alienujemy się tak samo

[Patryk_Nikodem]

to miasto żyje na milion sposobów
równie szarych co ludzkie twarze
po jesiennym zachodzie słońca

na deszczowych przystankach
wpatrzeni pulsującym wzrokiem szyb
umieramy miłość zostawiając w tyle

wieczorami gdzieś pod ziemią
oszukujemy siebie patrząc na chmury
a boga wkładamy pod język

nocami jesteśmy już nieobecni
blisko zapominając o zapachu rąk
nie chcemy wracać

[Piotr Sanocki]

"to miasto żyje na milion sposobów
równie szarych co ludzkie twarze po jesiennym zachodzie słońca"
Niepotrzebnie wtrącasz tak dosłownie tą jesień. "Szarość" można zmetaforyzować. "Jesień" zastąpić epitetem.

"na deszczowych przystankach
wpatrzeni pulsującym wzrokiem szyb
umieramy miłość zostawiając w tyle"
"wieczorami gdzieś pod ziemią
oszukujemy siebie patrząc na chmury
a boga wkładamy pod język"
"nocami jesteśmy już nieobecni
blisko zapominając o zapachu rąk
nie chcemy wracać"
Ogólnie wiersz ma koncepcję, lecz do końca jej nie zużywa. Mam wrażenie, że w zbyt wielkim stopniu poświęcasz uwagę jesieni. Jeśli jesień ma być tłem (bo widzę, że wiersz ma drugie dno), to przydałoby się stonować tą nostalgię i szarość. A obraz stałby sie wyraźniejszy i łatwiej byłoby się na nim skupić. A tak wszystko przyćmiewa brzydka jesienna szaruga :)

Pozdrawiam serdecznie

[Anna Kowalczyk]

Po słowach Piotra nie mam co dodać!

[nefertari]

A ja dodam, ponieważ mimo pewnych niedoskonałości, dzisiaj to jedyny dotąd wiersz z przeczytanych przeze mnie, o którym mozna powiedzieć, że jest interesujący.
pozdrawiam

[Gość]

a ja powiem ze na tak gdyz doceniam czyjes starania ;) wychodzi czasem a czasem nie . W tym przypadku chyba wyszlo / pozdrawiam