wiersz pobożny

[51fu]

Piotr Sanocki Bardzo mi miło, dziękuję.

Tali Maciej Przepraszam za gorsze wspomnienia, ale jednak na swój sposób cieszę się z Twojej podróży.

Pozdrowienia. // 51

[seweryna żuryńska]

czy życie poznajemy tylko smakiem, zapachem, dotykiem
tak robią nierozumne dzieci i to jasne
ale przychodzi moment, kiedy zaczynamy myśleć
wtedy stajemy się rozumnymi istotami
to nas wyróżnia
zadajemy sobie pytania: dlaczego, po co , jak
a peel ciągle w krótkich majteczkach w piaskownicy jakoweś babki stawia
nierozumny
dlatego wiersz jest dla mnie nieciekawy
rozumiem opis pejzażu, ale nie rozumiem opisu duszy człowieka poprzez zewnętrzność tylko
to za mało by mianować się homo sapiens

seweryna

[51fu]

seweryna żuryńska Pewnie pozostałby takim 'nierozumnym', gdyby nie ostatni wers, w którym przecież następuje zwrot. Dziękuję za przyjrzenie się sprawie. Pozdrawiam. // 51

[jacek_sojan]

Tytuł już sam jest ironią, prowokacją, dystansem. Sam temat wiary jest szalenie trudny,
ale poszukiwanie osobistego stanowiska do problemu wiary, boga - to fascynujące
zagadnienie. W tym, bardzo udanym wierszu, przygoda z kwestią wiary zaczęła się -
klasycznie. Kusi to - co wiersz zapowiada później, kiedy ostatnia sylaba się kończy...

[51fu]

jacek sojan Zgodzę się z wszystkimi trzema cechami. Dziękuję za trzeźwe spojrzenie i przemyślenia. Pozdrawiam serdecznie. // 51

[Lobo]

))...tak, zupełnie niezły tekst, bo prawdziwy. Dziecko, ze swą dojrzewającą świadomością, oprócz kilku niespecjalnie sensownie poukładanych obrazków nie ma jakichś olśniewających wizji i doznań związanych z wiarą, takie organoleptyczne poznawanie jest jak najbardziej naturalne, na dodatek przez kontekst pierwszego garnituru, który widzi mi się ważniejszy od tego poznawania...) Tu jest niezręcznie:

podobno trzeba. mimo wszystko
głupio w ten sposób pozbywać się boga.

...tu bym podłubał (szczególnie ostatnie zdanie).

pozdrawiam.;-))

[51fu]

o, dziękuję. właśnie takiego odbioru mogłem sobie życzyć. :) faktycznie - wymaga dłubania, ale muszę się nastroić, bo już go ledwie pamiętam, a prawie w ogóle nie czuję (że tak powiem, straciłem do niego sympatię).