Tańcząca na Diablaku

[Benjamin Artur]

Smutek w sercu,

jak smugi na niebie,

przeszywa ciało.

 

Jesteś moją tancerką,

która coraz wyżej

wiedzie mą miłość.

 

Nie mogę oderwać oczu,

choć słońcem rażony.

 

Spoglądam w nieboskłon,

wpatrzony jak ślepiec,

co drogą podąża

do swojego wyobrażonego miejsca.

 

Kroczę niebieskim szlakiem,

coraz wyżej,

w ścieżkę wmodlony.

 

Może spotkam cię

w Markowych Szczawinach.

 

O wschodzie słońca —

zatańczysz na Diablaku.

 

 

 

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Podoba mi się, jak smutek i miłość przeplatają się tu z wędrówką - jakby droga na szczyt była jednocześnie drogą do ukochanej osoby. "Ślepiec, co drogą podąża do swojego wyobrażonego miejsca" to świetny obraz tęsknoty, która nie do końca wie, czy cel istnieje, ale i tak dąży naprzód.

Świetny! :) 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 bardzo się cieszę, że podobają ci się moje teksty. Jest to któryś z kolei tekst nawiązujący do tańca, a w tym przypadku również wędrówki. Pozdrawiam:)