OGRODNIK DUCHA / Z cyklu "Poeta"

[LessLove]

 

Raz go ktoś przyłapał wprost na myśli przedniej

Ukrytej przed światem, rzuconej bezwiednie

Nigdzie nie spisanej, lecz dla niego cennej…

Ona mu służyła tylko w dni powszednie

Jak prawdy drogowskaz, jako fix-maksyma!

Mniejsza o jej imię - na święta miał inną.

 

Bo skarby ducha to jest zasób przepastny

Cudów co się rodzą i plenią bez miary

W duszach wrażliwych, które pełne wiary

Dla nas powołane – a prawie nieznane.

 

Poetów pragnienia? Piękno, mądrość, dobro?

Może to i dobrze, że z nimi odchodzą

Bo może, ponownie już się nie narodzą

Nie wzbudzą eonów nowych dylematów

 

I po nas zostanie taki skład przepastny

Zarzewie lub gniazdo, asumpt do odnowy

Gotowy by radzić, jak się z życiem wadzić

W sequelu ludzkości, o krok bliżej końca

Lecz którego? Nie wiem. Ktoś inny poradzi.

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Poetów pragnienia? Piękno, mądrość, dobro? - masz rację poeci lubią pisać o tym co wspomniałeś - 

            bo to wszystko ma sens i nie nudzi czytających - super wiersz -

                                                                                                                           Pzdr.

[LessLove]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję. W poezji jestem neofitą - od marca`26 z Wami. Cieszę się tym. Pzdr.

[Devimon]

@LessLove Na końcu odczuwam rezygnację z cynizmem

[LessLove]

@Devimon Czas przemiela pokolenia, a archetypiczne idee powracają i są na nowo poddawane próbie. 

Nie odżegnuję się od żadnej refleksji, nawet jeśli jest smutna, sarkastyczna..., bo ponad nią jest przekonanie o pozytywnym sensie i celu tej próby dla każdego z nas.

[Marek.zak1]

Bardzo mi się podoba, wiersz o fundamentach, potrzebie i sensie pisania i nie tylko, bo też życia, przemijania. Wiersz ma swój rytm i się dobrze czyta, a wątpliwości przeplatają się z tezami, co zatrzymuje i skłania zastanowienia. Pozdrawiam. 

[LessLove]

@Marek.zak1 Dziękuję. Mam uwagę i  szacunek do artystów wszystkich profesji, bo odrywanie się od prozy życia dla podejmowania idei ducha - kosztuje, obnaża, naraża na rany ze strony otoczenia, także rodziny. Najgorszą z tych ran jest wątpliwość w sens twórczości, bo dusza chce jej się oddać i poddać, a rozum mówi: po co?, za co? i dla kogo? Dlaczego Ty? Masz prawo, masz talent?

Bo sztuka jest rozmową ze światem idei i potęgą natury... ostatecznie z Tym, Który/e jest.

[Berenika97]

@LessLove

 

Intrygująca jest ta obserwacja ludzkiej natury - podział na praktyczną „myśl na dni powszednie” i osobną, odświętną refleksję. Utwór daje do myślenia w swoim zamyśleniu nad tym, co po nas zostaje i czy kolejne pokolenia w ogóle potrzebują naszych starych dylematów.

Fajnie, że przełamałeś nastrój zwrotem o „sequelu ludzkości”.

Świetny i mądry tekst o ulotności idei i przekazywaniu pałeczki naszym następcom.

[LessLove]

@Berenika97 Dziękuję. Myślę, że każdy, a zwłaszcza artysta, żyje w dwóch światach, czasem więcej. Jak: Rodzina, sztuka, biznes, otoczenie...

Tak, jesteśmy kolejnym wydaniem, jak pokoleniem, ale każdy z nas indywidualnie prowadzi dialog ze Stwórcą, który pokłada w nas nadzieje, jak... Czuła Matka :-)

[Charismafilos]

@LessLove ja tu widzę u kolegi, dyrektywę wykonawczą do manifestu ;)

[LessLove]

@Charismafilos Prawda, jest w tym i manifest i smętek fest, że wszystko "niczem jest" w naszej dreptaninie, bo wszystko za chwile przeminie :-) A kolegę już poznałem od strony Manifestów. Czyli "Bratnia Dusza". Dziekuję.