Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

w locie uchwycone

Gosława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Gosława

Gosława

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Anna lubi ten czas w którym nawłoć złocista i łany otulone mgłą
odpoczywają

miodnym aromatem przepełnione dzwonki
wśród stukotu kół
na polnych kamieniach
w chrzęstach lotnych trzmieli

zagubiony kawałek koronki
szelest deszczu który skupia uwagę
brzmi jakby spadały łuski z oczu
woda ścieka najkrótszą z dróg

wprost do ust

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Gosława (wyświetl historię edycji)
8
Mitylene

Mitylene

Opublikowano
Opublikowano

@Gosława Reniu pięknie malujesz metaforami  świat zapachów, kolorów i dźwięków...Moją uwagę przykuł  " szelest deszczu". Jesteś moją ulubioną poetką na tym portalu. Tak cudnie się czyta i kontempluje Twoje wyjątkowe wiersze! Pozdrawiam serdecznie!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Gosława

 

Piękny portret Anny zatopionej w naturze. Ten wiersz się nie tylko czyta, ale wręcz odczuwa wszystkimi zmysłami. Udało Ci się zamknąć w tych wersach cały urok schyłku lata - niemal czuć miodowy aromat nawłoci. Zagubiony kawałek koronki dodaje całości niezwykłej delikatności. Końcowa  metafora z wodą i spadającymi z oczu łuskami robi ogromne wrażenie, przynosząc niesamowite oczyszczenie. Przejmujący, czysty i bardzo zmysłowy obraz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Achilles_Rasti
      nikt

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Życie   jest piękne   mówią   rodzisz się   poznajesz ludzi kochasz   zakładasz rodzinę   śmiejesz się   płaczesz   zostawiasz po sobie kilka zdjęć trochę wspomnień parę słów   jesteś szczęśliwy   chyba   a potem zatrzymujesz się na chwilę   i pytasz   kim właściwie jestem?   co mnie określa?   czego naprawdę pragnę?   bo może dla świata jesteś nikim   imieniem które kiedyś nikt nie wypowie   ale może właśnie dlatego warto być nikim   nie udawać   nie gonić za cudzymi oczekiwaniami   być sobą   kimkolwiek byłeś zanim świat powiedział Ci kim powinieneś zostać   dla świata możesz być nikim       kim jesteś dla siebie?
    • Poet Ka
      Spalone schody

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hollow man dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Poet Ka
      bubblegum róż

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hollow man  jesteś doskonałym kolorystą i portrecistą szkicujesz człowieka malujesz jego aurę   kilka pociągnięć długopisem i powstaje treściwy tekst  
    • hollow man
      Spalone schody

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Poet Ka Plus oprawa muzyczna:  
    • wiedźma
      Relacja jednokrotnego użytku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Charismafilos Dla mnie to historia ludzi, którzy spotkali się tu i teraz. Taki obraz przypomniało mi wizyty z Tatą na onologii czy ogólnie u lekarza. Kończy się i zaczyna tego samego dnia. Nie budują żadnej relacji.  Idąc w tym kierunku mogłaby to być wizyta na terpaii czy spotkanie nawet w kawiarnii, kiedy się do kogoś przysiadamy. Takich " spotkań " mogłoby być naprawdę wiele.Wydaje mi się,  że u nie chodzi o samo spotkanie. Chodzi o to kim jesteśmy , kim są  oni bez imienia, nazwiska, tytułów itp. Ma to dla mnie taki wydźwięk. Tam, gdzie spotykamy się w " reakcji jednokrotnego użytku"  a więc tam, gdzie wyżej wymieniłam ( w swoim odczycie)  jesteśmy zwyczajni, bez ozdobników. Czasem jest też tak, że człowiek na siłę szuka w czymś sensu, zamiast przyjąć tu i teraz bez przeszłości i bez przyszłości.Roksana i Rafał z wiersza nie pytają i dlatego są prawdziwi. Nie znając kogoś nie musimy udawać, możemy być w 100 % sobą. Nie trzeba dbać o formę wypowiedzi, o schematy, budować barier.  Taki odczyt wiersza się mi ukształtował po jego przeczytaniu. Pewnie można by się pokusić o inne odczyty, które i mi się nasunęły.  Po zastanowieniu pojawił się także u mnie odczyt duchowy. W wierszu spotykają się dwie dusze- Rafali i Roksana. Dla ludzi samo miejsce ma znaczenie, dla dusz liczy się tu  i teraz.   Świetny tekst, wzbudził wiele refleksji,  pozdrawiam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...