Rzemieślnicy czy artyści?

[Stanisław Kamykowski]

Wybaczcie, ale z części wypowiedzi jakie tu czytam wynika, że pisanie jest dla was rzemiosłem.
Wydaje mi się, że tworzenie poezji powinno wynikać z jakiejś wewnętrznej potrzeby pisania i odbierania jej. Zauważyłem, że niektórzy (choć doskonali technicznie) zamiast tej potrzeby, mają z młotek, dłuto i hebel w ręku jak zwykli rzemieślnicy.

[Piotr Sanocki]

Nieprawda!
Ja pracuję fleksem :)

Pozdrawiam serdecznie

[Piotr Sanocki]

A tak na poważnie, to prawda. Doskonałość wiersza to połączenie trzech sfer: sfery technicznej, merytorycznej i lirycznej. To każdy szanujący się poeta powinien mieć w małym paluszku.

Porzucenie techniki, może oznaczać to samo co nietrwały most, który zawali się po przemarszu mrówek.
Merytoryczna część - to długość mostu. Jeśli będzie zbyt krótki - nikt nawet nie zauważy, że po nim przeszedł.
Zaś liryzm, znaczy tyle co ładnie pomalowany, wykończony ze specjalnym wzornictwem.

Pozdrawiam serdecznie

[Freney]

Słowo poezja pochodzi od greckiego czasownika oznaczającego "robić". Jest impuls, jest pomysł, a potem trzeba nad tym pomysłem popracować - i tyle na ten temat. Słowo "rzemiosło" dość nieopatrznie dorobiło się negatywnego wydźwięku. Najpierw trzeba chyba być dobrym rzemieślnikiem, żeby mieć na czym budować artyzm.

Zresztą zgadzam się z przedmówcą. A "artyzmem" gardzę bezgranicznie i bardzo pochwalam, kiedy ktoś do pisania siada ze świadomością, czyli heblem, młotkiem, dłutem itd. Bez oskrażeń o socjalizm proszę :)

[Freney]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zapomniałem dopisać, że - najpoważniej w świecie - nie zauważyłem niczego takiego.

[jasiu zły]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadza się - sam widziałem.

[Luthien_Alcarin]

rzemiosło na odpowiednim poziomie samo przeradza się w sztukę;)

Pozdrawiam
Agata

[Klaudiusz]

to nie prawda - wejdź sobie do działu P a zobaczysz że większość z tu obecnych pisze, bo słyszy głos od boga, albo wypełnia dizejową misję...
a na serio, to wydaje mi sie że jeżeli ktoś pisze dla potzreby pisania, to nie powinien publikować (bo po co, skoro pisze dla siebie? ) a jeżeli ktoś publikuje, to musi zdawać sobie sprawe, ze ktos to czyta bynajmniej nie po to zeby autor miał radoche
to tyle w kwestii teorii, bo rzeczywistość wyglada mniej więcej tak, że 90% portalowiczów, to ludzie którzy po prostu lubią poezje i lubią poetów i przebywaja tu głownie w celach towarzyskich, a od czasu do czasu dla zachowania tradycji wrzucają wierszyk, któerego ocena powinna być adekwatna do intencji,
czyli - żeby nie było że od tematu odbiegam - jak zawsze w przypadku zabawy, pisze się tutaj dla własnej przyjemności (a że niektórzy mają tzw. talent to czasami zdażają się dobre teksty) - a tym samym nazwa portalu jako "poetyckiego" jest dość umowna, bo niestety pomimo szczerych chęci niektórych aby z poezji zrobić sztukę mistyczną, bez warsztatu umiejętności i pracy nikt "poetą" nie zostanie (za to moze zostać grafomanem :D)

[Maciej Rutkowski]

Zgadzam się w pełni ze Stanisławem Kamykowskim

[Coolt]

Wolę jeśli ktoś traktuje poezje(pisanie wierszy) jako rzemiosło niż odlot w metaficzne przestrzenie, misje dziejową albo Wysoką Sztukę.

Piotr ładnie opisał na czym polega tworzenie.

Dla mnie pisanie jest zabawą,przyjemnością,sposobem przekazywania swoich myśli.
Sam pomysł(natchnienie) ma najwięcej wspólnego ze sztuką. Dalej jest to zabawa, niekiedy żmudna i męcząca(wręcz przypominająca prace), ale zawsze przynosząca dużo satysfakcji.
Żeby wiersz, który napiszę był naprawdę dobry, wyjściowe 'tworzywo' ;) musi być wysokiej próby, no i później szlifuje je kilkunastokrotnymi poprawkami.
Dla kogoś patrzącego z boku, będzie to więc rzemiosło, dla mnie zabawa i eksprecja siebie.

Pozdrawiam ciepło
Coolt

[Stanisław Kamykowski]

Dzięki Maćku za poparcie.

Jednakże trochę przykro mi, że spychacie to coś co sprawia, że poezja jest poezją, a nie krzesłem ogrodowym kupionym za 9,99 w markecie na dalszy plan (przynajmnniej dla mnie poezja ma coś takiego).
No i tej wersji będę się trzymał
pozdrawiam

[Klaudiusz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mylisz pojęcia - talent to taki abstrakcyjne "coś" - nie jesteś w stanie go objawić nie posiadjąc solidnych podstaw - to tak jak w sporcie - można wiele osiągnąć samątylko pracą na treningach, ale prawdziwymi mistrzami są ludzie którzy posiadają to "coś" - jednak żeby móc to pokazać muszą też dużo ćwiczyć, wiara w metafizyczny "talent" zeslany od boga jest dość naiwna, a w przypadku poezji nawet niebezpieczna - bo tu ciężko zweryfikować i pojawia się wielu "wyznawców" tej "religii" w której to Artysta jest artystą z samego tylko powołania, a wszelka krytyka jest zaledwie objawem indolencji odbiorców nie potrafiących pojąć wielkości jego Dzieła... (to taki mechanizm "samonakręcania" (czyli dodatnie sprzężenie zwrotne): "robię prawdziwą i wielką Sztukę, a najlepszym na to dowodem jest to że nikt jej nie rozumie, bo wielka sztuka i wielcy artyści są nierozumani"...

[Coolt]

Stanisławie drogi!
My nie równamy poezji z krasnalem ogrodowym! ;)

Poezja jest pięknem, jednym z najwspanialszych. Potrafi także zmieniać ludzi, nieść prawdę i dobroć. Wszystko to prawda.
Ale nie wolno zapominać, że aby ten diament emanował pięknem (zamieniając się w brylant) trzeba się sporo napocić ze szlifowaniem :)

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

[vacker_flickan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo byłbym wdzięczny, gdybym otrzymał wyjaśnienie, czym jest to „coś”, co sprawia

[joaxii]

Poezja to sztuka. Jako taka powinna charakteryzować się świetnym warsztatem, oryginalnością, świeżościa. Same emocje nie wystarczą - bez względu na to, co się wydaje temu, kto właśnie je przeżywa - każdy odczuwa podobne emocje w podobny sposób. Tak wiec zapis emocji jest zwyczajnie nudny, o ile nie jest napisany w oryginalny sposób, we właściwej formie. Za przeproszeniem - małpa z pędzelkiem również zapisuje na płótnie swoje emocje, ale to nie robi z niej Picassa. Ostatnio typowo po babsku przyszło mi do głowy takie porównanie: wiersze się rodzą (w bólach, po długim procesie twórczym) lub są wyrzygiwane (bezpośredniop po tym, jak coś autorowi "zaszkodzi"). Te, które się rodzą, posiadają właściwa formę, kształt, sa dopracowane, żyją długo. Te drugie - wiadomo.
Oczywiście - poezja z definicji jest zapisem emocji i w związku z tym jesli w tekście ich nie ma to trudno mówić o poezji. Natomiast pisanie pod wpływem emocji, na gorąco itd. często prowadzi do tego, ze powstaje zwykły kicz, nie sztuka.
Wiersz w momencie opublikowania, wszystko jedno gdzie, przestaje być własnością twórcy, staje się własnością czytelnika. A wiec piszac należy wiedzieć, czy to, co piszemy, będzie stanowiło jakąkolwiek wartość dla czytelnika, czy będzie kolejnym zlepkiem źle dobranych słów na temat wyeksploatowany do granic możliwości.
Trzeba też pamiętać, że rzemiosło, a więc umiejętność właściwego doboru formy, a następnie właściwego jej stworzenia w tekście służy temu, by emocje podkreślić i by trafiły one do czytelnika. Jeśli chcesz, by Twój tekst został odpowiednio zrozumiany, musisz zapisać go we właściwy sposób. Więc nie warto obrazać sie na formę - stanowi ona integralną część tekstu poetyckiego i zapewnia właściwy jego odbiór.
Pozdrawiam, j.

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz racje Stanisławie - wydaje Ci się. Dziwne masz te rozterki i ja ich nie kupuje.

1. "Wewnętrzna potrzeba pisania". Co to ma znaczyć? wewnetrzna, czyli taka w nas samych? sugerujesz, ze niektorzy z nas pisza z powodow zewnetrznych? czyli jakich? To, że mamy potrzebe pisania zawiera sie w stwierdzeniu, ze piszemy z dobrej woli. wolontariat "piora":) Miales chyba na mysli potrzebe uzewnetrzniania sie? ekshibicjonizmu emocjonalnego? Zróbmy wiwisekcje naszych uczuc!! rzygac sie chce na sama mysl.

