Już mnie zapomnij

[viola arvensis]

Już mnie zapomnij, nie patrz wstecz wiecej,

wszystko spowite mgłą bezradności.

Szklą mi się oczy- kieliszki zbite,

w nich winny owoc mej nieufności.

 

Krążysz dokoła raz wąż, raz anioł

bywa, że kąsasz, czasem ochraniasz.

I dzikość serca łapać chcesz w dłonie

każesz mi kochać a żyć zabraniasz.

 

Tak mi jest duszno kiedy znów pragnę,

czerpać ci z wnętrza, jak z własnej studni.

Ty moich myśli nigdy nie zgadniesz,

gęsteniejesz gniewem, zazdrością dudnisz.

 

Pieścisz mnie myślą, czynem, spojrzeniem,

wchodzisz- pochłaniasz, wychodzisz - znikam.

Dokąd mam uciec, jesteś marzeniem

a ja nędzarzem w twoich śmietnikach.

 

Jeszcze dzień oddam, jeszcze godzinę,

chcę ciebie mocniej, ty pragniesz więcej.

Potem jak lato, cicho przeminę,

ty pójdziesz dalej- w kieszeniach ręce...

 

 

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 pod warstwą emocji płynie cicha refleksja o tym, jak miłość potrafi jednocześnie ocalać i odbierać wolność

 

piękna poezja

 

 

 

zamiast komentarza 

wiersz Louisa Aragona

 

nie znam tytułu

napisał go dla swojej żony Elsy

 

 

"co wiesz o spraw zwyczajnej nocy?
dni to słońca są w przebraniu
o czym róze śnią po nocy?
wszystkie ognie dym pochłania

w głębi czekałem cię pokojow
u zapalonych lamp mieszkania
kroki nie dzwonią nam pospołu
ani ramion pojednania

pod oknem twym czekałem nieraz
woń liści próżno oszałamia
gdzie jestes o gdzie jesteś teraz?
lato nie daje zmiłowania

w oczekiwaniu tym istnienie
to imię twe do odmawiania
Boże jedynej  i tak pięknej
zdanej na moje narzekania

serce mi zbiegło i ból znoszę
jak wioślarz co się płynąc wzbrania
jestem  przeszyty twoim głosem
cały w odmęcie wspominania

co o nieszczęściu wiesz kochania?"

 

 

Twój wiersz i jego jakąś nicią w mojej duszy.......

 

 

jest pięknie

 

bardzo 

 

 

[viola arvensis]

@Migrena bardzo dziekuje za tę wyjątkowo zachwycającą lirykę, pod moim skromnym wierszem. 

 

Rzeczywiscie jest pięknie.

 

Szkoda,że współcześni ludzie nie potrafią juz prawie w ogóle mówić do siebie wierszem. 

[Kamil Olszówka]

Tak znakomitej poetki nie da się zapomnieć!

[Alicja_Wysocka]

@viola arvensisViolu, wzruszyłaś mnie. Nie ma gumki do wymazywania wspomnień, ani tabletki na zapominanie. Są tylko chusteczki i wiersze... 

Serdeczności i przytulaski dla Ciebie :) 

 

[wiedźma]

@viola arvensis Violu, dla mnie najbardziej wybrzmiewa tu wers " każesz mi kochać a żyć zabraniasz"  to prawda o takich relacjach, w których oddaje się całą siebie a w zamian otrzymuje się okruchy.

Z kolei: 

Pieścisz mnie myślą, czynem, spojrzeniem,

wchodzisz- pochłaniasz, wychodzisz - znikam.

Dokąd mam uciec, jesteś marzeniem....itd  jest bardzo mocna i jednocześnie daje obraz całej relacji.To uczucie nie jest prawdziwe -  dla niego to tu i teraz,  fantazja, a dla niej całe życie. On wychodzi a ona " znika " . On jej nie rozumie, zamiast bliskości  daje jej niestabilność, raz krzywdzi raz ratuje. 

Zakończenie " cicho przeminę jak lato " to droga do wolności kiedy wybiera się siebie, nawet jeśli to boli. 

To piękny, refleksyjny i szczery wiersz. 

Bardzo pięknie napisany, ukłony 🪻🪻🪻

 

Edytowane 9 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Stracony]

@viola arvensis  Lekkie masz pióro, wyraża to co chcesz wyrazić.

Wiersz o miłości toksycznej, trudne porusza struny. Nie ma miłości prawdziwej bez WOLNOŚCI. Tutaj można się rozwinąć, gdyby ktoś miał takie życzenie.

miłej niedzieli

[viola arvensis]

@Kamil Olszówka bardzo dziekuje

za Twoje miłe słowa.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@Alicja_Wysocka to prawda, dobrze że są... 

Odwzajemniam !

Edytowane 6 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@wiedźma bardzo Ci dziekuję za tak serdeczne słowa i głeboki odbior wiersza. 

Twoja niezwykła wrażliwość jest mi bardzo bliska.

Odwzajemniam ukłony

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@viola arvensis poruszył moje pokłady wrażliwości...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[viola arvensis]

@Stracony rzeczywiście tak powiadają- pióro ma lekkie. 

Ale cóż z tego, skoro skrzydła ciężkie... 

 

Dobrze odczytałeś, mądra jest Twoja refleksja. 

 

Dziekuję pięknie. Rownież miłej niedzieli dla Ciebie.

 

 

 

@wiedźma i o to w poezji chodzi. Twoje utwory działają podobnie i ja na pewno też dziś do nich pobiegnę z przyjemnoscią

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 5 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@viola arvensis Tak brzmią prawdziwe "strofy miłości", a nie wiersze o miłości. Miłość to niepewność, ból rozstania, zawsze oczekiwanie na więcej. 

Wiersz pięknie napisany, dogłębnie podbudowany prawdą, tak go czuję i z szacunku, nie napiszę więcej. Serdecznie pozdrawiam Cię.

 

[wiedźma]

@viola arvensis dziękuję. 

[viola arvensis]

@LessLove pięknie to napisałeś, bardzo serdecznie dziekuję za te słowa. 

Ukłony

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[andrew]

@viola arvensis

...

lecz kiedyś

nasze myśli

jak klocki

wymieszany

zbudujemy wieżę

 

już

jej nie oddamy

 

będziemy nią

ona nami 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[viola arvensis]

@andrew pięknie dziękuję! 

Błogosławionej niedzieli ! 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Niezwykle poruszający jest Twój wiersz i bardzo emocjonalny. Czytam  o toksycznej, wyniszczającej relacji. Jest tu też bezradność bohaterki. Bardzo obrazowe metafory - zwłaszcza "szklą mi się oczy - kieliszki zbite", co w niebanalny sposób obrazuje jej kruchość i rozbicie wewnętrzne.

Kulminacją tego dusznego, pełnego zależności układu jest według mnie wers: "wchodzisz - pochłaniasz, wychodzisz - znikam". To genialne w swojej prostocie i niezwykle trafne ujęcie całkowitej utraty własnego "ja" na rzecz drugiej osoby. W jednym zdaniu udało się zamknąć całą tragedię tego związku.

Niesamowita jest puenta. Zestawienie własnego, cichego przemijania "jak lato" - z brutalną, chłodną obojętnością odchodzącego partnera ("ty pójdziesz dalej - w kieszeniach ręce") jest bardzo filmowe i zostawia z poczuciem pustki.

Przepiękny wiersz!