Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nad brzegiem smolistej rzeczki
mieszkają
małe smuteczki
ten pierwszy jest z tego powodu
że miłość wymaga zachodu
<<a cóż ci da troska...>>
drugi poda ci żona:
"bo zupa była zasłona"
<<sińce na twarzy nie goją sie długo...>>
trzeci przyszedł poczta wczoraj
masz zapłacić do wieczora
<<prąd, gaz, woda- komu potrzebne...>>
ten czwarty powrócil zza grobu
by dręczyć mury domu
<<cóż znaczy cierpienie....>>
lecz wystarczy raz przeciąć żyletką
i nie będzie smuteczkow
nad rzeczką...

Opublikowano

" pomóż mi wymyślić owoc
czysty obraz słodyczy
a także spotkanie obojga płaszczyzn
zmierzchu i zaranka
wydobądż z fałdów morza
bas czystych głębin
a także dziewczynę
ślepą jak przenaczenie
dziewczynę która śpiewa - belcando "

choć mówią
że najważniejsze są dni
których jeszcze
nie znamy

sad.gif

Opublikowano

wcale nie pora! może posłuchaj Turnaua...

Podoba mi się Twój wiersz. Zalatująca ironią lekkość i zdrobnienia. Z takim zakończeniem wiersz pozostawia po sobie niezatarte wrażenie. Mocny jest. I podoba mi się forma. Niebanalna.

pozdrawiam

Opublikowano

Czytam i czytam. Wszystko jakby nie Twoje jakieś. No i przychodzi do trzech ostatnich wesrów - tu jestes znów sobą. Cały wiersz czytam jescze raz...

Nie jest to jakiś majstersztyk, ale chyba nie o to chodziło.

Agnieszka!!! Tylko nie słuchaj Turnaua, proszę Ciebie.

Adam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...