obława

[janko]

był plan: wywęszyć przeczesać wykopać
tu dom tam las gdy ciemność i głusza
przed świtem strach przed świtem krzyk
błysk ognia huk
i upadł

był młody głos łamał jak kolba kolana
no nie płacz już nie płacz to na nic
nie objął - ramiona w potrzasku jak brama
zamknięte z łoskotem
i łańcuch u nóg

świt szklany jak mleko jak szafir pęknięty
gdzie głębia gdzie poręcz rozdarta i wir
zabrali i przepadł jak kamień do rzeki
jak śmiech pukiel włosów
zapętlił i śnił

[janko]

Co jest grane?
dlaczego ten wiersz nie spotkał się z żadnym komentarzem.
przecież nie jest kiepski?
:-(

[milkar]

widocznie kiepski