73#

[Posem]

Dziś
opuściłaś mnie
poczułaś się wolna, gdy zasnęły problemy

 

widziałem cię później na pogrzebie
twój spokój
bywał za mocny

 

wszyscy chociaż raz w życiu przechodzą ciężkie chwile
które gasi deszcz
płomieni w żołądku

 

przy herbacie
szukam przemyśleń
które rosły

 

prawda nie jest głośna
ani szepcząca
jest zwykła
pospolita

 

jeśli już nie odnajduję
szoku oraz tragizmu
to wiem, że gdzieś jest
wyzwalająca
kojąca
łącząca wszystko co myślę. 

[karenka]

Piękny, ujmujący serce wiersz, który ukazuje zmaganie z bólem, przemijaniem i szukaniem spokoju...pozdrawiam serdecznie*)

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo dobry wiersz. Najbardziej podoba mi się to, że jest napisany tak prosto, bez niepotrzebnych, wielkich słów, a i tak trafia prosto w serce. Świetnie pokazałeś przejście od pierwszego szoku, kiedy emocje wciąż buzują, do takiej zwykłej, szarej codzienności, jak siedzenie przy herbacie i układanie sobie tego wszystkiego w głowie. Zgadzam się z tezą w zakończeniu - ta ostateczna prawda rzadko krzyczy, częściej jest właśnie taka "zwykła" i pospolita. Super się czytało, czuć w tym tekście dużo autentyczności i takiego naturalnego ukojenia na samym końcu. Świetne! :)

[Posem]

@Berenika97 No właśnie o to mi chodziło. Nie chciałem mocnego zakończenia, ale kojącego. Zawsze rozszyfrowujesz moje wiersze i to, że je odbierasz słusznie, bardzo mnie cieszy. Wiem wtedy, że nie piszę głupot i wszystko jest w miarę zrozumiałe. Dzięki. 

@karenka Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam.