sztuka kochania

[izabela młynarska]

trzask łupiny
zamyślenie...
jakby wstrzymanie czasu
w bezdźwięcznej obręczy pierścienia
pourywane słowa
przez rozkojarzenie
w zmowie zatartego milczenia
upulchnienie
rozziarnionej skorupy bytu
przebite szpilką nadziei
niewinność przebudzonego świtu
w iskrzącej zroszeniem pościeli
naiwność
w czystości kryształu
z kroplą pijaństwa na ustach
i wiatr
jak wino sączone pomału
w błękitu łaciatych chustach
ramiona przestrzeni
szal westchnień i marzeń bez wstydu
oczy sklejone spojrzeniem
i lekkość słodkiego spokoju
oswojona
ochrzczona zaspokojeniem

[51fu]

Wyliczeniowość, z której nie wynika tyle, ile powinno.

upulchnienie
rozziarnionej skorupy bytu
przebite szpilką nadziei — to niestety graniczy z kiczem.

W sumie to mnóstwo tu słów, których pojawienie się w tekście świadczy o nieobyciu leksykalnym. Nie wystraczy, że ładnie brzmią. Gdzieś na Forum Dyskusyjnym umieszczono parę wskazówek, które mogłyby w przyszłości pomóc.

Wszystko bez złośliwości. Pozdrowienia. // 51

[nefertari]

Przychylam się do Poprzednika:) Karabin maszynowy. Można by czasami wcisnąć enter:)
pozdrówka

[jasiu zły]

Mnie to Mickiewiczewszczyzną (truden słowo) zajeżdża. Już tyle mi wystarczy by być na nie. Wiersz brzmi ładnie, może i nawet coś tu gra, ale piszesz o czymś oklepanym używając strasznie wydukmanej formy zarazem nie rzucając żadnego nowego światła na temat. No i rymy kiepskie, a nie byłoby tak trudno dać lepsze biorąc pod uwagę jak wiersz jest napisany.

[izabela młynarska]

kochani
dziękuję za komentarze
... chyba raczej macie rację :-)
nie popisałam się, a podpisałam się :-)
raz jeszcze dziękuję/biorę do serca
pozdrowionka