Do poety (afirmacja)

[Stukacz]

Link do piosenki:

 

 

 

Okrutne strapienie gnębi duszę Twą samotną

Jest jak rozpacz dziecka w krzyku zagubionego

Które w bólach i łzach gaśnie złudą stokrotną

Wśród pól i lasów, mórz i jezior – snu zmiennego

 

Podążasz duchem w głąb brzmienia – samotnie

Zmęczony życiem pocieszasz się, że w trudzie

Odnajdziesz coś co kiedyś utracił wielokrotnie

I zostają sny, gdzie twarze, gdzie ludzie

 

Bez żalu przebaczają kamiennym posągom

Przodkom co jak Ty w cień poszli zgarbieni

Wbrew siebie, logice – wbrew przesądom

Już za życia w mroku snów i rojeń – zgubieni

 

Razi Cię błękit choć mrok i nicość przegania

Razi Cię żar serca, zachwyt – który spijasz

Pomimo natchnienia i z losem zmagania

Przebrzmiewasz, tracisz się – przemijasz

 

Jesteś bytem bez przyszłości – leżysz martwy

Wśród innych za życia umarłych poetów

A wiersz Twój jeszcze mniej niż Ty warty

Brakuje w nim zwykłych radości, uśmiechów

 

Sen, samotność, zdroje, szum i śpiewy

Patrzą, mówią jak zapach, kolor kwiatów

Jak wiatru wiosennego chłodne powiewy

Jak ogrom i piękno stworzonych światów

 

Patrzą, mówią, więc posłuchaj – odpowiedz

I sam sobie – nie przez łzy, nie z rozpaczą

Sam sobie: lubię, kocham się – powiedz

A inni też to co piękne w Tobie – zobaczą

 

[Leszczym]

@Stukacz świetne !!

[Berenika97]

@Stukacz

 

Podobają mi się obrazy przyrody - wiatr, kwiaty, morza, jeziora - kontrastujące z wewnętrznym mrokiem podmiotu. Regularne wersy i rym sprawiają, że świetnie się słucha.