Bezokolicznik

[Mel666]

Napisałam historię we śnie.
Płynęłam między półkami.
Ciepły uścisk książek.
Litery przytuliły policzki,
kropki zapisały twarz.
Poranna rosa na czole.
Powolne wybudzenie.

 

Metafory zaczęły narzekać.
Może to letnie przesilenie?
Bezokolicznik... stuka i szuka
Do drzwi niechęci
puka i puka
coś z jelit,
jego brzuch burczy.

 

Napisałam historię.
Odbija się czkawką rzeczownik
niestrawnością mianownik
Gdzie się podział czasownik???

Edytowane 1 godzinę temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Mel666

 

Początek otula jak ciepły koc, a końcówka świetnie sprowadza na ziemię. Bardzo pomysłowe zderzenie sennej magii z gramatyczną niestrawnością. Oryginalnie oddany proces twórczy. :) 

 

 

[Mel666]

@Berenika97 bardzo dziękuję. Miałam nadzieję, że uda mi się oddać rozbieżność pomiędzy dwoma światami. 

[LessLove]

@Mel666 Gdyby historie potrafiły same się opowiadać... Ale bez autorki nie istnieją. Kogo w takim razie opowiadają, autorkę, czy "siebie"?

Autorkę, bo powodują efekty jelitowe, siebie, bo udatnie rysują Jej obraz, swoimi narzędziami języka. Czasownik powinien podpowiedzieć odpowiedź, a przekornie nie chce. Na koniec powstaje w czytelniku pytanie: Czym jest dzieło sztuki?

Pozdrawiam i dziękuję za ten auto refleksyjny wiersz, któey mówi o Twoich i naszych dylematach twórczych :-)

[Mel666]

@LessLove dziękuję za ten komentarz

 Długo zastanawiałam się jaka jest relacja pomiędzy autor-wiersz-odbiorca. Po namyśle interesuje mnie bardziej moment gdy język zaczyna żyć własnym życiem i wymyka się jednoznacznej odpowiedzi.

@LessLove o tym też myślałam....gdzie jesteśmy my...co czujemy...jak odczuwamy.

[LessLove]

@Mel666 Jeśli w procesie twórczym najważniejsza jest prawda, to powinna się wymykać autorce - jak w Twoim wierszu. W sobie i we wszystkim, w akcie twórczym i opisywanej rzeczywistości fizycznej i mentalnej poszukujesz prawdy... To raczej syzyfowy trud, ale... warty ludzkiego wysiłku. Pamiętasz, jak nawiązałem do mitu Raju Utraconego z tej przyczyny? To niebezpieczne poszukiwanie :-))

[Mel666]

@LessLove w pełni sie zgadzam. Wszystko co piszemy powinno przejść przez nas. Powinno być prawdziwe....wtedy słowo staje się czymś namacalnym

 

 

@LessLove raj utracony możemy czytać na kilka sposobów 

[wiedźma]

@Mel666 dla mnie to wiersz o samym akcie tworzenia, pisania wierszy. Bardzo mi sie podoba " ciepły uścisk książek ". Trochę odbieram go także jako swojego rodzaju "kac" po przebudzeniu , świetna jest także " poranna rosa na czole ", tak jakby faktycznie Pl wybudzal sie z tekstu / genialne  !/. Widać tu też kryzys. Każdy poeta czy poetka przechodzi taki stan. Wtedy właśnie powstają takie wiersze. Tu wchodzi bezokolicznik, czyli " zawieszenie ". Troszkę też odbieram jako odrobinę czarnego humoru w dobrym tonie ;) 

@Mel666 tylko poeci miewają takie czkawki ;) To etap przejsciowy, minie ;) 

Buziole Siostro ;-)

Edytowane 56 minut temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Mel666]

@wiedźma buziole sister!!!!  Musimy mieć takie chwile, żeby pracować nad naszym warsztatem. Nigdy, przenigdy sie nie poddawac!

[wiedźma]

@Mel666 jak ja nie mialam kiedyś weny to ugotowałam wiersz " Al dente ";) Lubię gotować a to ten sam proces co pisanie.

Edytowane 38 minut temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Mel666]

@wiedźma update zrobiłam kilka minut temu.....;). To jest to o czym mówię.....

@wiedźma hahahaha to wlaśnie miałam na myśli

Zastanawiałam się też jaka forma sztuki jest pisanie i czy pisać znaczy tworzyć...

I czy to co czuje powinnam przelewac na papier

@wiedźma update i aldente ...ta sama ścieżka;)

Edytowane 51 minut temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Mel666 ważne żeby było to wyrażaniem siebie ;) 

[Mel666]

@wiedźma dokładnie!!!!