nić ariadny

[Poet Ka]

 

nić ariadny

 

na długiej nici

codzienność

ciągnie się

 

obłaskawiana

kawałkiem cukru

w labiryncie

 

kreatura czy

kreacja

ja ty my ludzie

 

przetrawieni

przez zwykłość

pogryzieni

 

przez czas w paszczy

niepewnej

swego nieistnienia

 

słonecznego

zegara nić ariadny

smuga cienia

 

im bliżej zaskoczenia

tym bardziej

jego nieświadomi

 

bo jednak zaskoczy

zdziwi zrujnuje pozostawi

w bezradności

 

codzienna zwykłość

nie istnieje dopada

absurd zdziwienia

 

swoim losem

losy innych w mnogości

kontrastów rozmytych

 

nieprzewidziane

 

[bronmus45]

@Poet Ka - ciekawe ... +

[Posem]

@Poet Ka Myślę, że dobry wiersz, choć nie zrozumiałem go do końca. Życie każdego gryzie, jeden przez to staje się złym człowiekiem, a drugi bierze z tego naukę, jakoś znosi trud. No i ta codzienność, z którą już się tutaj spotkałem na portalu, dla każdego inna, choć w sumie nie powiem, nieraz bywa nieznośna i może taka powinna być. Pozdrawiam. 

[Poet Ka]

@bronmus45 @Posem  dzięki serdeczne za zainteresowanie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Na liniach czasu]

"codzienna zwykłość nie istnieje" Tak to zależy jak kto postrzega ale dla mnie też jest niezwykła <3

[Poet Ka]

@Na liniach czasu dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Świetnie poprowadzona nić! Zderzenie "kreatury z kreacją" robi wrażenie, ale dla mnie mistrzostwem jest nić Ariadny jako smuga cienia na słonecznym zegarze - przestrzenna gra skojarzeń.

Zatrzymuje na dłużej i zmusza do refleksji nad tym naszym codziennym obłaskawianiem czasu.

[Poet Ka]

@Berenika97 dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.