkiem - laskowe orzechy' :-)

'no' pięknie, Messa.

[seweryna żuryńska]

a kiedy trud w perzynę
ino lesze
i czas nie wstrzymał biegu
ni obejrzał
i tylko w nas już drzemie
dźwiękoprzestrzeń
otulmy ciepłem dloni
cienie westchnień

dzięki wielkie
za pamięci czułość
seweryna

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

obrazowo dziękuję Anastazjopozdrówko MN

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jacku - pozdrawiam z małej ojczyzny jak mojemyśli
dziękuję
MN

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak - teraz to już inne orzechy, hi - no niestety pole na którym mój dzidek obrabiał przerobiono w niebo półgębkę
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jej i co ja teraz odpowiem, dziękuję Sewerynko
z ukłonikiem i pozdrówką MN