70#

[Posem]

Dziś znów cię nie ma
są obcy ludzie
i biesiada

 

i pytania
kim jestem?
gdzie byłem?
co zamierzam?

 

odpowiadam
i zasypiam na łóżku 

 

widziałem też gigantów
zajętych pychą
i strumień, który był przeszkodą

 

a to wszystko zalega gdzieś w sercu
bo los różne rozdaje karty

 

na słońcu
za moją skórą
wciąż gra muzyka
nie odkrywając, ale dotykając
strun głębokich
wód

 

z których kiedyś czytałem
ale nie wiem, czy były mi drogowskazem. 

[LessLove]

@Posem Pięknie opisujesz stan melancholii. Pozdrawiam.

[Posem]

@LessLove Dzięki. Pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - i pytania
kim jestem?
gdzie byłem?
co zamierzam? - jesteś sobą i tak trzymaj - 

                                                                                  Pzdr.

[Posem]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję. Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Posem

 

"Dziś znów cię nie ma, są obcy ludzie, i biesiada" - wciągający początek. Tworzy zderzenie - nieobecność i tłum ludzi wpadają na siebie, co dobrze oddaje poczucie samotności w towarzystwie. Całość ma spójną atmosferę zmęczenia, introspekcji i niepokoju bez zbędnego patosu.

To, że emocje są przefiltrowane przez obrazy (giganci, strumień, struny) zamiast nazwane wprost -  to naprawdę dobre. Świetnie oddane to zawieszenie między pytaniami a brakiem odpowiedzi – "odpowiadam i zasypiam" to fajny obraz.  Bardzo autentyczny, nie-patetyczny sposób mówienia o samotności i pamięci.  :))

Bardzo mi się podoba!