Ogrody zielone

[viola arvensis]

A skoro chcesz mieszkać w ogrodach zielonych 

i kwiatów barw rzadkich doświadczać z radością,

to musisz spodziewać się deszczy- też słonych,

przemoknąć i przyjąć ciężary z godnością.

 

A kiedy upadasz, bo wiatr ciągle w oczy

i tchu już nie łapiesz, i znikąd pomocy,

nie poddaj się, zawalcz chociażby raz setny,

w modlitwach upartych do Boga wznoś oczy.

 

I kiedy samotność cię znowu przydusza,

i nikt nie rozumie, uwagi nie zwraca,

to zajmij się sobą z czułością największą,

na innych nie zerkaj, do siebie powracaj.

 

Nie podnoś już głosu lecz głowę wysoko

i kiedy brak wsparcia - poprzeczka do góry,

a każdy krok mocny, niech ziemia się trzęsie

spokojem i wiarą wszystkie zburzysz mury.

 

Maszeruj chociażby świat cały stał w miejscu

patrz w niebo gdy inni patrzą w dół bezmyślnie

wyłuskuj ziarenka miłości i piękna 

nie szukaj zła w sobie, niech dobro rozbłyśnie.

 

I żyj, póki żyjesz, niech krew krąży z mocą

i serce niech z pasją miłosną uderza,

gdy drogi ci braknie, to własną wydeptaj, 

Bóg patrzy i czuwa, ty wiedz dokąd zmierzasz! 

 

 

*dziękując mojemu Aniolowi Stóżowi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@viola arvensis genialne!

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

 

nie ma  tutaj udawania że życie jest łatwe tylko pokazujesz   że nadzieja ma największą wartosć właśnie wtedy kiedy przychodzi po deszczu

 

pomyślalem o starych stoikach którzy wierzyli ze nie zawsze mamy wpływ na świat ale zawsze możemy  wybrac sposób w jaki przez niego przechodzimy.

 

i tutaj właśnie to wybrzmiewa najmocniej

 

najbardziej podoba mi się że ten tekst nie mówi o sile która krzyczy tylko o sile która potrafi isć dalej mimo zmęczenia

piękny spokojny mądry wiersz

 

 

[viola arvensis]

@Poet Ka dziekuję pięknie !

 

 

 

 

@Migrena serdecznie dziekuję za przychylność i dobre, miłe slowa. 

Cieszę się bo widzę,  że wiersz do Ciebie trafił jak należy. To ważne. 

Edytowane 4 godziny temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Stracony]

@viola arvensis Ten wiersz, to pochwała życia. W jakimś momencie poczułem Kochanowskiego " Na lipę" :) Ale, to tylko chwila była. Pióro masz lekkie , czuć harmonię, także wewnętrzną. Pięknie i optymistycznie.

[viola arvensis]

@Stracony dziękuję pięknie ! 

 

Ta wewnętrzna harmonia bywa, że fałszuje

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pzdr.

 

[Sylwester_Lasota]

@viola arvensis

No i co ja mogę napisać?

 

Podnoszę się z kolan

 

tylko po to,

 

żeby Cię pozdrowić. 

 

Pozdrawiam :)

 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Przepiękny wiersz - jak głęboki oddech. Szczególnie ujęła mnie metafora z pierwszej strofy - żeby cieszyć się pięknem ogrodu, trzeba zaakceptować deszcz, nawet ten słony. Czuję w nim ogromną siłę, a trzecia zwrotka o wracaniu do siebie z czułością - to piękna lekcja samoakceptacji. Zatrzymuję dla siebie puentę o wydeptywaniu własnej drogi. Zostawia mnie z ogromną dawką nadziei i chęcią do działania. Znakomita recepta na radzenie sobie z przeciwnościami losu. Dziękuję! :)