Pacjent zero

[Mel666]

Wbiły mi się w mózg

różowe okulary.

 

Wewnątrzczaszkowe

malinowe krwawienie.

 

Świat zsiniał cały.

 

Skalpel się uśmiecha

mruga rozedrganymi oczyma

dłonie

kreska od ucha do ust

 

Termometr podskórny

żyły jak gejzery

oddychający puls

 

Antybiotyk głaszcze głowę

śpiewa kołysankę do snu.

 

Dźwięk

-

Szmaciany lek

Edytowane 10 godzin temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Mel666 Siostro:))) to jest okrutnie dobry wiersz, który też odczytuję w kilku wymiarach. " . Wersy o "różowych okularach "- są nie tylko świetne, ale oddają mój stan umysłu na dziś. Pokuszę się jedynie o odczytanie tytułu. 

Dla mnie " Pacjent zero" to ktoś, kto nie prosił o to, żeby nim zostać jednak jest przypadkiem, który będzie " zdiagnozowany". 

 

Buziole

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[Posem]

@Mel666 Zastanowił. Lubię Twoją poezję. "Świat zsiniał cały", w tym może być coś z prawdy. 

[LessLove]

@Mel666 Introspekcyjnie, chirurgicznie, nie malinowo...

Ten pacjent chce żyć naprawdę, a może dopiero narodzić się... stworzyć?! A licencja Demiurga jest jedna i nie podlega leasingowi.

8 mld niepewności/ pragnień autentyczności? Tylko on demand, dla homo sapiens. Ilu ich?

Jak zwykle "dajesz popalić", Mel :-))

[Berenika97]

@Mel666

 

Świetnie napisane!

Tytułowy „Pacjent zero” brzmi dla mnie jak pierwsza osoba zainfekowana bolesnym realizmem po utracie złudzeń. Podoba mi się ta szpitalna perspektywa, w której świat „zsiniał”, a ratunek („szmaciany lek”) wydaje się tylko iluzją.

Intrygujący wiersz! Pozdrawiam. :)