2. Przyznam, ze smutno by bylo czytac utwory wielkich, ktorzy nie mieliby nic do powiedzenia. Ale jednak. Czytam baranczaka tylko by podziwiac geniusz jego warsztatu.
Lubisz Pan Tuwima? On kiedys powiedział na przyjeciu do swojego przyjaciela: "wiesz co, ja bylbym jak Mickiewicz i Słowacki, problem w tym, ze nie mam o czym pisac!". Jaki skutek? Poczytaj autora, to zobaczysz:) moim zdaniem lepszy zarowno od M jak i S. Problem w tym, ze tresc jest czescia warsztatu i nawet kiedy nie ma wielkiej potrzeby pisania dobry warsztatowiec jednak pisze o czyms. Moze to jednak zaden problem:)

3. wole robic wygodne krzesla ogrodowe, niz chimeryczne pomniki czlowieka.

[jasiu zły]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz racje Stanisławie - wydaje Ci się. Dziwne masz te rozterki i ja ich nie kupuje.

1. "Wewnętrzna potrzeba pisania". Co to ma znaczyć? wewnetrzna, czyli taka w nas samych? sugerujesz, ze niektorzy z nas pisza z powodow zewnetrznych? czyli jakich? To, że mamy potrzebe pisania zawiera sie w stwierdzeniu, ze piszemy z dobrej woli. wolontariat "piora":) Miales chyba na mysli potrzebe uzewnetrzniania sie? ekshibicjonizmu emocjonalnego? Zróbmy wiwisekcje naszych uczuc!! rzygac sie chce na sama mysl.

2. Przyznam, ze smutno by bylo czytac utwory wielkich, ktorzy nie mieliby nic do powiedzenia. Ale jednak. Czytam baranczaka tylko by podziwiac geniusz jego warsztatu.
Lubisz Pan Tuwima? On kiedys powiedział na przyjeciu do swojego przyjaciela: "wiesz co, ja bylbym jak Mickiewicz i Słowacki, problem w tym, ze nie mam o czym pisac!". Jaki skutek? Poczytaj autora, to zobaczysz:) moim zdaniem lepszy zarowno od M jak i S. Problem w tym, ze tresc jest czescia warsztatu i nawet kiedy nie ma wielkiej potrzeby pisania dobry warsztatowiec jednak pisze o czyms. Moze to jednak zaden problem:)

3. wole robic wygodne krzesla ogrodowe, niz chimeryczne pomniki czlowieka.


Wygrałeś właśnie plebiscyt na najlepszy post w historii forum.
W sumie to chciałem cos dodać do tematu, ale skoro ktoś mnie już ubiegł...

Moim zdaniem można pisać wiersze o niczym i mogą one być świetne, ale są dwa warunki: musi być koncept i musi to jakoś bawić czytelnika, z nacsikiem na to drugie.
Poezja poważna i nadęta już była, przejadłą się.
Nikt z nas zapewne nie uważa się za drugiego Różewicza, więc wiekszość wierszy na tym forum jest osobista, impresyjna, erotyczna, albo dowcipna.

[ot i anka]

Pytanie czy to co tu zamieszczamy jest poezją? a sztuka to pojęcie bardzo szerokie. Ja traktuję poezję jako zabawę, ale tak samo jest ze sztukami plastycznymi. Możesz malować, rysować, rzeźbić, nie znając podstaw- zasad kompozycji, kanonu, technik... czasem okazuje się ,że można samemu dojść do perfekcji, okazuje się że ktoś ma talent. Wydaje mi się że żeby pisać dobre wiersze,nie znając zasad trzeba mieć talent no i "nosa". Zdarzają się i tacy. W każdej dziedzinie nauki i sztuki znajdzie się jakiś samouk...ale jest ich niewielu...
niestety- pozostaje praca,Praca,PRACA:)))

[vacker_flickan]

„nos” chyba niezbyt koreluje ze sztuką — oczywiście można trafić przypadkiem, ale mnie się wydaje, że świadomość jest istotna, coś jest sztuką jeśli widać, że ktoś z rozmysłem coś zrobił, a nie tak po prostu wyszło — ludzie lubią widzieć zamysł wokół siebie, lubią widzieć cel, lubią dążenie do celu; dlatego też bohaterowie, którym coś wyszło przypadkiem (np kariera) są zwykle ubóstwiani przez plebs (na zasadzie: mnie też może się udać)
a coś, co się podoba plebsowi, raczej sztuką być nie może
nie?;)

[ot i anka]

nie chodziło mi o to,że jak Ci coś wyjdzie to już sztuka. Chodziło mi o to że jedna na 10000 osób okazuje się artystą niewykształconym "naturszczykiem" (nie mówię tu o tych którzy osiągają od razu rozgłos,np.wiśniewski;p) ale np. NIkifor...
jasne,że samo, tak zupełnie, ni nie przychodzi... ale sama technika też nie wystarczy. Potrzebny jest mix talentu, wiedzy, techniki i odrobiny instynktu;P