Znajdź zawartość

Pysznisz się głosząc, iż wolność żeś mi dał Mam świat w ręku możliwości poza teorię wychodzące Cenę wszystko ma, lecz szczęściem dzierżę, tedy prawie[1] kosztu nie ma Ależ… gdy się zapytam o tego, który szczęścia nie ma Zbywasz, gdy się zaś[2] pytam mówisz “Martw się sobą, nie innym” Więc udaję, że to wagabunda Pokazujesz mi rozwidlenie z prawej strony Lepszy, Wspanialszy Świat z lewej most linowy huk słyszę przed chwilą zerwany W prawo skręciliśmy Wszystko co widzę, ma napis “wolność” nad sobą skołowany pytam: Czemu ta wolność mnie oślepia, gniecie, ogłusza i kości miażdży? Czemu ja mam wolność, lecz nie on; włóczęga w którym widzę cząstkę przeszłego, obecnego i przyszłego siebie? Łypiesz na mnie, pustymi, lecz swymi prawdziwymi oczyma “Ja miałem krztynę, ty zaś masz wszystko” Nie chcę wszystkiego, gdy inny nawet garści nie ma, lecz nic [1] pomeranizm - prawie jako w prawdzie [2] pomeranizm - zaś jako znów

Nosimy na ciele blizny po kulach, Chociaż nigdy nie walczyliśmy na frontach, Rozkazy sierżanta brzmią nam w uszach, Wymawiają je dziadkowie w swoich słowach, Nie cierpieliśmy z powodu głodu, Cierpimy na wielki przesyt informacji, Boimy się, denerwujemy bez powodu Ukryci między postami jak okupanci Czy ta ziemia jest warta ofiary, Skoro tak ciężko jest tutaj żyć? Nasze życia, to złote, euro i dolary, Marny zbiór, nieznaczących nic liczb Nie będą pisali dla nas pięknych pieśni, Choć nasza krew użyźni znów tę ziemię, Bo honorowa śmierć nic tutaj nie zmieni Tylko krwawo napełni im kieszenie

Wepchnięci między ładowarki pamiętamy ciągle jak ładuje słońce Chowamy resztki wspomnień aby nie trafić do trasha Ręce zamieniamy w klawiaturę albumy zakurzonych zdjęć wpychamy w chmury Tak ciągle chcemy być ale jesteśmy niczyi, tylko tolerowani Wbijamy dłonie w skały WiFi, nie spadamy przetrwanie ciągle nam wychodzi Między szydełkiem a iPhonem Tylko fala starego życia zakłóca nasze nowe rutery Spakowane pliki jeden po drugim wysyłane ku chwale przyszłości mało w którym jest nasz file Patrzymy za siebie... Tak wielu zostało w gettach cmentarzysk Jak dobrze, że przy życiu trzyma nas love-apka Przekleństwo od lat nas prześladuje, cholerny wirus errory mrówek czerwonych, trojany tych czarnych Głód gdy półki puste, pustka gdy pełne „Doceńcie nas, tyle przeżyliśmy!” - za to nie będzie nawet lajka W walce o e-życie niszczymy nowe Hej! Czy drzewo odrzuca młode liście? I już tylko jedno pytanie - jak stworzyć emotkę „nie kasujcie nas”?

Dawnych lat stłumione brzmienie, Szepty ludzi, skrawki czasu, Uczuć ludzkich przebudzenie, Dusz umarłych chór hałasów. Znaleziona w wielkim cieniu, Starym świecie pogwałconym, Wartość pusta jest w cierpieniu, Czyni lud otumanionym. Z głębi zabierz bystrą rzecz, Bez ołtarza głupców zbyj, Obróć słowo w ostry miecz, Przygniatany wrzeszcz - i wyj.

Pokolenie - O nieśmiałym wejściu w dorosły świat młodego człowieka Zostawili mnie samego z pokoleniem Przemijają wychowania szkliste cienie Zostawili mnie samego, odpowiedzialny za niego Czarny łabędź leci, wystrzępione plemię Mroczne dusze pochłonęły ciepłe serca To euforia a to znów stara udręka Odstawili jurną skuchę, wąż nam wpełza za pazuchę Zaraz skończy się niespotykana werwa Mówisz "Zrobię", oni mówią "W końcu zrób to" Tylko Ty możesz uratować ludzkość Całe życie oszukane, kiedy budzisz się nad ranem I skruszony już bez łez odrzucasz duszność // Witam, chętnie zapoznam się z Waszą konstruktywną krytyką :) Dopiero zaczynam jakąkolwiek przygodę z pisaniem choć już kiedyś próbowałem się do tego zebrać. Witam wszystkich i pozdrawiam Janyc