Po stokroć

[Trollformel]

Wyrastam ze wschodem z butów łąki,

stokrotki.

Kapelusz ze słomki, lniana sukienka,

bukiet makówek, mleczny raj dmuchawców.

Rosa perliście zdradziła pająka, suszą się sidła, jestem na boso. Ziemi niebieskiej kuli, percepcji paleta, kot ma szary mysi wzrok.

Jest kształtem nieskończonych prób oderwania od przyciągania jak pyłek na kwiatku, który ma swoje lotne plany. Zapach przytuli, miodowy żółty, rozpieszcza ciepłe powietrze.

 

Otwieram okno wylewa się potok kursora.

Przelewam je na tapetę.

[Wiechu J. K.]

@Trollformel Buty łąki i stokrotki przykuły uwagę, a wyobraźnia stwarza kuriozalne obrazki. Pomyślałem także o kocie w butach. :)))

[Berenika97]

@Trollformel

 

Niezłe to zderzenie - cały wiersz buduje sielski, zmysłowy obraz natury, a potem nagle "otwieram okno" i wylewa się "potok kursora". Ten kontrast między naturą a cyfrowym światem jest bardzo ... zaskakujący. :)