Inna rzeczywistość cz.III

[Kwiatuszek]

     Pobocze było w miarę stabilne, ale  nie pozwolono mi nim iść. Byłoby zbyt łatwo. A przecież, gdyby było łatwo, nie nauczyłabym się niczego. 
  - Jak długo, do cholery, mam się jeszcze uczyć?! - klęłam sama do siebie, wywracając się w śliskiej koleinie.
  - Po co mam być jakąś super wykształconą duszą? Po co, Boże? Czy nie wystarczy Ci to co umiem, co widzę, co zrozumiałam??? 
    Ktoś pewnie odpowiadał mi gdzieś w środku, ale byłam zbyt zmęczona i rozgoryczona, żeby usłyszeć jakikolwiek szept z wewnątrz.
    Jedyne czego nie dało się nie zauważyć, nawet w stanie skrajnego wyczerpania, to znaki. O, tak! O znakach sporo czytałam. Mogłoby się wydawać, że to paraduchowy temat. Że tylko nieliczni i zainteresowani mają z tym styczność. Przekonałam się na własnej skórze, że jednak nie.
     Na początku, kilka lat temu, spotykałam je niemal na każdym kroku. Zaczęło się całkiem niewinnie od kilkakrotnego zobaczenia " lustrzanych" godzin. Typowe jedenastki.
- Zaczyna się. - pomyślałam. Poczułam się mało komfortowo z racji tego, że kiedyś bywało już podobnie i nie zwiastowało to, bynajmniej od razu, pomarańczy na dębie.
      Wcześniej miałam kilka wielkich marzeń i wydawało mi się, że przecież mogą się spełnić. Jaki problem? Postaram się, dostanę to, czego chcę. Przecież mi się należy. Owszem być może się należało, ale coś za coś. Żeby powstało nowe, najpierw musiało runąć stare. A świadomości tego akurat wtedy jeszcze nie miałam.

 

 

[Annie]

@Kwiatuszek przeczytałam też 2 poprzednie części :)
Ciekawy temat - rozwój duchowy ale i trudny. 
Tekst zaciekawił :)

[Kwiatuszek]

@Annie Bardzo mi miło, że moje opowiadanie zatrzymało Cię na chwilę i wywarło pozytywne wrażenia:-) A trudne tematy to moje drugie imię:-))) Dziękuję Ci i pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Kwiatuszek

 

Dużo w tym prawdy. 

Czasem najtrudniejsze lekcje przynoszą największy wzrost, nawet jeśli w danym momencie mamy ochotę krzyczeć do świata "wystarczy już!".

Chyba każdy z nas ma takie chwile, kiedy pyta "po co mi to jeszcze?", a odpowiedź przychodzi dopiero z czasem, często dopiero patrząc wstecz.

Trzymam kciuki za Twoją drogę! 

[Migrena]

@Kwiatuszek

 

czytam tak:

 

droga prowadzi   nie przez świat lecz przez własną świadomosc  a każde runięcie starego jest tylko ceną narodzin   głębszego rozumienia

 

 

bardzo poruszający i mądry tekst

 

serdeczności dla Ciebie:)

 

 

[Poet Ka]

@Kwiatuszek stworzenie świata alternatywnego to już wyższa szkoła jazdy, gratuluję

[Kwiatuszek]

@Poet Ka Dziękuję Ci za przychylną opinię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam  

@Kwiatuszek @Leszek Piotr Laskowski Dziękuję za odwiedziny Pozdrawiam  

[Kwiatuszek]

@Kwiatuszek @violetta Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam  

[karenka]

Podoba mi się sposób, w jaki opisujesz wewnętrzną drogę- czuć w tym fragmencie zmęczenie, bunt i jednocześnie niegasnące poszukiwanie sensu...pozdrawiam wzruszenie*)