Szprycha

[aff]

Szutrowa droga.
Pył pod sandałem.
Kałuża w deszcze
snem niezbadanym.
Mozolne równe
skrzypienie koła.
Na kole siadasz,
kręcą się oba.

 

Szutrowa droga łączy wieś z lasem.
Rzekę z przystankiem, kwiaty z cmentarzem.
Gdzie zbytni pośpiech rani kolana,
w nic nie wybiegasz, lśni zadem łania.

 

Oceniasz ciężar po zgrzycie żwiru.
Kot się w nim tarza,
poślizg, trucht kilku.
Kto przypadkowym krokiem w nieznane, 
a pies do furtki, wiesz

 

ciągle dalej.

 

 

[Czarek Płatak]

"Szutrowa droga" staje się tu czymś więcej niż pejzażem – jest osią, wokół której organizuje się rytm pamięci, ruchu i codzienności. Wiersz przekonuje przede wszystkim uważnością na dźwięk i materię, bo to właśnie skrzypienie żwiru mówi o świecie więcej niż niejedna rozbudowana metafora.