Gdzie rdzewieją miecze: 113. Nie szukaj wiatru

[Łukasz Jurczyk]

113. Nie szukaj wiatru

(narrator: młoda Dahijka)

 

1.

 

Patrzył na mnie,
jakby czekał,
czy pozwolę.

 

2.

 

Nie pamiętam,
kto zrobił pierwszy krok.
Pamiętam, że nie cofnęłam swojego.

 

3.

 

Dotknął włosów.
Jakby sprawdzał,
czy jestem z wiatru.

 

4.

 

Ogień miesza cienie.
Rankiem
każdy odzyskuje swój.

 

5.

 

Zostawił mi
kawałek sznura z machiny.
Powiedział: „Na pamiątkę”.

 

6.

 

Dla mnie to amulet.
Dla niego
pewnie tylko żart.

 

7.

 

Jeden księżyc.
Jedna noc.
Dwa języki.

 

8.

 

Nie biegnij za wiatrem.
Czasem wiatr
staje obok.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Zauroczyła mnie ta część - niezwykle subtelna.

Nie tu wojny - jest za to intymne spotkanie dwojga ludzi z zupełnie innych światów.

 

Jest tu też moment delikatności - żołnierz armii najeźdźców „patrzył […] jakby czekał, czy pozwolę”. Do tej pory zdobywca brał to, co chciał - tutaj jest milczące, obopólne przyzwolenie. Najbardziej oryginalne jest to, że żołnierz wręcza kobiecie kawałek sznura z katapulty, a dla niej jest to relikwia - dowód, że noc się wydarzyła.

Ten jeden przedmiot doskonale oddaje przepaść kulturową i emocjonalną między postaciami. Machina, która służy do niszczenia miast, tutaj staje się źródłem romantycznej pamiątki.

 

„Jeden księżyc. Jedna noc. Dwa języki.” - połączył ich czas i przestrzeń, ale bariera komunikacyjna i kulturowa pozostała nieprzekraczalna.

 

Na końcu Dahijka formułuje puentę-  „Nie biegnij za wiatrem.  Czasem wiatr , staje obok.” Ona wie, że ten żołnierz, ta armia i to uczucie są właśnie jak wiatr - nie do zatrzymania. Nie ma tu rozpaczy z powodu porzucenia, jest raczej mądra akceptacja faktu, że pewnych rzeczy nie da się zatrzymać, można jedynie docenić, że przez chwilę były blisko.

 

Przepiękny fragment! Śliczny, romantyczny  wiersz. :))) 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Asymetryczne są tu uczucia (amulet vs. żart), asymetryczny jest status (żołnierz mocarstwa vs. kobieta ze stepu) i język. Mimo tej przepaści, udało Ci  się stworzyć scenę pełną empatii i poetyckiego piękna, w której to kobieta z podbitego ludu zachowuje największą emocjonalną godność i życiową mądrość. Przepiękny, romantyczny tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!

 

Temat dość trudny, bo cóż nowego o nim można napisać :)

 

Pozdrawiam

 

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Przedstawiając narrację Dahijki chciałem znaleźć balans pomiędzy jej prostotą i jeszcze młodzieńczą naiwnością, a jednak charakterem  ukształtowanym przez raczej trudne środowisko starożytnego stepu.

 

Pozdrawiam