W babcinych progach

[karenka]

 

Układam z tęsknot myśli,
które po cichu wykrada czas,
a one odlatują z wiatrem.

 

Zaplotłam w warkocze
dni minione.

 

Trochę jest smutno mi,
że obok nie ma Cię, Babuniu.

W Twoich błękitnych oczach
mieścił się mój beztroski świat.

 

Z serdecznym uśmiechem
witałaś mnie w progach,
jak dobra wróżka
zamieniałaś chwile w słodycz.

 

Byłaś wsparciem
służąc zawsze mądrą radą.

 

Nie zapomnę wspólnych wędrówek
przez miedzę,
gdy łany zbóż i maki
witały nas o świcie.

Poczciwej krasuli
i karego konia,
co piły wodę ze strumienia.

 

U Ciebie, Babuni,
jak u Pana Boga za piecem,
wakacje pachniały lawendą.

[Kwiatuszek]

@karenka Wędrówki miedzą:-) A obok sad z kwitnącymi jabłoniami i...babcia:-) Piękne wspomnienie. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[andrew]

@karenka

...

Ona także mile wspomina

pewnie byłaś fajna dziewczyna 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 50 minut temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@karenka

 

 Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki.

Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - faktycznie piękny wzruszający wiersz - ja też szanowałem swoją babcie była super - 

                                                                                                                                             Pzdr.dużym uśmiechem.

[EsKalisia]

@karenkamoja Babcia też miała błękitne oczy i kochała wiatr, pola i maki. Jutro obchodziłaby imieniny. Piękne, czułe wersy.

Pozdrawiam,

K.